Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018
ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΙΔΗΣ

ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΙΔΗΣ

Ο Ιπποκράτης Χατζηαγγελίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Είναι άγαμος και ζει στο Παγκράτι.
Από το 1988 εργάσθηκε ως στέλεχος ή/και ως σύμβουλος διαφόρων εταιριών, επί χρηματοπιστωτικών κυρίως θεμάτων, ενώ από το 2007 είναι επί κεφαλής της ομάδοςχρηματοπιστωτικών συμβούλων INTERACTION FINANCE.
Επιμελήθηκε και διαμεσολάβησε για τη χρηματοδότηση διαφόρων επιχειρήσεωνμε συνολικά κεφάλαια της τάξεως των είκοσι πέντε εκατομμυρίων -25.000.000- ευρώ ενώ διαθέτει μεγάλη εμπειρία διαχειρίσεως και αναδιαρθρώσεως προβληματικών επιχειρήσεων, αποτιμήσεων και εξαγορών/συγχωνεύσεων.
Έχει εκπονήσει μεγάλο αριθμό μελετών επενδύσεων, επιχειρηματικών σχεδίων και σχεδίων αναδιαρθρώσεως & αναχρηματοδοτήσεως επιχειρήσεων. Είναι πιστοποιημένος εισηγητής σεμιναρίων από τον Ο.Α.Ε.Δ. και έχει διδάξει σε σειρά σεμιναρίων με θέμα τη χρηματοδότηση επιχειρήσεων, την διαχείριση κρίσεως κλπ. Επίσης, έχει παρακολουθήσει μεγάλο αριθμό σεμιναρίων χρηματοπιστωτικής διαχειρίσεως, φορολογικού σχεδιασμού, συμβάσεων αποφυγής διπλής φορολογίας, διαχειρίσεως ακινήτων, ανωνύμων εταιρειών κλπ.
Είναι έφεδρος εν εφεδρεία Λοχαγός (ΠΖ). Υπηρέτησε σε παραμεθόριες μονάδες και επιτελεία ενώ έλαβεμέρος σε ασκήσεις εφεδρείας και διοργανώσεις του ΝΑΤΟ και εκπαιδεύθηκε στη Σχολή Πεζικού.
Με την πολιτική ασχολήθηκε από τα μαθητικά του χρόνια ενώ τα τελευταία 10 έτη έχει ενεργή πολιτική δράση στο πλαίσιο της Δεξιάς Παρατάξεως. Έχει σταθεί ενάντια στο λαϊκισμό, αλλά και στον ψευδεπίγραφο εκσυγχρονισμό. Πιστεύει στον αληθινό, εθνικοπατριωτικό, φιλελευθερισμό και όχι στους δήθεν φιλελευθέρους που κρύβουν μόνον αριστερές και εθνομηδενιστικές ιδεοληψίες.
Εργάζεται με σκοπό την Ριζική Πολιτική Μεταρρύθμιση, δηλαδή ένα νέο σύνταγμα και πολίτευμα πλήρους διαχωρισμού των εξουσιών, αυξημένης λαϊκής κυριαρχίας και ευθύνης των πολιτών.
Επίσης, πιστεύει ότι πρέπει να εισαχθεί ένα νέο δίκαιο φορολογικό σύστημα πλήρους και καθολικής εκπτώσεως των δαπανών από το εισόδημα ώστε να απαλειφθεί η διπλή φορολόγηση, η οποία συνιστά «νόμιμη κλοπή» και επιβαρύνει ιδιαιτέρως τα χαμηλά εισοδηματικά κλιμάκια. Ένα τέτοιο σύστημα πρέπει να συνοδευθεί από μια γενναία και οριστική μακροχρόνια ρύθμιση, η οποία -χωρίς να χαρίζει τίποτα σε κανέναν!- θα δώσει σε όλους μας τη δυνατότητα να αποπληρώσουμε τα όποια πραγματικά μας χρέη προς το δημόσιο, χωρίς παράλογες προσαυξήσεις και χωρίς την κλοπή του ΕΝΦΙΑ!
ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
The post: απ” την ταινια στην ελληνικη πραγματικοτητα

THE POST: ΑΠ” ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ THE POST

Το βράδυ του Σαββάτου είδα την ταινία THE POST. Περιγράφει το παρασκήνιο της αποφάσεως της εκδότριας της γνωστής αμερικανικής εφημερίδος WASHINGTON POST σχετικώς με την δημοσιοποίηση μια απορρήτου εκθέσεως του Πενταγώνου για την εμπλοκή των Η.Π.Α. στο Βιετνάμ, το 1971.

Η έκθεση είχε συνταχθεί κατ’ εντολήν του Ρόμπερτ Μακ Ναμάρα, Υπουργού Αμύνης των κυβερνήσεων Κένεντυ & Τζόνσον. Αποδείκνυε ότι τόσο ο Πρόεδρος Νίξον (1968-1973) όσο και οι προκάτοχοί του (Τζόνσον, Κένεντυ και Αϊζενχάουερ) γνώριζαν ότι ο πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί. Έλεγαν, όμως ψέματα και εξαπατούσαν τον αμερικανικό λαό και το Κογκρέσο!

Πρώτη, η εφημερίδα NEW YORK TIMES βρήκε αντίγραφο της εκθέσεως. Δημοσιοποίησε την ύπαρξή της και αποσπάσματά της. Η κυβέρνηση Νίξον αντέδρασε. Πήρε απόφαση ασφαλιστικών μέτρων από ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Νέας Υόρκης.

Εν των μεταξύ, το επιτελείο της WASHINGTON POST είχε κατορθώσει να εξασφαλίσει αποσπάσματα της εκθέσεως από την ίδια πηγή. Η εκδότρια της εφημερίδος αποφάσισε να τα δημοσιεύσει κινδυνεύοντας να κατηγορηθεί για ασέβεια κατά του Δικαστηρίου.

Η κυβέρνηση Νίξον αντέδρασε και πάλι. Όμως, το ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Ουάσινγκτον απέρριψε την αίτησή της. Τελικώς, λόγω των δύο συγκρουομένων αποφάσεων, το θέμα κρίθηκε το Ανώτατο Δικαστήριο των Η.Π.Α. Το οποίο με μια ιστορική του απόφαση απέρριψε τις αιτιάσεις της κυβερνήσεως και δικαίωσε τις εφημερίδες.

Ένας εκ των Δικαστών (εννέα ισόβια μέλη έχει το Ανώτατο Δικαστήριο των Η.Π.Α.) δήλωσε ότι οι ιδρυτές του έθνους εξασφάλισαν την ελευθερία του τύπου μέσω του συντάγματος προς όφελος όχι της κυβερνήσεως, αλλά των κυβερνωμένων!

Εξαιρετική ταινία, άψογες ερμηνείες, εμπνευσμένοι διάλογοι!

Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

Προσπαθούσα να σκεφθώ ποια μεγάλη ελληνική εφημερίδα θα τολμούσε να σταθεί απέναντι στην κυβέρνηση και μάλιστα σε ζήτημα που άγγιζε απόρρητα της εθνικής ασφαλείας. Προσπαθούσα να σκεφτώ και αν θα υπήρχαν ανώτατοι Δικαστές να προασπίσουν την ελευθερία του τύπου. Μετά συνειδητοποίησα ότι κάτι τέτοιο απλώς δεν θα συνέβαινε!

Αν κάποια ελληνική εφημερίδα είχε τέτοιες πληροφορίες, δεν θα υπήρχε κανένα δίλλημα! Απλώς, ο εκδότης, ως αντάλλαγμα για την αποσιώπηση του θέματος, θα διαπραγματευόταν με τον πρωθυπουργό κάποια μεγάλη δουλειά και όλοι θα ήταν χαρούμενοι!

Μόνος χαμένος όχι η ελευθερία του τύπου, αλλά η ίδια η Δημοκρατία…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ ΜΕ ΝΟΗΜΑ

Υ.Γ.1. Στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ε.Σ.Η.Ε.Α. υπάρχει η επιγραφή: Η δημοσίευση είναι η ψυχή της Δημοκρατίας. Απλώς υπάρχει…

Υ.Γ.2. Για την ιστορία: Η εκδότρια της WASHINGTON POST ήταν προσωπική φίλη του πρώην Υπουργού Ρόμπερτ Μακ Ναμάρα, αλλά αυτό δεν την εμπόδισε να πράξει αυτό που πίστευε σωστό για την εφημερίδα της, την πατρίδα της και την Δημοκρατία. Και, βεβαίως, ο γιός της είχε υπηρετήσει στο Βιετνάμ…

Υ.Γ.3. Δεν πιστεύω ότι οι τέσσερις πρόεδροι που απέκρυπταν την αλήθεια για τον πόλεμο ήταν προδότες ή έπρατταν κατά των συμφερόντων των αμερικανών. Η πολιτική τους (το δόγμα της ανάσχεσης) δικαιώθηκε αν και ο ίδιος ο Μακ Ναμάρα -στον απολογισμό του, το 1995- θεώρησε ότι ο εμπλοκή των Η.Π.Α. στο Βιτενάμ ήταν λάθος. Όμως, όταν είσαι ηγέτης είσαι υποχρεωμένος να παίρνεις σκληρές και δύσκολες αποφάσεις ενίοτε και χωρίς καμία ηθική. Βεβαίως, οι πολιτικοί κάνουν το καθήκον τους και ο τύπος το δικό του. Αυτό είναι δημοκρατία.

Υ.Γ.4. Δυό χρόνια αργότερα, το 1973, η WASHINGTON POST έγινε παγκοσμίως γνωστή γιατί ήταν η εφημερίδα που αποκάλυψε το σκάνδαλο Watergate, που οδήγησε στην παραίτηση Νίξον από την προεδρία!

Υ.Γ.5. Βγαίνοντας από τον κινηματογράφο, στην Πλατεία Κολωνακίου κοιτάζοντας τις εφημερίδες, με πλησίασε μια κυρία με ένα χάρτινο ποτήρι στο χέρι. Δεν κατάλαβα τι ήθελε, νόμισα ότι μου προσέφερε να πιώ! Τίποτα στο παρουσιαστικό της δεν έδειχνε ότι ζητούσε ελεημοσύνη… ντράπηκα! Αυτό είναι η αποτυχία της δημοκρατίας στη χώρα μας! Είναι η αποτυχία της ίδιας μας της κοινωνίας…

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Ιπποκράτη Χατζηαγγελίδη στο new deal