Ο Κώστας Αγγελάκης δεν πιστεύει τα όσα είπε πρόσφατα ο Πιερ Μοσκοβισί. Όχι μόνο για την αντιφατικότητα των δηλώσεων του με το περίφημα pacta sunt servanta που εκστόμισε. Ούτε όμως και γιατί θέλει να είναι υποψήφιος των Γάλλων σοσιαλιστών…
Ο Κώστας Αγγελάκης σημειώνει ότι η συμφωνία Eurogroup δεν περιέχει κρυφά σημεία. Είναι ξεκάθαρο ότι και αυστηρή επιτήρηση θα υπάρχει και νέα δημοσιονομικά μέτρα και το χρέος που δεν διαγράφεται. Αν κάτι πανηγυρίζουν οι Ευρωπαίοι είναι η δικιά τους έξοδος.
Επιτέλους μόνοι με τις αγορές θα είμαστε μετά τον Αύγουστο του 2018. Χωρίς καμία πιστοληπτική γραμμή μετά από απόφαση και επιμονή της κυβέρνησης. Η “έξοδος” από τα μνημόνια προφανώς και δεν ισχύει. Πολύ απλά επειδή όλοι οι μνημονιακοί νόμοι θα ισχύουν στο διηνεκές.
Η καθαρή έξοδος από τα μνημόνια. Η επιτυχία εκεί που οι άλλοι απέτυχαν. Η θετική στάση της οικονομίας. Σε αυτές τις τρεις συμπυκνώνονται εσχάτως οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης. Όπως όμως αποδεικνύεται δεν πρόκειται για αερολογία, αλλά για πανηγυρισμοί για τα πανηγύρια.
Με αφορμή την ομιλία του Πρωθυπουργού στο Καστελόριζο μια σύντομη αναδρομή των τελευταίων οκτώ μνημονιακών ετών. Από την πρώτη παρουσία Γιώργου Παπανδρέου, στις 23 Απριλίου του 2010, μέχρι και την προχθεσινή ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, το ένα μνημόνιο διαδέχεται το άλλο…
Ναι, τελικά δεν είναι μόνο οι δυο Έλληνες αξιωματικοί, αιχμάλωτοι του Ερντογάν. Είμαι σίγουρος ότι και τα 10 εκατομμύρια των Ελλήνων, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο και για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, αισθάνεται αιχμάλωτος του Σουλτάνου.
Ο λαϊκισμός κυριαρχεί παντού. Και στη συζήτηση για την καθαρή έξοδο ένα είναι σίγουρο για τους κυρίους της συγκυβέρνησης. Δεν κοιτάνε τις επόμενες γενεές, αλλά τις επόμενες εκλογές. Δεν κοιτάτε πως θα σώσουν την πατρίδα, αλλά πως θα σώσουν την παρτίδα.
Το σίγουρο με την υπόθεση Novartis είναι ότι υπάρχει διεθνές σκάνδαλο και κυκλοφορία «μαύρου» χρήματος. Σίγουρο είναι επίσης ότι με τον άτσαλο τρόπο που έχει μεθοδεύτηκε από κυβέρνηση και δικαιοσύνη είναι σαν να μην θέλουν να καταδικασθεί κανείς. Απλά να αιωρείται για πάντα η υποψία της ενοχής τους.
Το συλλαλητήριο στην πλατεία Συντάγματος της 4ης Φεβρουαρίου τα είχε όλα. Είχε θυμό, είχε χαρά, είχε ελπίδα, είχε δύναμη, είχε ένταση, είχε εκπλήξεις, είχε αντίδραση, και τι δεν είχε… Επίσης είχε και πάνω από ένα εκατομμύριο κόσμο.
Η ιστορία στο Μακεδονικό αποκαλύπτει τη δυσκολία του εγχειρήματος επίλυσης του ζητήματος. Πόσο μάλλον από την κυβέρνηση της πρώτης φοράς Αριστερά. Πρώτον γιατί ξεκίνησε την διαπραγμάτευση από το όνομα και δεύτερον, γιατί το παρελθόν της στο ζήτημα είναι βεβαρημένο
