Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017
ΙΩΝ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

ΙΩΝ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

Ίων Παπαδάκης (ή αλλιώς «Ιονιστής») έγινε δημοσιογράφος και «ραδιοφωνιτζής» από χόμπι (καμία σχέση με ότι σπούδασε). Λάτρευε το γράψιμο από παιδάκι, όμως τον στοίχειωνε αυτό που άκουγαν οι γονείς του από τους καθηγητές του: «Καταπληκτική η έκθεση του γιού σας… Όμως είναι πάλι εκτός θέματος!»
Τι πάει να πει εκτός θέματος ρε φίλε; Πώς είναι δυνατόν η σκέψη σου, η άποψή σου, τα συναισθήματά σου να είναι εκτός θέματος; Τελικά, έκανε επάγγελμα το «θέμα» και παρέμεινε «εκτός θέματος» στην προσωπική του ζωή…
Ξεκίνησε από σπικαζ για διαφημιστικά, μετά περιοδικά και μετά «τρούπωσε» στον μεγάλο του έρωτα, την εφημερίδα… Από υλατζής, μέχρι διευθυντής! Επικαιρότητα, 24 Ώρες, Εσπρέσο, Αυριανή, Αθηναϊκή, Καρφί, Απογευματινή, Σφήνα, Athens Voice, Παρασκήνιο… (Να μην πούμε για ραδιόφωνο, περιοδικά και ολίγον από τηλεόραση)
Δημοσιογράφος λοιπόν στο επάγγελμα… Μην ακούτε αυτά που λένε μερικοί «συνάδελφοι» περί λειτουργήματος. Λειτούργημα κάνουν οι γιατροί, οι δάσκαλοι, άντε και οι παπάδες! Οι δημοσιογράφοι είναι πληρωμένοι δολοφόνοι, Ταλιμπάν, Μουτζαχεντίν πως το λένε… Έτσι προσπάθησε να είναι «πληρωμένος» και όχι δολοφόνος και θέλει να πιστεύει ότι τα κατάφερε…
Ο «Ιονιστής» είναι ο άλλος του εαυτός… Γράφει και με αυτό το όνομα τα τελευταία 20 χρόνια τόσο σε εφημερίδες και ιστοσελίδες όσο και στο blog του, έτσι για την ψυχοθεραπεία του πράγματος…
Έχει δουλέψει με τους καλύτερους και με τους χειρότερους… Έχει γνωρίσει ανθρώπους, πολλούς ανθρώπους! Άλλους τους λάτρεψε, άλλοι τον γοήτευσαν και άλλους τους μίσησε…
Και όλα αυτά με πάθος! «Σωστό ή λάθος κάντο με πάθος» είναι το μότο του και συνεχίζει να είναι «εκτός θέματος», αρνούμενος να επιλέξει το μέτριο, όταν υπάρχει το καλύτερο! Και πιστέψτε με η ζωή του είναι βασισμένη σε… αληθινή ιστορία!»
ΙΩΝ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ
τσιπρασ: πρωθυπουργοσ στη χωρα του «αλλου»

ΤΣΙΠΡΑΣ: ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ «ΑΛΛΟΥ»

Δεν θα διαβάσεις ένα πολιτικό κείμενο… Άλλωστε η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και πρέπει οι εμπλεκόμενοι να είναι σοβαροί άνθρωποι…

Και πως θα μπορούσα να ζητήσω σοβαρότητα από έναν άνθρωπο ο οποίος τίμησε με την παρουσία του τον Ούγκο Τσάβες, κυνηγάει προσφορές στα κοινωνικά παντοπωλεία της Βενεζουέλας, ψάχνει δανεικά από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, μοιράζει τριαντάφυλλα σε μία χώρα που δεν σέβεται την ελευθεροτυπία και που η δικτατορία της, είναι πασπαλισμένη με απέραντο εθνικισμό, θαυμάζει (αλλά προσβάλλει με την στάση του) τον Πλανητάρχη με σύνθημα το «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», εξυμνεί την γερμανίδα Καγκελάριο με σύνθημα το περιβόητο «κυρία Μερκελ γκόου μπακ», συγκυβερνά με τους (γνωστής ιδεολογίας και προέλευσης) Ανεξάρτητους Έλληνες φτιάχνει πρωθυπουργικά γραφεία (λες και τα χρειάζεται) στην Θεσσαλονίκη και παρατάει -στην κυριολεξία- τα πάντα, για να αποτίσει φόρο τιμής στον ηγέτη της Κούβας Φιντελ Κάστρο.

Ναι! Δεν είναι πρωθυπουργός του «εδώ» , αλλά πρωθυπουργός του «αλλού»… Μόνο που εγώ, μένω εδώ!

Είναι πρωθυπουργός σε έναν άλλο τόπο όπου εκεί, δεν σπαράζεται ο τόπος από λιτότητα και ανεργία, όπου οι πολίτες δεν ζούνε με την ανασφάλεια κάθε μέρα που περνάει και –δυστυχώς- που οι δανειστές προσπαθούν περισσότερο για τον τόπο από την ίδια την κυβέρνηση…

Πώς να ζητήσω σοβαρότητα από έναν άνθρωπο ο οποίος δεν σέβεται, την προσπάθεια (έστω και ψεύτικη) κορυφαίων ευρωπαίων πολιτικών που έρχονται στην «εδώ» χώρα, προσπαθώντας να «στρογγυλέψουν» τις γωνίες, για να φτάσουμε στην πολυπόθητη αξιολόγηση και επιλέγει να κάνει ταξιδάκι (τύπου σχολικής πενταήμερης) με ανεπίσημη, αλλά κυβερνητική εξήγηση ότι πρέπει να «τονώσει» το αριστερό του προφίλ…

Όταν κορυφαίοι (σοβαροί) πολιτικοί επέλεξαν την οδό της συλλυπητήριας ανακοίνωσης για τον θάνατο του (απολύτως αμφιλεγόμενου) ηγέτη της Κούβας και τίποτα παραπάνω (για την ιστορία να πούμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας εκπροσωπεί –δυστυχώς- την Ελλάδα που είναι η πλέον «ανεπτυγμένη» χώρα που εκπροσωπήθηκε από πρωθυπουργό)…

Λυπάμαι που θα το πω αλλά μου θυμίζει τις θλιβερές τηλεπερσόνες που φροντίζουν να βρίσκονται μονίμως στα φώτα της δημοσιότητας έστω και αν αυτό επιβάλλει την παρουσία τους σε κηδεία, χύνοντας κροκοδείλια δάκρια με μία ισχυρή δόση μάσκαρας!

Η πολιτική απαιτεί σοβαρούς ανθρώπους… Και οι κοινωνία επίσης!

Και λυπάμαι γιατί δεν πίστευα ποτέ ότι θα έφτανε η μέρα, που θα ήμουν ευτυχής για την παρουσία των Ευρωπαίων «τοκογλύφων», του ΔΝΤ και άλλων «θεσμών» στη χώρα μου, μια και είναι η μόνη ελπίδα κάποιοι ανίκανοι να αντιληφθούν ότι η εποχή του 15μελους έχει περάσει πλέον ανεπιστρεπτί…