Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
«γυρατε προσ τα δεξια»… και γιατι οχι!

«ΓΥΡΑΤΕ ΠΡΟΣ ΤΑ ΔΕΞΙΑ»… ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ!

Επιτέλους μετά από πολλά χρόνια “ψαρέματος στα θολά νερά” του “μεσαίου χώρου”, η ελληνική Δεξιά, αποκτά ονοματεπώνυμο, διεύθυνση και αριθμό. Ουδέποτε ο Αντώνης Σαμαράς έκρυψε την πρόθεσή του να στρέψει τη ΝΔ προς τα δεξιά. Απόλυτα συνεπής με τα όσα τόνιζε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής μάχης για την ηγεσία του κόμματος, εφαρμόζει, σήμερα, στην πράξη τη στρατηγική που τον οδήγησε στη μεγάλη νίκη της 29ης Νοεμβρίου. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι απολύτως πεπεισμένος που η στρατηγική του είναι σωστή. Άλλωστε, το πάθημα του έγινε μάθημα. Ήταν, τότε, με το εγχείρημα της Πολιτικής Άνοιξης όταν ο Αντώνης Σαμαράς δίστασε να διατυπώσει καθαρό δεξιό λόγο.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ζούσε, όπως ζωντανά παρέμεναν και τα συνθήματα εναντίον της “επάρατης”… “Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά” ξυπνούσε – όχι αδίκως – σε ένα μεγάλο μέρος του λαού, δυσάρεστες μνήμες της εποχής της ΕΡΕ και της δικτατορίας με αποτέλεσμα, όποιος δεξιός τολμούσε να αποκαλύψει την ιδεολογική του ταυτότητα να αντιμετωπίζεται ως “μίασμα”. Φοβούμενος πολιτική περιθωριοποίηση, ο Αντώνης Σαμαράς δίστασε να εκπροσωπήσει τον “αγνό” δεξιό ψηφοφόρου που ουδεμία σχέση είχε με τις ακρότητες της Δεξιάς τα χρόνια που κυβερνούσε το κράτος και το παρακράτος. Κάπως έτσι, έχασε και το στοίχημα της “υπέρβασης”.

Από τότε όμως πέρασαν πολλά χρόνια. Μεσολάβησε η οκταετής “εκσυγχρονιστική” διακυβέρνηση που δημιούργησε αμφιβολίες για τη “σοσιαλιστική” καθαρότητα του Κινήματος και μπέρδεψε το εκλογικό σώμα με αρκετές από τις “φιλελεύθερες” επιλογές που ακολούθησε. Το σταδιακό ξεθώριασμα των ιδεολογικών διαχωριστικών γραμμών, οδήγησε σε μια απολιτίκ κατάσταση που επέτρεψε στον ηθικολογικό – πλην ιδεολογικά θολό – πολιτικό λόγο του Κώστα Καραμανλή να επικρατήσει.

Όταν μετά από πεντέμισι χρόνια “νέας διακυβέρνησης” κατέστη σαφές ότι η “ηθική στην πολιτική” δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πολιτική, καθώς η ηθική δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτονόητη προϋπόθεση άσκησης πολιτικής, το “σύστημα Καραμανλή” κατέρρευσε.

Ωστόσο, το ιδεολογικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο στηρίζονταν παρέμεινε. Ο Αντώνης Σαμαράς δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να το αναδείξει και να επιχειρήσει να το απαλλάξει από τα συμπτώματα και τις παθογένειες του μακρινού, αλλά και του πρόσφατου παρελθόντος… Έτσι, “καθαρό”, επιχειρεί σήμερα να επαναφέρει στο προσκήνιο το ιδεολογικό στίγμα της Δεξιάς, θέτοντάς το στη κρίση των δεξιών ψηφοφόρων ως προϋπόθεση επιβίωσης και (επανα)κυριαρχίας της ΝΔ και στην κρίση των πολιτών, ως αναγκαιότητα για την ισορροπία του πολιτικού συστήματος.