Ο παλαιός αξιωματικός Charles Valaze΄, τρύπησε την καρδιά του με ένα στιλέτο, κρυμμένο μέσα στα χαρτιά που είχε προετοιμάσει για την υπεράσπισή του. «Ω, Ελευθερία! Πόσα εγκλήματα διαπράττονται εν ονόματί σου!», όπως είπε η επίσης οδηγηθείσα στην γκιλοτίνα Madame Roland… Ο Κώστας Χριστίδης εντρυφεί σε σκέψεις σοφών και μας δίνει τροφή για σκέψη…


Η Γαλλική Επανάσταση του 1789 σημάδεψε ανεξίτηλα, θετικά και αρνητικά, την μετέπειτα πορεία της ανθρωπότητας. Ακολουθούν μερικές αναφορές και σκέψεις, που διατύπωσαν πρωταγωνιστές ή κορυφαίες πνευματικές προσωπικότητες της ιστορικής εκείνης περιόδου.
O Jean Paul Marat έχει μείνει στην ιστορία ως τέρας απανθρωπιάς. Στο «Σχέδιο ποινικής νομοθεσίας» (1780) διερωτάται: «Με ποιον τίτλο οικειοποιείστε μία γωνιά της γης αυτής(…) Μόνον ύστερα από μία ίση ανακατανομή του όλου θα μπορούσε να ορισθεί η μερίδα που σας αναλογεί». Και στο φυλλάδιό του «Το Σύνταγμα» («La Constitution», 1789) σημειώνει: «Ο άνθρωπος που του λείπουν τα πάντα έχει το δικαίωμα να αποσπάσει από έναν άλλο το περίσσευμα που ξεχειλίζει. Τί λέω; Έχει το δικαίωμα να του αποσπάσει και ό,τι είναι αναγκαίο σε εκείνον, έχει το δικαίωμα – αντί να πεθάνει από την πείνα – να τον σφάξει και να καταβροχθίσει την ασπαίρουσα σάρκα του», (και, σε υποσημείωση). » Όποιο έγκλημα κι αν διαπράττει ο άνθρωπος, όποια προσβολή κι αν επιχειρεί κατά των ομοίων του, δεν ταράζει την τάξη της φύσεως περισσότερο από ό,τι το κάνει ένας λύκος, όταν πνίγει ένα αρνί»(!)

Ω Ελευθερία…

Ο διαβόητος Saint – Just πίστευε ότι «δεν χρειάζονται ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί …η ευμάρεια είναι ατιμία! Ο δημόσιος κατήγορος στην δίκη των Γιρονδίνων Fouquier – Tinville ζήτησε «να απαλλαγεί το Επαναστατικό Δικαστήριο από τους τύπους που πνίγουν την συνείδησή του». Το δικαστήριο, «έχον επαρκώς διαφωτισθεί», καταδίκασε σε θάνατο όλους τους κατηγορουμένους. Ένας εξ αυτών, ο παλαιός αξιωματικός Charles Valaze΄, τρύπησε την καρδιά του με ένα στιλέτο, κρυμμένο μέσα στα χαρτιά που είχε προετοιμάσει για την υπεράσπισή του. «Ω, Ελευθερία! Πόσα εγκλήματα διαπράττονται εν ονόματί σου!», όπως είπε η επίσης οδηγηθείσα στην γκιλοτίνα Madame Roland.
O Edmund Burke, στο έργο του «Reflections on the Revolution in France» (1790), τονίζει: «Χρειάζεται χρόνος για να παραχθεί η ενότητα εκείνη των πνευμάτων που αυτή μόνη μπορεί να παραγάγει όσα αγαθά επιδιώκουμε . Η υπομονή μας θα κατορθώσει περισσότερα από την βιαιότητά μας… Η καλή ή κακή επιτυχία του πρώτου βήματος μας παρέχει φως για το δεύτερο. Kαι έτσι, από φως σε φως, οδηγούμαστε με ασφάλεια σε ολόκληρη την διαδρομή».
Και ας ολοκληρώσουμε, λόγω στενότητας χώρου, με τις σκέψεις δύο έξοχων Γερμανών. Ο Friedrich Schiller έχει γράψει (1782): «Όποιος μας επιβάλλει την βία, δεν μας αμφισβητεί τίποτε λιγότερο από την ανθρωπιά. Kαι όποιος υφίσταται την βία, με τρόπο δειλό, απορρίπτει ο ίδιος την ανθρωπιά του». Και ο Wolfang Geothe, στο έργο του «Hermann und Dorothea» (1797): «… Όποιος, σε καιρούς που τρικλίζουν, τρικλίζει στις σκέψεις του, μεγαλώνει το κακό και όλο πιο πέρα το εξαπλώνει. Αλλά όποιος μένει σταθερός μέσα του, αυτός πλάθει τον κόσμο»…
Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Κώστα Χριστίδης στο new deal

Previous articleΨηφιακός αναλφαβητισμός
Next articleΣυλλαλητήρια και εξωτερική πολιτική
ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΙΔΗΣ
Ο Κώστας Χριστίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Αριστούχος απόφοιτος Βαρβακείου, πτυχιούχος της Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών και του London School of Economics (M.Sc.Econ.). Είναι νομικός - οικονομολόγος - σύμβουλος επιχειρήσεων. Διετέλεσε διευθυντικό στέλεχος ιδιωτικών επιχειρήσεων επί δεκαετίες. Έχει συγγράψει έξι βιβλία πολιτικοοικονομικού περιεχομένου (τα δύο από κοινού με τον Θανάση Παπανδρόπουλο). Τακτικός αρθρογράφος της εφημερίδας ΕΣΤΙΑ.