Ο Αλέξης Τσίπρας θα μπορούσε να το πανηγυρίσει. Έβγαλε την χώρα από τα τρισκατάρατα Μνημόνια. Για την ακρίβεια το πρόγραμμα ευρωπαϊκής στήριξης ολοκληρώθηκε τυπικά. Προτίμησε όμως να σαλπίσει πόλωση και διχασμό. Γιατί; Μήπως, βαθειά μέσα του γνωρίζει ότι στη μεταμνημονιακή Ελλάδα η ζωή μας θα δυσκολέψει; Μήπως αντιλαμβάνεται ότι τώρα μπαίνουμε ουσιαστικά στην κρίση μέχρι την επόμενη χρεοκοπία αφού κριτής της ελληνικής οικονομίας και δανειστής θα είναι οι αγορές; Οι αρθρογράφοι του new Deal επιχειρούν να απαντήσουν. Τι μπορούμε να περιμένουμε το επόμενο διάστημα; Πως θα ζήσουμε χωρίς Μνημόνια;


Οι αρθρογράφοι μας απαντούν

Ο Μάξιμος Σενετάκης παρά την αυστηρή κριτική που ασκεί στον Πρωθυπουργό, εμφανίζεται αισιόδοξος. Θεωρεί πως η μετά-Μνημόνια εποχή δημιουργεί μια ευκαιρία (ίσως την τελευταία) για να γίνει η Ελλάδα ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Υπό μια προϋπόθεση. Να απομονωθεί πολιτικά η αντίληψη που πρεσβεύει ο Αλέξης Τσίπρας και οι όμοιοι του. Στη νέα Ελλάδα αυτοί δεν έχουν θέση.

Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος βλέπει το μέλλον ζοφερό. Θεωρεί ότι η αδυναμία της Ελλάδας να βγει στις αγορές θα αξιοποιηθεί από τον Αλέξη Τσίπρα για να δημιουργήσει άλλον έναν εχθρό. Τις αγορές. Και μαζί με τους εγχώριους εχθρούς να πολώσει και να διχάσει και τελικά να αποδράσει με εκλογές το Φθινόπωρο.

Ο Θανάσης Κ. θεωρεί πως ο Αλέξης Τσίπρας έχει απαξιωθεί στη συνείδηση της κοινωνίας. Δεν αποτελεί φόβητρο για τους πολιτικούς του αντιπάλους. Το μόνο που έχουν να κάνουν αυτοί είναι να προσεγγίσουν την σιωπηλή πλειοψηφία. Το μέτωπο της λογικής που αναγνωρίζει τις ψεύτικες υποσχέσεις, αλλά ζητά ρήξεις για να προχωρήσει η χώρα στη νέα εποχή.

Ο Αντώνης Κεφαλάς από την πλευρά του προβλέπει ένα οκτάμηνο του Διαβόλου. Με μεγάλη πολιτική αστάθεια και αβεβαιότητα, με έντονη τη διάθεση της κυβέρνησης να οδηγήσει την προεκλογική αντιπαράθεση στα άκρα, μέχρι ακόμα και να επιχειρήσει νοθεία στις εκλογές όποτε κι αν αποφασίσει να τις κάνει…

Το σκίτσο είναι του Θοδωρή Μακρή


  • ΜΑΞΙΜΟΣ ΣΕΝΕΤΑΚΗΣ
  • ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΘΑΝΑΣΗΣ Κ.
  • ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

Στη μεταμνημονιακή Ελλάδα ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει θέση

ΜΑΞΙΜΟΣ ΣΕΝΕΤΑΚΗΣ Ο Μάξιμος Σενετάκης πιστεύει ότι η μεταμνημονιακή Ελλάδα μπορεί να γίνει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Μόνη προϋπόθεση η απομόνωση της πολιτικής αντίληψης που πρεσβεύουν πολιτικοί όπως ο Αλέξης Τσίπρας και οι όμοιοι του. new deal

Ο Μάξιμος Σενετάκης πιστεύει ότι η μεταμνημονιακή Ελλάδα μπορεί να γίνει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Μόνη προϋπόθεση η απομόνωση της πολιτικής αντίληψης που πρεσβεύουν πολιτικοί όπως ο Αλέξης Τσίπρας και οι όμοιοι του.

Από την 21η Αυγούστου οι Ευρωπαίοι εταίροι παύουν να περιβάλλουν την Ελλάδα με την …αλληλεγγύη τους και τα χαμηλότοκα δάνεια τους. Από το 2010 μέχρι το 2018 διέθεσαν για τη διάσωση της 278 δισ. € και άλλα δεν σκοπεύουν να της διαθέσουν. Της άφησαν και ένα μαξιλάρι ασφαλείας, περί τα 15 δισ. για να πορευτεί με τον Αλέξη Τσίπρα μέχρι τις εκλογές και για την ώρα ξεμπέρδεψαν με τον ελληνικό πονοκέφαλο. Πλέον έχουν να ασχοληθούν με άλλα σοβαρότερα θέματα που κλονίζουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Κριτής πλέον οι αγορές

Κάπως έτσι και με το ανάλογο κατευόδιο των Ευρωπαίων αξιωματούχων, η Ελλάδα εγκαταλείπεται στο έλεος των αγορών. Πλέον, οι …σκληροί καπιταλιστές θα κρίνουν αν ελληνική οικονομία πληροί τα κριτήρια δανεισμού. Στις αγορές αναπόκειται ουσιαστικά και η αυστηρή εποπτεία για την τήρηση των συμφωνηθέντων του τρίτου, αχρείαστου, μνημονίου Τσίπρα - Καμμένου. Μια λάθος κίνηση, μια παρεκτροπή, μια …μονομερής ενέργεια και τα επιτόκια των δεκαετών ομολόγων - ένας δείκτης που αποτυπώνει την πιστοληπτική δυνατότητα μιας χώρας - θα εκτοξεύονται.

Χαρακτηριστικό της ελληνικής αδυναμίας να βγει στις αγορές είναι πως την πανηγυρική ημέρα ολοκλήρωσης του προγράμματος, το Ελληνικό Χρηματιστήριο δεν τσίμπησε. Η ελληνική αγορά βολοδέρνει εκεί γύρω στις 700 μονάδες με ασθενικούς τζίρους. Όσο δε, για τις ξένες αγορές, τα ελληνικά δεκαετή ομόλογα διαμορφώθηκαν στο 4,27%. Μέχρι το ελάχιστο 3,5% (το μάξιμουμ για να βγει να δανειστεί κάποιος) υπάρχει ακόμα δρόμος…

Ποιος θα σύρει το κάρο της ανάπτυξης;

Αυτόν τον δρόμο καλείται στο εξής να περιδιαβεί η Ελλάδα, με τον κ. Τσίπρα στο τιμόνι της. Θα τα καταφέρει; Αμφίβολο. Μετά από οκτώ μνημονιακά χρόνια η Ελλάδα είναι μια χώρα πληγωμένη. Με κλονισμένο τον παραγωγικό της ιστό. Με υψηλή ανεργία. Με την υπερφορολόγηση να στραγγαλίζει κάθε οικονομική δραστηριότητα. Με τη γραφειοκρατία να ζει και βασιλεύει. Με τις δικαστικές αρχές να καθυστερούν την απονομή δικαιοσύνη έως τα όρια της αρνησιδικίας. Με το ικανότερο κομμάτι του παραγωγικού της δυναμικού να προσφέρει την προστιθέμενη αξία του σε άλλες οικονομίες.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς. Ποιος θα σύρει το κάρο της ανάπτυξης; Σε ποιο επενδυτικό περιβάλλον θα επενδυθούν 100 και πλέον δισ. για να πάρει μπρος η οικονομία; Χωρίς επενδύσεις (ξένες και εγχώριες) πως θα ενεργοποιηθεί το “ελατήριο” της οικονομίας; Για να δημιουργεί νέος πλούτος και να προκύψουν τα πρωτογενή πλεονάσματα της τάξεως του 3,5% έως το 2022; Με ποιες πολιτικές και κοινωνικές συναινέσεις θα ολοκληρωθούν οι καθοριστικές μεταρρυθμίσεις που απέμειναν; Αυτές οι μεταρρυθμίσεις που δεν διασφαλίζουν απλά τη σταθεροποίηση της οικονομίας. Αλλά που εμπεδώνουν ένα αίσθημα εμπιστοσύνης της οικονομίας στις αγορές. Μεταρρυθμίσεις που εντέλει βελτιώνουν το επενδυτικό κλίμα και προάγουν το επιχειρείν.

Δυστυχώς, μετά από οκτώ χρόνια βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής, το κομμάτι εκείνο του πολιτικού συστήματος που διαχρονικά αντιδρούσε σε κάθε απόπειρα εκσυγχρονισμού της χώρας, παραμένει ενεργό. Και σχετικά βολεμένο εξακολουθεί να αποκρύπτει την αλήθεια. Να επιτείνει την σύγχυση. Να καλλιεργεί μύθους για δήθεν επέλαση του απάνθρωπου νεοφιλελευθερισμού που θα σαρώσει κοινωνικά και εργατικά δικαιώματα.

Αμετανόητος από την Ιθάκη

Και ο Πρωθυπουργός παραμένει εκεί. “Προστάτης” αυτού του κομματιού. Τιμονιέρης. Το διάγγελμα του από την Ιθάκη ήταν το αποκορύφωμα του πολιτικού αμοραλισμού. Την ώρα, υποτίθεται, που θα πανηγυρίζαμε την εθνική επιτυχία του τέλους των Μνημονίων, ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να λειτουργήσει ως κυνικός κομματάρχης. Όχι ως εθνικός ηγέτης. Ήταν και πάλι διχαστικός. Επιτέθηκε και πάλι στους πολιτικούς αντιπάλους και στα ΜΜΕ. Απείλησε με διωγμούς. Υπέδειξε στη Δικαιοσύνη να κάνει “ανεξάρτητη” το έργο της. Το κυριότερο εξακολούθησε να δαιμονοποιεί τα μνημόνια. Αλλα φεύ! Τα μνημόνια των άλλων. Όχι το δικό του!

Όμως, όσο και αν ο κ. Τσίπρας παραμένει αμετανόητος, η αλήθεια πλέον αρχίζει να αποκαλύπτεται στους πολίτες. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οι πολίτες διαισθάνονται πως τα Μνημόνια ήταν η λύση του ελληνικού προβλήματος. Δεν ήταν τα μνημόνια που δημιούργησαν το πρόβλημα. Το διαρθρωτικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας υπήρχε. Βοηθούσης της διεθνούς κρίσης του 2008 και της ανετοιμότητας των ευρωπαϊκών θεσμών να τη διαχειριστούν, το επιδείνωσαν. Έτσι η κρίση έφερε τα Μνημόνια. Και όχι τα Μνημόνια την κρίση.

Το κόστος από το Μνημόνιο Αντιμνημόνιο

Οι Ευρωπαίοι έχοντας συμφέροντα στην Ελλάδα, ως κράτους-μέλους της Ευρωζώνης έσπευσαν αναγκαστικά σε βοήθεια. Η συμφωνία ήταν απλή. Εμείς θα κάναμε μεταρρυθμίσεις. Εκείνοι θα έδιναν χρήματα με δόσεις. Προφανώς, ήταν μια πρωτόγνωρη κατάσταση για άλλους. Προφανώς και έγιναν λάθη από την πλευρά τους. Με παρονομαστές και εσφαλμένα μείγματα πολιτικής. Όμως, η Ελλάδα θα ξεπερνούσε πιο γρήγορα και σίγουρα πιο ανώδυνα για τους πολίτες τη δύσκολη κατάσταση, αν δεν υπήρχε ο πρωτοφανής διαχωρισμός σε “μνημονιακούς” και “αντιμνημονιακούς”. Μόνο στην Ελλάδα συνέβη αυτός ο διαχωρισμός. Ούτε στην Ιρλανδία. Ούτε στην Πορτογαλία. Ούτε στην Κύπρο. Σε αυτές τις χώρες οι πολιτικές δυνάμεις είχαν το αίσθημα ευθύνης να συναινέσουν στη λύση και να ξεπεράσουν το πρόβλημα.

Εδώ είχαμε τον ΣΥΡΙΖΑ και τις λοιπές αντιμνημονιακές δυνάμεις να λοιδορούν, να απειλούν, να εκβιάζουν, να ψεύδονται. Οι πρόνοιες του Συντάγματος επέτρεψαν στην Πλατεία να μπει τελικά στη Βουλή. Και όλη η προσπάθεια που φαινόταν να ολοκληρώνεται επιτυχώς με τον ιστορικό συμβιβασμό ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, να πηγαίνει στις καλένδες.

Το κόστος του αχρείαστου τρίτου Μνημονίου

Αρκεί μόνον να θυμηθούμε. Το 2014 το ΔΝΤ υπολόγιζε το χρέος για το 2022 στο 110% χωρίς πρόσθετη βοήθεια ή κούρεμα. Σήμερα το ΔΝΤ υπολογίζει το χρέος στο 169% για το 2032 κι ενώ ήδη έχει υπάρξει πρόσθετη βοήθεια. Τότε το ΔΝΤ προέβλεπε ανάπτυξη 2% κατά μέσο όρο. Σήμερα μόλις 1%. Τότε οι δανειστές δεν ζητούσαν μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού και μείωση των συντάξεων. Με τις περικοπές των 3,9 δισ. του πρώτου μνημονίου και των 4,7 δισ. του δεύτερου, ζητούσαν απλώς, στο περιβόητο email Χαρδούβελη να μην υπάρξουν αυξήσεις μέχρι το 2018.

Η περήφανη διαπράγματευση Τσίπρα - Βαρουφάκη το πρώτο εξάμηνο του 2015, άλλαξε τα πάντα. Χρέωσε τη χώρα επιπλέον 86 δισ. (σύμφωνα με τον μετριοπαθή υπολογισμό της Τράπεζας της Ελλάδας) ή με 200 δισ. (σύμφωνα με τον επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ) και ανάγκασε τους δανειστές να απαιτήσουν επιπλέον περικοπές των συντάξεων 10 δισ.

Για την ζημιά που έκανε στη χώρα ο κ. Τσίπρας δεν έκανε την παραμικρή αυτοκριτική. Στο διάγγελμα του κατηγόρησε και πάλι μόνο τους προηγούμενους. Λες κι ο χρόνος σταμάτησε το 2015. Λες και δεν κυβερνά ήδη τρισήμισυ χρόνια. Και όχι μόνο αυτό. Απαξίωσε και πάλι τα τρισκατάρατα Μνημόνια. Λες και ο ίδιος δεν υπέγραψε το τρίτο και αχρείαστο.

Η πλάνη με την καθαρή έξοδο

Γιατί απαξιώνει τα Μνημόνια; Γιατί επιμένει στη δήθεν καθαρή έξοδο; Γιατί μιλά δήθεν για ανάκτηση εθνικής κυριαρχίας;

Μα για να πείσει ότι διαθέτει την ευελιξία, ώστε να μην θίξει το πελατειακό κράτος, από το οποίο νομίζει ότι αντλεί την πολιτική του δύναμη. Για να πείσει ότι δεν είναι υποχρεωμένος να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που απέμειναν και επιβάλλεται να γίνουν για να προσελκυστούν επενδύσεις. Παραγωγικές επενδύσεις. Όχι αρπακτές των κερδοσκοπικών funds. Για να πείσει ότι μπορεί να κάνει παροχές. Ή τουλάχιστον να υποσχεθεί και πάλι λαγούς με πετραχήλια. Για να μπορεί να κάνει προεκλογική πολιτική παροχών. Για να κοροϊδέψει τους συνταξιούχους ότι δήθεν θα αντισταθεί και μονομερώς δεν θα εφαρμόσει τις περικοπές που ο ίδιος υπέγραψε. Για να ξαναστήσει ένα “αντί” μέτωπο. Και να αναζωπυρώσει την δοκιμασμένη τακτική της πόλωσης και το διχασμού.

Δυστυχώς όμως για τον κ. Τσίπρα οι πολίτες καταλαβαίνουν την παγίδα που για άλλη μια φορά επιχειρεί να στήσει για να υφαρπάξει την ψήφο τους. Αυτή τη φορά οι πολίτες δεν θα εμπλακούν σε διχαστικά διλλήμματα. Θα αναζητήσουν υπεύθυνες προτάσεις από υπεύθυνες πολιτικές ηγεσίες. Στη ζούγκλα των αγορών και στο ασταθές διεθνές περιβάλλον που διαμορφώνεται, δεν υπάρχει η πολυτέλεια για τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Ούτε και χώρος για λαϊκιστές πολιτικούς που μόνο να πολώνουν και να διχάζουν γνωρίζουν.

Έστω και με το μεγάλο κόστος που προκάλεσε η πρώτη φορά Αριστερά, οι συνθήκες ωρίμασαν για να επικρατήσει επιτέλους στην Ελλάδα η κοινή λογική. Η χώρα έχει πλέον την ευκαιρία να γίνει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος που θα αξιοποιεί την ιστορία της, τη γεωγραφία, τον πλούτο της και το εξαιρετικό ανθρώπινο κεφάλαιο της. Μόνη προϋπόθεση για να συμβεί αυτό, είναι η πολιτική απομόνωση της πολιτικής αντίληψης που πρεσβεύουν πολιτικοί όπως ο κ. Τσίπρας. Στην επόμενη μέρα της νέας Ελλάδας ο κ. Τσίπρας και οι όμοιοι του δεν έχουν θέση.

Διέξοδος με εκλογές αντί έξοδος στις αγορές

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος αποκαλύπτει τους λόγους που αναβάλλεται η έξοδος στις αγορές. Εκτιμά δε, ότι μετά το διάγγελμα στην Ιθάκη, ο Αλέξης Τσίπρας θα οδηγήσει τη χώρες σε εκλογές υπό συνθήκες ακραίων ύβρεων, απόλυτης χυδαιότητας και εντατικής πνευματικής τρομοκρατίας. new deal

Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος αποκαλύπτει τους λόγους που αναβάλλεται η έξοδος στις αγορές. Εκτιμά δε, ότι μετά το διάγγελμα στην Ιθάκη, ο Αλέξης Τσίπρας θα οδηγήσει τη χώρες σε εκλογές υπό συνθήκες ακραίων ύβρεων, απόλυτης χυδαιότητας και εντατικής πνευματικής τρομοκρατίας.


Η Ελλάδα βγαίνει από το πρόγραμμα διάσωσης. Αλλά θα παραμείνει εκτός αγορών για τουλάχιστον για δύο με τρεις μήνες. Αυτό λένε οι πληροφορίες μας, παρά τις ελπίδες που είχε αρχικά η ελληνική κυβέρνηση για νέα έξοδο τον Σεπτέμβριο.

Όπως άφησε να γίνει γνωστό η κυβέρνηση, οι γνωστές εξελίξεις στην Τουρκία, αλλά και η νέα αναταραχή στην Ιταλία, ωθούν τον ΟΔΔΗΧ να βάλει την όποια σκέψη για έκδοση ομολόγου βαθειά στο συρτάρι. Και το οικονομικό επιτελείο να επικεντρωθεί πλέον όχι στην άμεση αναζήτηση επενδυτών. Αλλά στο να επικοινωνήσει το αφήγημα της ελάφρυνσης του χρέους και το στόρι της ανάκαμψης. Έτσι μάς είπαν. Αυτή την στιγμή η δευτερογενής αγορά δεν είναι «ανοιχτή» στους επενδυτές. Η ρευστότητα είναι πολύ χαμηλή. Και τα ελληνικά ομόλογα παραμένουν μακρυά από την κατηγορία «επενδυτικού βαθμού».

Αναβάλλεται για αρχές 2019 η έξοδος στις αγορές

Έτσι, η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει να εγκαταλείψει την επιχείρηση «νέα έξοδος». Να ποντάρει στην βελτίωση της αγοράς repos το επόμενο διάστημα. Αλλά και στην χείρα βοηθείας από τους υπόλοιπους οίκους αξιολόγησης μετά την πρόσφατη διπλή αναβάθμιση από την Fitch στην κατηγορία ΒΒ. Σύμφωνα με funds και αναλυτές, το σημερινό περιβάλλον επιβάλλει την διατήρηση της Ελλάδας εκτός αγορών. Ίσως και μέχρι τις αρχές τού 2019.

«Δεν υπάρχει λόγος η Ελλάδα να βιαστεί να βγει στις αγορές. Θα πρέπει να περιμένει για το καλύτερο timing. Όταν οι συνθήκες θα είναι καλύτερες και η μεταβλητότητα θα έχει υποχωρήσει. Επίσης, εάν η οικονομία βελτιωθεί περαιτέρω και υπάρξουν και άλλες αναβαθμίσεις από τους οίκους, αυτό θα διευρύνει την επενδυτική βάση», εξήγησε στην Καθημερινή και στην Ελευθερία Κουρτάλη ένας διεθνής αναλυτής.

Διέξοδος σε εκλογές αντί έξοδος στις αγορές

Γνωρίζοντας πώς σκέπτονται και με ποιους τρόπους ενεργούν οι «εγκέφαλοι» του ΣΥΡΙΖΑ, πολύ φοβούμεθα ότι το «πάγωμα» της εξόδου στις αγορές υποδηλώνει την πρόθεση του Αλέξη Τσίπρα να προχωρήσει σε εκλογές μέσα σε κλίμα διχασμού, ύβρεων, λασπολογίας, πνευματικής τρομοκρατίας και απόλυτης χυδαιότητας.

Στο πλαίσιο αυτό, έχοντας ως αποκούμπι και το περίφημο μαξιλάρι των 24 δισεκατομμυρίων ευρώ, είναι πολύ πιθανόν ο Αλέξης Τσίπρας να αρχίσει να απειλεί και να καθυβρίζει τις αγορές. Να το παίζει ο «γκαούρ στην ζούγκλα του χρήματος». Εξάλλου, με παρόμοια τακτική ο «μεγάλος αρχηγός» θα επιδιώξει να ανανεώσει και τις σχέσεις του με τον «περιούσιο λαό» των Εξαρχείων, τον οποίο φυσικόν είναι να χρειαστεί όταν θα είναι στην αντιπολίτευση.

Αν κανείς ακούσει προσεκτικά τα όσα είπε ο κύριος πρωθυπουργός στο «απελευθερωτικό» διάγγελμά του από την Ιθάκη, δεν θα δυσκολευτεί να καταλάβει αρκετά από τα μέλλοντα να συμβούν. Και τα οποία, βέβαια, κάθε άλλο παρά ευχάριστα είναι για την χώρα και αυτούς που πληρώνουν ακριβά την κρίση.

Γυμνοί μετά τα Μνημόνια

ΘΑΝΑΣΗΣ Κ. Ο Θανάσης Κ. εξηγεί πως μετά τα Μνημόνια η χώρα είναι στον αέρα. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν φοβίζει τους αντιπάλους τους. Είναι απαξιωμένος. Η επόμενη μέρα θέλει την κοινωνία να αναζητά πολιτικές δυνάμεις να προχωρήσουν σε ρήξεις και να συσπειρώσουν την πλειοψηφία της λογικής. new deal σκίτσο Θοδωρής Μακρής

Ο Θανάσης Κ. εξηγεί πως μετά τα Μνημόνια η χώρα είναι στον αέρα. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν φοβίζει τους αντιπάλους τους. Είναι απαξιωμένος. Η επόμενη μέρα θέλει την κοινωνία να αναζητά πολιτικές δυνάμεις να προχωρήσουν σε ρήξεις και να συσπειρώσουν την πλειοψηφία της λογικής.

Απ' όλα τα "διαγγέλματα" του Τσίπρα μέχρι στιγμής, το χθεσινό επρόκειτο να είναι το πιο "θριαμβευτικό", το πιο "δοξαστικό", το πιο "πανηγυρικό"...

Για την "έξοδο" από το Μνημόνιο.

Και κατάντησε να είναι παγερά αδιάφορο (για την κοινή γνώμη), θλιβερό (για τον ίδιο) και μίζερο (για τους δικούς του που το ηθικό τους, βρίσκεται πια στο ναδίρ).

Στο διαδίκτυο έγινε "πάρτυ" - εναντίον του!

Η Αντιπολίτευση τον αντιμετώπισε με ομοβροντίες καταγγελιών. Με πλήρη απαξίωση. Αλλά δίχως πάθος. Σαν να αναθεμάτιζαν ένα φάντασμα από το παρελθόν. Όχι σαν να πολεμούσαν ένα "φοβερό" αντίπαλο...

Ο ξένος τύπος τον αποδόμησε πλήρως.

Το πιο σημαντικό: οι αγορές τον... ξεπάτωσαν! Το Χρηματιστήριο πέφτει ξανά. Εν μέρει λόγω και διεθνών αναταραχών, βέβαια. Σε Τουρκία και Ιταλία...

Παρ' όλα αυτά, ενώ τελειώνει το Μνημόνιο της χώρας, θα έπρεπε το δικό μας να αντιστέκεται κάπως. Ή και να "τσιμπάει" ακόμα...

Αλλά χθες, τη μέρα που "έληγε" το Πρόγραμμα, συνέβη το ανάποδο: τα ξένα χρηματιστήρια ανέκαμπταν όλα. Ενώ το δικό μας έπεσε ξανά! Και αρκετά μάλιστα. Βρίσκεται πια ελάχιστα πάνω από τις 700 μονάδες...

Τέτοιες μέρες το 2014

Όταν πλησίαζε η έξοδος της Ελλάδας από το Μνημόνιο επί κυβέρνησης Σαμαρά, το Χρηματιστήριο Αθηνών άγγιζε τις 1400 μονάδες! Βρισκόταν, δηλαδή, στα διπλά επίπεδα από σήμερα...

Το ακόμα πιο σημαντικό: Τον Δεκέμβριο του 2014, όταν η Ελλάδα έβγαινε από το (δεύτερο) Μνημόνιο επί κυβέρνησης Σαμαρά, σύμφωνα με τους δανειστές:

Πρώτον, είχε χρέος πλήρως "σε τροχιά βιωσιμότητας".

Δεύτερον, προβλεπόταν ότι το 2022, θα είχε κατεβάσει το χρέος της στο 104,6% του ΑΕΠ!

Τρίτον, η οικονομία της είχε βρεθεί ήδη στη πρώτη θέση ανάπτυξης στην Ευρωζώνη (το τρίτο τρίμηνο του 2014) και στη δεύτερη για ολόκληρη την ΕΕ! Ενώ αναμενόταν να έχει ταχύρρυθμη ανάπτυξη όλα τα επόμενα χρόνια...

Τέταρτον, είχε ήδη καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες εξυπηρέτησης του χρέους για τα επόμενα δυόμιση χρόνια! Με μόνη πρόβλεψη να βγει για 4-5 δισεκατομμύρια στις αγορές το 2015...

Και με προβλεπόμενη μείωση χρέους κατά 31 τουλάχιστον δισεκατομμύρια, επίσης στα επόμενα δύο-δυόμιση χρόνια: από την επιστροφή του αχρησιμοποίητου κεφαλαίου στο ΤΧΣ (11 δισεκατομμύρια). Και από την ρευστοποίηση του τραπεζικού χαρτοφυλακίου του δημοσίου (20 δισεκατομμύρια, τουλάχιστον). Χώρια τα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις...

Ενώ διέθετε ως πρόσθετο "δίχτυ ασφαλείας" την πιστοληπτική γραμμή στήριξης 12 δισεκατομμυρίων που της έδιναν οι δανειστές (χωρίς να γράφεται στο χρέος).

Στον αέρα το 2018

Αντίθετα, σήμερα τα πράγματα είναι στον αέρα:

Πρώτον, το χρέος πια ΔΕΝ θεωρείται μακροχρόνια βιώσιμο! Παρά μόνο ως το 2032, και μόνον επειδή οι Ευρωπαίου επέκτειναν την "περίοδο χάριτος μέχρι το 2032. Μετά, κατά το ΔΝΤ, τα πράγματα γίνονται πάλι προβληματικά.

Δεύτερον, δεν προβλέπεται μακροχρόνια αποκλιμάκωση του χρέους. Θα υποχωρήσει ως το 140% του ΑΕΠ το 2028, ύστερα θα ανέβει ως το 160% κι ύστερα θα εκτοξευθεί (λέγεται και ως το 200% του ΑΕΠ)! Γι' αυτό θα χρειαστεί και νέο κούρεμα χρέους, αλλά κανείς δεν είναι διατεθειμένος πλέον, ούτε να το υποσχεθεί...

Τρίτον, η χώρα θα υστερεί σε ανάπτυξη μόνιμα από δω και στο εξής! Για την Ελλάδα προέβλεπαν το 2014: 3% πραγματική ανάπτυξη κατά μέσον όρο ως το 2020 και από εκεί και ύστερα 2% κατά μέσον όρο για τις επόμενες δεκαετίες. Τώρα προβλέπουν το μισό περίπου! Το μισό... Την ελληνική οικονομία θα την πνίγουν τα υπερβολικά πλεονάσματα που θα πρέπει να παράγει ως το 2060! Πράγμα "αδύνατο και αδιανόητο" (όπως σημειώνει το ΔΝΤ και όλοι οι διεθνείς αναλυτές!)

Δεν υπάρχει το μαξιλάρι

Τέταρτον, για να καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες εξυπηρέτησης του χρέους της τα επόμενα δύο χρόνια, η χώρα χρειάζεται πλέον 24,1 δισεκατομμύρια. Το λεγόμενο "μαξιλάρι"...

Τα χρειάζεται, αλλά δεν τα έχει! Από αυτά της έδωσαν τα 9,5 δισεκατομμύρια (που γράφτηκαν στο χρέος), και πρέπει να βάλει η ίδια άλλα 14,6 δισεκατομμύρια. Τα 6,5 περίπου υποτίθεται ότι τα έχει (τα "πλεονάσματα" που έχει ήδη συσσωρεύσει). Μένουν άλλα 8 περίπου, που πρέπει να βρει από τις αγορές.

Αλλά εδώ προκύπτουν δύο προβλήματα:

Από τα 6,5 δισεκατομμύρια που διαθέτει ήδη η κυβέρνηση ΔΕΝ μπορεί να "μοιράσει" προεκλογικά, όπως υπολόγιζε. Γιατί τότε θα λείψουν από το "μαξιλάρι" ρευστότητας. Οι δανειστές θα πέσουν να την φάνε...

Και τα υπόλοιπα 8 δισεκατομμύρια δεν είναι εύκολο να τα βρει από τις αγορές στο πολύ άμεσο μέλλον. Γιατί οι αγορές είναι πια "απαγορευτικές"!

Η διεθνής αναταραχή τις κάνει "απαγορευτικές". Το τέλος του QE στην Ευρώπη τις κάνει ακόμα πιο "απαγορευτικές". Και η απώλεια του waiver για τις ελληνικές τράπεζες, τις κάνει επίσης "απαγορευτικές".

Βγαίνουμε από μνημόνια, όχι όμως στις αγορές

Συμπέρασμα: βγαίνουμε από τα μνημόνια, χωρίς πιστοληπτική γραμμή στήριξης. Χωρίς να μπορούμε να βγούμε άμεσα στις αγορές. Χωρίς να γίνεται ορατό πότε θα μπορέσουμε να βγούμε (αφού τα πράγματα διεθνώς δεν βελτιώνονται).  Και χωρίς τα 20 δισεκατομμύρια του τραπεζικού χαρτοφυλακίου του δημοσίου, που είχε διασφαλίσει ο Σαμαράς τότε, ενώ τα... "μηδένισαν" οι Τσίπρας-Βαρουφάκης το 2015.

Να γιατί οι αγορές και οι αναλυτές αντιμετωπίζουν τον Τσίπρα σήμερα με απόλυτη επιφυλακτικότητα, ακόμα και με ανοικτή απαξίωση...

Τον αντιμετωπίζουν ως dead man walking! Ως "πολιτικό μελλοθάνατο" που δρασκελίζει τα τελευταία του βήματα μέχρι το "ικρίωμα"...

Τρεις φιέστες ακύρωσε η τραγωδία στο Μάτι

* Ο Τσίπρας ετοίμαζε αρχικά πολλαπλές "φιέστες" για τη χθεσινή μέρα:

Στην Πνύκα, για να απευθυνθεί από τον πιο εμβληματικό χώρο της αρχαίας Ελλάδας, στη διεθνή κοινότητα,

Στο Καστελόριζο, για να απευθυνθεί στον Ελληνικό λαό, από το χώρο όπου ξεκίνησε η "περιπέτεια" των Μνημονίων. Και να σηματοδοτήσει τη "λήξη" της,

Στο Στάδιο με γλέντι τρικούβερτο, για να απευθυνθεί στο θυμικό του εκλογικού σώματος. Και να συσπειρώσει ξανά μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Μετά την τραγωδία στο Μάτι, ακυρώθηκαν και οι τρείς "φιέστες".

Ποιους αφορούσε το διάγγελμα στην Ιθάκη

Χθες ο Τσίπρας δεν απευθύνθηκε στον Ελληνικό λαό, ούτε στη διεθνή κοινότητα. Απευθύνθηκε στους στενά δικούς του. Και μόνο...

Προσπάθησε να τους ανυψώσει το ηθικό! Και να τους υποσχεθεί ότι θα πολεμήσει μέχρι τέλους. Θα τα κάνει μαντάρα!. Θα εξαπολύσει όργιο σκανδαλολογίας και πογκρόμ διώξεων κατά αντιπάλων του - συκοφαντιών, πόλωσης και διχασμού. Θα οδηγήσει τη θλιβερή τετραετία του σε ένα εφιαλτικό φινάλε.

Πλην, μάταια...

Ουδείς φοβάται πλέον τον Τσίπρα

Οι αντίπαλοί του δεν τον φοβούνται! Και οι δικοί του δεν ελπίζουν πια... Δεν έκανε διάγγελμα από την Ιθάκη, το συμβολικό και θριαμβευτικό "τέλος το ταξιδιού"...  Έκανε δραματικό διάγγελμα από το μπούνκερ! Περικυκλωμένος από παντού, χωρίς ελπίδα σωτηρίας. Dead man walking που κάνει προσκλητήριο στα ζόμπι. Όσους απέμειναν να τον ακολουθούν...

Αν είχε ελπίδα διαφυγής, θα προσπαθούσε να ελιχθεί, να πάρει πρωτοβουλίες, να κάνει νέες συμμαχίες, να διασπάσει τους αντιπάλους του...

Τίποτε δεν του βγαίνει! Και ο ίδιος ο πολυδιαφημισμένος "ανασχηματισμός" του αναβλήθηκε προσωρινά. Η Μαριλίζα, ο Τσουμάκας, ο Ραγκούσης και ο Μπίστης δεν αποτελούν "εφεδρείες". Μάλλον με ρετάλια μοιάζουν αυτή τη στιγμή...

Οι εκκλήσεις για "προοδευτική συμμαχία" δεν πείθουν πια κανένα. Κι όσοι ψέλλιζαν τα ίδια μέχρι πριν λίγο (Μαρατζίδης κλπ.) τώρα σιωπούν.

Αντίθετα, ακόμα και "φίλα προσκείμενοι" στην ιδέα "αντιδεξιού μετώπου", ομολογούν δημόσια, ότι ο πολύς κόσμος, ιδιαίτερα από την Κεντροαριστερά (όσος έχει απομείνει) προσανατολίζεται να ψηφίσει ο,τιδήποτε για να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Έχουν όλοι γίνει "Αντισύριζα", διαπιστώνουν με απόγνωση. Δείτε και το πρόσφατο άρθρο της Αγγελικής Σπανού - οι αντισύριζα φίλοι μου - και τι της απάντησαν πολλοί τέτοιοι "φίλοι" της από την Κεντροαριστερά.

Ούτε η απειλή θα τα κάνω Κούγκι

Τέλος, η διαφαινόμενη "απειλή" Τσίπρα - θα τα κάνω όλα... "Κούγκι, θα εξαπολύσω "κυνήγι μαγισσών" - δεν τρομάζει πια τους αντιπάλους του.

Αντίθετα, τους διευκολύνει να τον καθίσουν "στο σκαμνί" μετά την ήττα του! Γιατί όσο πιο πολύ εκτροχιάζεται ο απελπισμένος... Μαδουρίσκος, τόσο περισσότερο διευκολύνει όσους θέλουν, αμέσως μετά την ήττα του, να τον τιμωρήσουν! Βλέπετε η Ελλάδα ΔΕΝ είναι Βενεζουέλα. Ευτυχώς...

Υπάρχει πρόβλημα όμως. Όχι με τον Τσίπρα...

Αλλά με τη χώρα και με τη δημοκρατία της!

Σε κάθε κοινωνία υπάρχει ένα 15-20% του εκλογικού σώματος που είτε δεν συμμετέχει στην πολιτική καθόλου, είτε είναι επιρρεπές στην ανευθυνότητα, στην μισαλλοδοξία, σε διχαστικές λογικές και σε ακραίες λύσεις.

Αυτό το οριακό και περιθωριακό τμήμα "απομονώνεται" και "συγκρατείται" από τους υπόλοιπους. Έτσι λειτουργεί η δημοκρατία. Παντού...

Σε περιόδους βαθιάς και παρατεταμένης κρίσης, αυτό το ποσοστό τον "τρελαμένων", μπορεί και να διπλασιαστεί - μπορεί να φτάσει ως το 40%. Αλλά πάλι δεν είναι πλειοψηφικό, εφ' όσον όλοι οι υπόλοιποι συσπειρωθούν.

Σε λογική "αντί"

Στην Ελλάδα, ωστόσο, τα πράγματα δεν έγιναν έτσι...

Πρώτον, το ποσοστό των επιρρεπών στην ανευθυνότητα ξεπέρασε το 40%.

Και δεύτερον, οι υπόλοιποι, οι "λογικοί", δεν συσπειρώθηκαν όσο χρειαζόταν και δεν αντιστάθηκαν.

Αυτό ήταν αποτυχία της δημοκρατίας! Μέχρι στιγμής τουλάχιστον...

Τον Ιανουάριο του 2015 το ποσοστό των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ άγγιξε το 35% (στο σύνολο του εκλογικού σώματος, αν συνυπολογίσουμε και την αποχή). Ή 47% μαζί με όλα τα άλλα "εξωσυστημικά" κόμματα και κομματίδια.

Στο δημοψήφισμα, τον Ιούλιο του 2015, αν συνυπολογίσουμε την αποχή, το ποσοστό των "τρελαμένων" άγγιξε το 50% (το 62% στο αποτέλεσμα, πέφτει στο 50% του εκλογικού σώματος, συνυπολογίζοντας και όσους απείχαν).

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έπεσαν στο 29% του εκλογικού σώματος (συνεκτιμώντας και την αποχή), ενώ μαζί με όλους τους εξωσυστημικούς άγγιξαν το 42% του εκλογικού σώματος.

Η δεξαμενή της λογικής

Συμπέρασμα πρώτο: το "τρελαμένο κομμάτι" του εκλογικού σώματος λόγω της κρίσης ποτέ δεν ξεπέρασε το 50%! Ήδη μετά την "κωλοτούμπα" του Τσίπρα έπεσε στο 42%. Και τώρα είναι πολύ χαμηλότερα, κοντά στο 30% (μαζί με όλους τους εξωσυστημικούς)...

Συμπέρασμα δεύτερο: το πρόβλημα είναι πως η αληθινή πλειοψηφία της κοινωνίας, αυτή που δεν ενέδωσε στα δηλητηριώδη μηνύματα ή στις βλακώδεις προσδοκίες του λαϊκισμού, ποτέ δεν κατάφερε να συσπειρωθεί και να αντισταθεί στους "τρελαμένους"...

Περίσσεψε, βλέπετε, ο καιροσκοπισμός των κεντροαριστερών και κεντροδεξιών ελίτ - που "έπαιξαν" με τον Τσίπρα. Αντί να αντισταθούν στη λαίλαπα...

Συμπέρασμα τρίτο: Οι "τρελαμένοι" ήδη συρρικνώνονται ως μεγάλη "δεξαμενή" - και θα συνεχίσουν να συρρικνώνονται και να κατακερματίζονται μέχρι να πέσουν σταδιακά στα πιο φυσιολογικά ποσοστά τους: γύρω στο 20% και χαμηλότερα. Όλοι μαζί...

Συμπέρασμα τέταρτο: Δεν έχει νόημα να απευθυνόμαστε σε αυτούς! Το βασικό είναι πλέον, να απευθυνθούμε στους υπόλοιπους. Στην πλειοψηφία όσων είτε ποτέ δεν είδαν με καλό μάτι τους "τρελαμένους". Είτε τους απεχθάνονται πλέον. Αυτούς πρέπει να συσπειρώσουμε -ή τουλάχιστον την "κρίσιμη μάζα" τους.

Κι αυτοί,

ΔΕΝ συσπειρώνονται πια με "μεσαιοχωρίτικες" λογικές. ΔΕΝ συσπειρώνονται με "μασημένα λόγια"... ΔΕΝ συσπειρώνονται με κοινοτοπίες "πολιτικής ορθότητας". ΔΕΝ συσπειρώνονται "χαϊδεύοντας" τα αυτιά της ηττημένης και απαξιωμένης Αριστεράς. ΔΕΝ συσπειρώνονται απ' όσους δεν δείχνουν έτοιμοι "να σπάσουν αυγά".

Ανάγκη για ρήξεις

Υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία αναζητά ισορροπίες. Αλλά υπάρχουν και στιγμές που η κοινωνία θέλει ρήξεις. Η ηγεσία οφείλει να είναι έτοιμη και για τα δύο.

Ιδιαίτερα σε κρίσιμες στιγμές...

Αλλά σήμερα η κοινωνία - δηλαδή το μεγάλο πλειοψηφικό κομμάτι της που θέλει να απαλλαγεί από τον Τσίπρα και τις ιδεοληψίες του - θέλει ΡΗΞΕΙΣ! Κι έχει δίκιο.

Σήμερα μπορεί να κερδίσει την κοινωνία, όποιος αποδείξει ότι θέλει και μπορεί να κάνει ρήξεις. Τις νέες ισορροπίες μπορεί να τις αποκαταστήσει μόνον όποιος κάνει τις - απαραίτητες πλέον - ρήξεις! Οι παλαιές ισορροπίες δεν υπάρχουν πια.

Ο Τσίπρας, στην Ιθάκη, ήταν dead man walking... Τα "ζόμπι" που τον ακολουθούν όσο πάνε και λιγοστεύουν.

Τώρα πρέπει τώρα να συσπειρωθούν αποφασιστικά και οι ζωντανοί αυτής της κοινωνίας. Πρέπει να συσπειρωθούν οι ζωντανοί για να διώξουν τα ζόμπι...

Το σκίτσο είναι του Θοδωρή Μακρή

Το εξάμηνο του Διαβόλου

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΕΦΑΛΑΣ Ο Αντώνης Κεφαλάς περιγράφει τα αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει ο Αλέξης Τσίπρας. Την σκιά που έχει αφήσει ο Γιάνης Βαρουφάκης και τις εκλογές που είναι μπροστά. Όλα συγκλίνουν σε ένα επερχόμενο εξάμηνο του Διαβόλου. new deal

Ο Αντώνης Κεφαλάς περιγράφει τα αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει ο Αλέξης Τσίπρας. Την σκιά που έχει αφήσει ο Γιάνης Βαρουφάκης και τις εκλογές που είναι μπροστά. Όλα συγκλίνουν σε ένα επερχόμενο εξάμηνο του Διαβόλου.


Στο επόμενο εξάμηνο η ελληνική κοινωνία θα ζήσει «ενδιαφέρουσες ημέρες» - όπως λέει μία Κινέζικη θυμοσοφία που εκφράζεται ως μορφή …κατάρας. Διότι, στο επόμενο εξάμηνο στην προσπάθεια του να ελαχιστοποιήσει τις εκλογικές απώλειες του (κατά κάποια σκληροπυρηνικά στελέχη του προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές) ο Αλέξης Τσίπρας θα προσφύγει σε κινήσεις μερικές από τις οποίες θα θέσουν σε δοκιμασία τους θεσμούς της δημοκρατίας. Ο κύβος, εξ΄ άλλου, ήδη ερρίφθη.

Πρώτα από τον Πρωθυπουργό που απέρριψε την αποδοχή των προληπτικών προγραμμάτων του EFSF. Κατόπιν που παρέδωσε τους μουφτήδες της Θράκης στον Ερντογάν για να απελευθερωθούν οι δύο στρατιώτες. Και, μόλις πρόσφατα, από τον υπουργό Δικαιοσύνης με τις άκαιρες και αντιδημοκρατικές παρεμβάσεις του στην διαδικασία προαγωγών των ανωτέρων δικαστικών λειτουργών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει διαρροές από δύο ομάδες ψηφοφόρων που τον στήριξαν το 2015. Η μία περιλαμβάνει κεντρώους και δεξιούς. Ψηφοφόροι που δεν άντεξαν ούτε τον εθνικολαϊκισμό της κυβέρνησης Σαμαρά ούτε την ανικανότητα της να διαχειριστεί τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Αυτοί οι ψηφοφόροι επιστρέφουν τώρα στα πάτρια εδάφη ψιθυρίζοντας «καλά να πάθεις».

Η δεύτερη ομάδα περιλαμβάνει κεντρώους και αριστερούς. Ψήφισαν τον Τσίπρα ελπίζοντας πως θα αλλάξει τα πράγματα. Δηλαδή την διαφθορά, το αδηφάγο και αναποτελεσματικό κράτος, την πολιτική αγηρτεία. Τρία χρόνια μετά, η ομάδα αυτή αισθάνεται πιο προδομένη από ποτέ. Προδομένη για την έξοδο από τα μνημόνια. Προδομένη για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Προδομένη για την διαφθορά. Προδομένη για τον αναποτελεσματικό κράτος. Ψήφισε τον Αλέξη ως αντισυστημικό. Της προέκυψε ένας απόλυτα συστημικός παίκτης. Αυτή η ομάδα θα ψηφίσει οτιδήποτε εκτός από ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό είναι το πραγματικό αδιέξοδο του Αλέξη Τσίπρα. Οι φωτιές, τα ελληνοτουρκικά, οι Πρέσπες είναι το κερασάκι στην τούρτα. Παίζουν ρόλο και θα επηρεάσουν. Έπονται, όμως, δεν προηγούνται, της βαθιάς απογοήτευσης μεγάλης μερίδας της ελληνικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που στράφηκε προς τον ριζοσπαστισμό – μόνο για να δει τις προσδοκίες της να προδίδονται για μία ακόμη φορά.

Με διορατικότητα έγραψε ο ποιητής: «Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε.»

Η σκιά που άφησε Βαρουφάκης

Η υπόθεση Βαρουφάκη έχει άμεση συνάφεια με τα σημερινά και μελλοντικά πράγματα. Ήδη, από τον Αύγουστο του 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας αποδόθηκαν σ’ έναν εκτεταμένο αγώνα να φορτώσουν στον Γιάνη Βαρουφάκη όλα τα κακά της διαπραγμάτευσης. Θα πρέπει, δηλαδή, να πιστέψει κανείς πως για έξι ολόκληρους μήνες ο Βαρουφάκης χάραζε μόνος του πολιτική. Έκανε μόνος του τις διαπραγματεύσεις. Ελάμβανε μόνος του τις αποφάσεις. Έγραφε μόνος του τα κείμενα. Αυτή η καμπάνια δημοσίων σχέσεων είχε αποτέλεσμα. Η διάχυτη και απληροφόρητη λαϊκή εντύπωση είναι πως για το 3ο μνημόνιο και όλα του τα κακά ευθύνεται ο Βαρουφάκης και μόνο ο Βαρουφάκης. Μία ολόκληρη κυβέρνηση καθόταν και τον έβλεπε!

Ακόμη χειρότερα, πολλοί ξένοι, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον Klaus Regling, υιοθετούν δημόσια αυτήν την γραμμή. Προφανώς πρόκειται για μία προσπάθεια να μην χάσει τελείως πρόσωπο ο Αλέξης Τσίπρας.

Είναι σαφές, όμως, πως αυτή η θέση αποτελεί χοντρή διαστρέβλωση της αλήθειας. Ο ΣΥΡΙΖΑ κινήθηκε με βάση συγκεκριμένο σχέδιο. Σχέδιο που έφτανε μέχρι την αποχώρηση από το ευρώ. Την τελευταία στιγμή της παρτίδας πόκερ ο Αλέξης Τσίπρας έχασε την ψυχραιμία του. Και υποχώρησε. Έπαιξε σε τραπέζι με ισχυρούς παίκτες κι όταν το «άντε» ανέβαινε λάκισε.

Όποιος διάβασε το βιβλίο του Βαρουφάκη «Ενήλικες στο Δωμάτιο», καταλαβαίνει πολύ καλά τι συνέβη στο πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Και είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι πέρα από την γενική και αόριστη κατηγορία πως ο Βαρουφάκης λέει ψέματα, ποτέ δεν υπήρξε μία συντεταγμένη και σε γεγονότα βασισμένη διάψευση των όσων γράφει. Είτε από την κυβέρνηση, είτε από το κόμμα. Αντ’ αυτού, πολύ βολικά, το βιβλίο χάθηκε στην σιωπή. Και η κοινωνία, ανταποκρινόμενη ίσως στο δικό της αίσθημα ευθύνης, δέχτηκε με χαρά τον αποδιοπομπαίο τράγο. Ησύχαζε έτσι την ένοχη συνείδηση της.

Το επικίνδυνο συμπέρασμα από την ιστορία αυτή εστιάζεται στην προδιάθεση του Αλέξη Τσίπρα να ρισκάρει. Χωρίς να έχει τα σχετικά εχέγγυα. Να ζει επικίνδυνα χωρίς να διαθέτει το ψυχικό σθένος. Να υπόσχεται και να υπαναχωρεί χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. Αυτός ο κίνδυνος ελλοχεύει και πάλι τώρα.   

Η μη έξοδος από τα μνημόνια

Τα μνημόνια ήταν μία συμφωνία που απλά έλεγε. Εσείς, οι Έλληνες, θα υλοποιήσετε μία σειρά από μεταρρυθμίσεις. Και εμείς, τα άλλα κράτη-μέλη της Ε.Ε., θα σας δανείσουμε χρήματαμμε δόσεις. Αν δεν κάνετε τις μεταρρυθμίσεις οι δόσεις δεν θα καταβάλλονται.

Σήμερα, οι δόσεις έχουν εξαντληθεί. Οι υποχρεώσεις μας, όμως, σε μεταρρυθμίσεις παραμένουν. Και παραμένουν διότι διαδοχικές κυβερνήσεις, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ δεν εκπλήρωναν τις υποχρεώσεις τους στο ακέραιο. Πως εξηγείται η ολιγωρία από την πλευρά των δανειστών;

Η απειρία στη διαχείριση κρίσεων είναι μία ερμηνεία. Η έφεση να μην ταράζουμε πολύ τα νερά είναι μία δεύτερη. Στην ουσία, όμως, το πρόβλημα για την Ε.Ε. είναι πως η διάρκεια, το βάθος και το κόστος της ελληνικής κρίσης αποδείχθηκαν πολιτικά δυσβάστακτα για τους δανειστές. Ιδιαίτερα μέσα στο περιβάλλον της ατελούς ευρωζώνης. Γι’ αυτό και αποφάσισαν να αλλάξουν γραμμή. Άλλα χρήματα δεν θα δώσουν. Το πρωταρχικό που τους ενδιαφέρει πλέον είναι να εφαρμόζεται ένα πρόγραμμα αποπληρωμής των δανείων, ώστε το «πρόβλημα Ελλάς» να μην ενέχει πλέον πολιτικό κόστος γι’ αυτούς.

Ανοιχτό, παραμένει, όμως, το θέμα των μεταρρυθμίσεων. Διότι χωρίς αυτές το «πρόβλημα Ελλάς» θα σηκώσει και πάλι κεφάλι. Στο σημείο αυτό οι δανειστές έκαναν και πάλι ένα από τα πολλά λάθη τους. Δέχτηκαν να μην υπάρξει προληπτικό πρόγραμμα. Και άφησαν την εποπτεία στις αγορές. Πιστεύοουν πως οι αγορές θα είναι πιο αυστηρές ως προς την χώρα μας, και θα επιβάλλονται πιο αποτελεσματικά από τους ίδιους.

Δεν υπολόγισαν καλά τον Αλέξη!

Ζην επικινδύνως

Ένας ψυχολόγος θα μπορούσε να ισχυριστεί πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν ξεπέρασε ποτέ το στραπάτσο του Αυγούστου 2015. Και πράγματι. Η έπαρση της δημοσιότητας και της εξουσίας στο εσωτερικό από τη μία μεριά και η δουλικότητα προς την Γερμανία (π.χ. με τους μετανάστες) από την άλλη, αυτό δείχνουν. Και κάπως έτσι θα ξεκινήσει το εξάμηνο του διαβόλου. Με τον Αλέξη Τσίπρα να προσπαθεί, με μία κίνηση, να γαντζωθεί στην εξουσία και ταυτόχρονα να αποδείξει πως δεν υπολογίζει τους δανειστές. 

Η ατζέντα του εξαμήνου είναι πλέον λίγο-πολύ δεδομένη:

Μετριοπαθείς φιέστες για την (δήθεν) έξοδο από τα μνημόνια με αντίστοιχη επικοινωνιακή καταιγίδα ότι «εμείς τα καταφέραμε». Ανασχηματισμός Αναγγελία παροχών στην ΔΕΘ Προσλήψεις στο δημόσιο Ανάδειξη «σκανδάλων» κυρίως κατά της Ν.Δ. Προσωπικές επιθέσεις στα στελέχη της αντιπολίτευσης — με έμφαση στον Κ. Μητσοτάκη Στοχευμένες παρεμβάσεις στην οικονομία με έντονο ταξικό πρόσημο Υπονόμευση των θεσμών – όπως έχει κάνει με το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, το ΕΡΣ, την δικαιοσύνη, την τιμωρία ένοχων δημοσίων υπαλλήλων, τις διαδικασίες προσλήψεων, την διαχείριση του δημόσιου χρήματος, τις αναδομήσεις των εκλογικών περιφερειών κοκ.     Συνταγματική αναθεώρηση — για το θεαθήναι, βέβαια.

Όλα αυτά, όμως, είναι το …ελαφρύ ιππικό. Το βαρύ πυροβολικό ακολουθεί –και εδώ είναι η επικινδυνότητα. Έχοντας το απόθεμα των 24 δις. ο Αλέξης Τσίπρας θα κινηθεί επιλέγοντας να αγνοήσει τις αγορές. Έτσι, θα επιλέξει:

Να αποδυναμώσει, να ανατρέψει, να καθυστερήσει και να μην υλοποιήσει μεταρρυθμίσεις που έγιναν, γίνονται ή προβλέπονται . Να διαχειριστεί το δημοσιονομικό πλεόνασμα κατά το δοκούν, με πολιτικά στοχευμένο υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ τρόπο, και Να μην εφαρμόσει την μείωση των συντάξεων την 1η Ιανουαρίου 2019.

Οι επιπτώσεις

Οι αγορές θα αντιδράσουν – αυξάνοντας το κόστος δανεισμού. Αλλά η κυβέρνηση δεν θα δανείζεται. Έχει το πλεόνασμα να διαθέσει για τις αποπληρωμές.

Οι δανειστές θα αντιδράσουν. Πως; Με λόγια. Αυτό ουδόλως ενδιαφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ας λένε ότι θέλουν. Να κάνουν κάτι, μπορούν; Κατά την κυβέρνηση και το κόμμα η απάντηση είναι ΟΧΙ.

Ο κόσμος θα αντιδράσει. Και λοιπόν; Τι θα κάνει; Θα σηκώσει τα λεφτά του από τις τράπεζες; Αλλά τα capital controls υπάρχουν – κι ας αποτελούν την καλύτερη απόδειξη πως δεν έχουμε βγει από τα μνημόνια. Θα διαδηλώσει; Αλλά η διαμαρτυρία στον δρόμο είναι προνόμιο της αριστεράς – οι αστοί κάθονται σπίτι τους.

Πόκερ θα παίξει και πάλι ο Αλέξης Τσίπρας. Μόνο που τούτη την φορά πιστεύει πως κρατά καλύτερα χαρτιά, πιο ισχυρά. Μπορεί εύκολα να μπλοφάρει και να εκβιάσει. Σε αναστάτωση βρίσκεται εξάλλου η Ε.Ε.. Ποιος θα θέλει άλλη μία κρίση με την Ελλάδα στο πιάτο του;

Με τα νεύρα στα όρια, την πολιτική αντιπαράθεση στον βούρκο και την διεθνή εικόνα της χώρας στα Τάρταρα θα πορευτούμε προς τις εκλογές (τριπλές ή διπλές) του Μάϊου 2019. Τα σπασμένα θα τα μαζέψει ο επόμενος.

Ας ελπίσουμε πως δεν θα έχουμε βία και νοθεία.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.