Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017
ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Κώστας είναι οικονομολόγος. Γεννήθηκε το 1953 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Ήθελε να γίνει Αρχαιολόγος αλλά σπούδασε οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων. Το 1979 προσλήφθηκε ως Ελεγκτής στην μετά είκοσι χρόνια «δολοφονηθείσα» ελεγκτική εταιρία Arthur Andersen. Από τότε πήρε το δρόμο της επιχειρηματικής οργάνωσης και της πληροφορικής. Άρα τον Αύγουστο του 2011 συμπληρώνει 32 χρόνια έντονης επαγγελματικής εμπειρίας στην πρώτη γραμμή των θεμάτων εκσυγχρονισμού και οργάνωσης των επιχειρήσεων.
Τα τελευταία 22 χρόνια είναι επιχειρηματίας της τεχνολογίας. Έχει εμπειρίες συνεργασίας μέσα από εκατοντάδες εταιρίες και οργανισμούς σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Βρετανία, η Κύπρος, η Ρουμανία, η Τουρκία, η Ιταλία, οι ΗΠΑ, η Βουλγαρία, η Γερμανία και άλλες, όπου λειτούργησε ως προμηθευτής και σύμβουλος υπηρεσιών και λογισμικού.
Για δυο χρόνια υπήρξε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΠΑΠ
ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ta aytonohta…

TA AYTONOHTA…

Τις προάλλες σε ένα διεθνές συνέδριο γενικών διευθυντών του ιδιωτικού τομέα κορυφαίος και πρωτοκλασάτος υπουργός της παρούσας κυβέρνησης σηκώθηκε στο βήμα και είπε επί λέξει: «Oποιος νομίζει ότι μπορεί να εφαρμόσει στο Δημόσιο πρακτικές του ιδιωτικού τομέα κάνει λάθος».

Προφανώς το ακροατήριο έπαθε σοκ. Για να δούμε ποιος έχει δίκιο.

To 1979 όταν ήταν υπουργός Oικονομικών ο μακαρίτης καθηγητής και πολιτικός Αθανάσιος Κανελλόπουλος, ξεκίνησε ένα «έργο» του Eλληνικού Δημοσίου με το όνομα «Προϋπολογισμός μηδενικής βάσης». Το έργο αυτό στόχευε να εγκαταστήσει ένα νέο σύστημα (δηλαδή λογισμικό) αλλά και τις απαραίτητες διαδικασίες και νομοθετικές παρεμβάσεις ώστε κάθε δαπάνη του Δημοσίου να εγγράφεται στον προϋπολογισμό και να υπολογίζεται από το μηδέν και όχι ως αναλογικό αποτέλεσμα της περυσινής πραγματοποίησης. Με τον τρόπο αυτό κάθε έξοδο θα υφίστατο διαρκή επιβεβαίωση ότι είναι χρήσιμο και καλής πίστεως, σε αντίθεση με την πρακτική που ακολουθείται να παίρνουμε το περυσινό κονδύλι και να το αυξάνουμε (ή μειώνουμε) κατά ένα ποσοστό, για να φτιάξουμε τον νέο προϋπολογισμό. Το σύστημα αυτό ακόμη μέχρι σήμερα δεν έχει εγκατασταθεί!

Οι προηγμένες οικονομίες έχουν προχωρήσει στο διπλογραφικό σύστημα δημόσιων λογιστικών, έχουν σχεδιάσει και υλοποιήσει διαδικασίες οικονομικών εκθέσεων κατά τα πρότυπα των διεθνών λογιστικών αρχών, έχουν εγκαταλείψει την ταμειακή βάση και παρακολουθούν τα δημόσια οικονομικά με προβλέψεις (accruals) μέχρι το στάδιο της έκδοσης ισολογισμού του κράτους. Οι δαπάνες του Δημοσίου παρακολουθούνται σε πραγματικό χρόνο μέσω δικτύου συνδεδεμένων γραφείων και λειτουργών – χειριστών, όπου κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει. Υπάρχει αυστηρή προκαθορισμένη ροή από ασφαλιστικές δικλίδες εγκρίσεων πριν πληρωθεί ένα ποσό. Η βασική αρχή είναι πως ένα κονδύλι πληρώνεται μόνο όταν υπάρχει εγκεκριμένος προϋπολογισμός για αυτό. Oταν πληρωθεί υπάρχει πλήρης, άμεση και διάχυτη αναφορά πόσο ξοδεύτηκε, πόσο έμεινε και πόσο θα ξοδευτεί στις επόμενες περιόδους μέχρι να κλείσει ο ισολογισμός του κράτους.

Ζητώ συγγνώμη από τους αναγνώστες για τη λεπτομέρεια της ανάλυσης, αλλά αυτό γίνεται σκόπιμα για να δείξει πόσο λυπηρά μακράν βρίσκονται οι ανάλογες διαδικασίες στη χώρα μας. Οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν ξεκομμένα και ανομοιογενή συστήματα, όπου οι συναλλαγές που γίνονται στη βάση (δηλαδή, σε κάθε δημόσια υπηρεσία που εκτελεί εγγραφές προϋπολογισμού) δεν αντανακλώνται άμεσα στην κορυφή (δηλαδή, στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους) και αντιθέτως η κορυφή δεν γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τι συμβαίνει στη βάση. Τελικά «κάπου» τα δύο αυτά άκρα –κορυφή και βάση– συναντώνται, αλλά όταν συναντηθούν είναι πολύ αργά και οι αποκλίσεις δεν διορθώνονται.

Eχουν περάσει τριάντα δύο χρόνια από την έναρξη των σχεδίων για προϋπολογισμό μηδενικής βάσης. Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για το αυτονόητο; Αλλά φαίνεται πως το «αυτονόητο» δεν προωθείται, διότι βάλλεται ακόμη και από τους ίδιους τους κυβερνήτες. Απομένει λοιπόν να ρωτήσουμε τον εν λόγω υπουργό αν δεν εφαρμόσει πρακτικές του ιδιωτικού τομέα στο Δημόσιο που διοικεί, γιατί δεν εφαρμόζει πρακτικές με τις οποίες θα διοικούσε το σπίτι του; Θα άφηνε λόγου χάρη τα μέλη της οικογενείας του να προϋπολογίζουν «στον αέρα» και να ξοδεύουν λεφτά που ο ίδιος δεν τους έχει εγκρίνει; Κακά τα ψέματα: Η χρηστή διοίκηση δεν κάνει διάκριση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Oποιος δεν θέλει να ζυμώσει…