Μήπως τελικά για τον Κυριάκο Μητσοτάκη ισχύσει το περίφημο «όποιος βιάζεται σκοντάφτει»; Μήπως βιάστηκε να αναρριχηθεί στην εξουσία της ΝΔ. Μήπως δεν μελέτησε σωστά όλες τις παραμέτρους της προσπάθειάς του; Μήπως η άνοδός του στην κορυφή της ΝΔ δεν τον αφήνει να δει και να εκτιμήσει σωστά σε ποιο πολιτικό και γεωπολιτικό περιβάλλον κινείται; Επίσης, έθεσε ποτέ στον εαυτό του – όπως έκανε ο Εμμ. Μακρόν στην Γαλλία – το ερώτημα αν μπορεί να πετύχει πολιτικά χρησιμοποιώντας παλαιά και εξόχως φθαρμένα υλικά;

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε θέτοντας ακόμα πολλά ερωτήματα. Δεν είναι όμως αυτός ο στόχος μας.

ΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΝΔ

Στο παρόν σημείωμα θέλουμε να πάμε πίσω από την υπόθεση της διαγραφής του Ευάγγελου Αντώναρου από την ΝΔ. Να υπογραμμίσουμε ότι σημαντικοί παράγοντες, εσωτερικοί και εξωτερικοί, δεν θέλουν στην χώρα την ύπαρξη μίας αυτοδύναμης κυβέρνησης της ΝΔ. Θεωρούν ότι θα ήταν ουσιαστικά κυβέρνηση μειοψηφίας. Άρα πολύ δύσκολα θα μπορούσε να βάλει την Ελλάδα στην απαραίτητη για την οικονομική της επιβίωση τροχιά ανάπτυξης.

Την άποψη αυτή δεν την εκφράζουμε αβασάνιστα. Την έχουν διατυπώσει, κάπως πιο διπλωματικά, κορυφαίοι Ευρωπαίοι πολιτικοί, κοινοτικοί αξιωματούχοι, Αμερικανοί διπλωμάτες, αλλά και συνάδελφοι εκτός Ελλάδος που ασχολούνται με το αποκαλούμενο «ελληνικό πρόβλημα». Οι τοποθετήσεις των παραπάνω παραγόντων είναι απολύτως γνωστές στον Αλέξη Τσίπρα, αλλά και σε μερίδα της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ. Ειδικά δε στον σημερινό πρωθυπουργό, οι απόψεις αυτές ήταν εν μέρει γνωστές και πριν τις εκλογές τού 2015. Υπαγόρευσαν δε σε σημαντικό βαθμό επιλογές του.

Για παράδειγμα, κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν η επιλογή του να προτείνει για πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Προκόπη Παυλόπουλο, στενό συνεργάτη του Κωνσταντίνου Καραμανλή την δεκαετία τού 1980 και κορυφαίο στέλεχος των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή την περίοδο 2004-2009. Οι δυτικοί σύμμαχοι και δανειστές μας το 2015 δέχθηκαν θετικά την επιλογή Παυλόπουλου στην προεδρία της Δημοκρατίας. Όπως και την συμμαχία Σύριζα-Ανέλ. Ο σημερινός ΠτΔ σε μεγάλο βαθμό αποτελούσε εγγύηση για την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όπως και ο Πάνος Καμμένος ήταν εγγύηση για την νατοϊκή επιλογή της χώρας.

ΒΟΛΙΚΟΣ Ο …ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ

Υπό αυτή την έννοια, έτσι, παρά τις αντιδυτικές κορώνες του Αλέξη Τσίπρα, οι Ρώσοι γνώριζαν πολύ καλά ποιο παιχνίδι έπαιζε. Είχαν ξεκάθαρες πληροφορίες για τις σχέσεις του με τους Κλίντον μέσω της Γιάννας Αγγελοπούλου. Συνεπώς, όταν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έκανε τεμενάδες στον πρόεδρο Βλαδίμηρο Πούτιν, ο τελευταίος γνώριζε πολύ καλύτερα από τον Έλληνα υπουργό ότι οι γονυκλισίες του είχαν ημερομηνία λήξεως.

Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ βόλευε ένα κομμάτι της ΝΔ. Γιατί, προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία, έπρεπε να πραγματοποιήσει μεταρρυθμίσεις που η ΝΔ ως κυβέρνηση δεν ήθελε να κάνει.

Εξάλλου, μέσα στην ΝΔ δεν ήσαν λίγοι οι καραμανλικοί που ήθελαν να στηρίξουν τον Αλέξη Τσίπρα. Ήλπιζαν ότι έτσι θα υπονομευθεί η αρχηγία Κυριάκου Μητσοτάκη –τον οποίο, άλλωστε, υπονομεύουν συστηματικά και συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα. Τα ίδια που στο παρελθόν είχαν συμβάλει τα μέγιστα στην πτώση της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1993.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Αλέξης Τσίπρας, αφού απαλλάχθηκε από βαρίδια τύπου Λαφαζάνη, Κωνσταντοπούλου και Βαρουφάκη, από την μια πλευρά δημιουργεί πλέον δικό του «καθεστώς». Από την άλλη, φιλοδοξεί να διαδραματίσει διεθνή ρόλο ως «ανανεωτής της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς». Στο πλαίσιο αυτό, μέσω της λάσπης, ήδη επιδιώκει να αποδυναμώσει το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ. Να κηλιδεύσει συγκεκριμένα πρόσωπα στην ΝΔ. Να δημιουργήσει διχαστικό κλίμα που θα ευνοεί την «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια και την «αδιάφθορη» προσωπικότητά του.

Δεν ήταν διόλου τυχαία, επίσης, η προσπάθειά του να «λασπολογήσει» τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννη Στουρνάρα, και τον πρώην υπηρεσιακό πρωθυπουργό Παναγιώτη Πικραμμένο. Θεωρεί τα πρόσωπα αυτά κλειδιά στις προσεχείς εξελίξεις στην Ελλάδα και ικανά να παίξουν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην οικονομία και στην Δικαιοσύνη.

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗ ΛΑΣΠΗ

Όπως ήδη γράψαμε, οι επόμενες εκλογές θα γίνουν σε βαρύ πολιτικό τοπίο, με μία κυβέρνηση που θα παίζει τα ρέστα της. Είναι πολύ πιθανόν τον Οκτώβριο 2018 να έχουμε διπλές κάλπες –εθνικές εκλογές και δημοψήφισμα για αλλαγή Συντάγματος. Δεν αποκλείεται, επίσης, σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας της ΝΔ, να υπάρξει οικουμενική κυβέρνηση και νέα εκλογική αναμέτρηση τον Μάϊο 2019 ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές.

Ωστόσο, αν στις ευρωεκλογές ο Αλέξης Τσίπρας κατέβει με «φωτοστέφανο» του «ηγέτη» της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς, τότε οι εξελίξεις θα πάρουν άλλην τροπή.

Στο μεταξύ, όμως, η κυβέρνηση Τσίπρα θα παίξει κυνικά το παιχνίδι της έντασης. Ο σημερινός πρωθυπουργός έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Σύριζα δεν μπορεί να ανεβάσει τα ποσοστά του και να πλησιάσει εκείνα τού 2015. Δίνει έτσι έμφαση στην προσπάθεια να κατεβάσει το δημοσκοπικό εκλογικό ποσοστό της ΝΔ. Σε επίπεδο τέτοιο που θα τού επιτρέψει να διατηρήσει πρωταγωνιστικό ρόλο, μετά την πιθανή εκλογική του ήττα. Με αυτό το σκεπτικό, άλλωστε, προχώρησε στην αλλαγή του εκλογικού νόμου και στην προώθηση σχετικών ρυθμίσεων για την τοπική αυτοδιοίκηση.

Όλα αυτά, σε μία χώρα καταπονημένη από οκτώ χρόνια κρίσης, θα έπρεπε να προκαλούν προβληματισμό σε βάθος και όχι μικροκομματικούς υπολογισμούς. Η χώρα θέλει ριζικό ανανεωτικό λίφτινγκ. Με παλαιοκομματικά γιατροσόφια δεν θα πάει πλέον πολύ μακρυά.

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Αθανάσιου Παπανδρόπουλου στο new deal

Previous articleΓΙΑΤΙ Η ΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΝΑΥΑΓΙΟ
Next articleΙΣΟΔΥΝΑΜΟ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΑ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.