ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ Ο ΑΡΣΕΝΗΣ ΙΣΧΥΕΙ ΑΚΟΜΑ

Μοίρασε το

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Με τη χολερική του αντίδραση στην πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για ορισμό του Γεράσιμου Αρσένη ως υπηρεσιακού Πρωθυπουργού  ο Βαγγέλης Βενιζέλος απέδειξε για μια ακόμα φορά την πλήρη έλλειψη πολιτικών αντανακλαστικών σε απρόβλεπτες, απρογραμμάτιστες και  ανεξέλεγκτες εκ των προτέρων από αυτόν καταστάσεις που τον χαρακτηρίζει.

Έδωσε ταυτόχρονα και αποδείξεις της χαρακτηριστικής γι αυτόν κοντόφθαλμης αντιμετώπισης γεγονότων παρόμοιων με εκείνα που τον έκαναν να τριγυρίζει δίκην ύαινας στους διαδρόμους του Ζαππείου για να αναγγείλει την αμφισβήτηση της ηγεσίας του Γιώργου Παπανδρέου μετά την εκλογική ήττα του ΠΑΣΟΚ το 2007, προσπαθώντας να θέσει ντε φάκτο τον εαυτό του επί κεφαλής μιας κούρσας διαδοχής στην οποία μόνο αυτός θα συμμετείχε.

Ωστόσο, προχθές, αν άλλαζε τη γωνία υπό την οποία έβλεπε τα πράγματα, ο Βενιζέλος θα είχε μπορέσει να δει ότι ο Αλέξης Τσίπρας με την αιτιολόγηση της ενέργειάς του να προτείνει τον Γεράσιμο Αρσένη έθετε επί τάπητος όχι μόνο την ανάγκη παρουσίας ικανών ανδρών στην εποχή πολιτικής ξηρασίας που διανύουμε, αλλά και το γεγονός ότι για την κεντροαριστερά η αξία του πρώτου Τσάρου της ελληνικής Οικονομίας δεν έληξε, εξακολουθεί να ισχύει. Και ότι η πείρα, η γνώσεις και η ακεραιότητά του είναι κάτι περισσότερο από χρήσιμες στην εποχή της επιχειρούμενης, τόσο από μέσα από το κοινοβούλιο όσο και από αλλού, χρεωκόπησης, της πολιτικής και των πολιτικών.

Θα μπορούσε ο πρόεδρος του σημερινού ΠΑΣΟΚ να δώσει τις πραγματικές πολιτικές διαστάσεις της ενέργειας του Αλέξη Τσίπρα που σε δεδομένη στιγμή, όταν είχε επιχειρηθεί η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, είχε έρθει σε μετωπική σύγκρουση με το Γεράσιμο Αρσένη, Αλλά σήμερα, με την εύστοχη αιτιολόγηση της πρότασής του, αναγνώριζε ότι, εκτός από την άσφαλτο, τα πεζοδρίμια, τις πλατείες και τους διαδρόμους του Ζαππείου η πραγματική Πολιτική οφείλει να είναι παρούσα στο Προεδρικό Μέγαρο, ως διαχρονική και πραγματική αξία.

Γι αυτό και η πρότασή του πολλαπλασιάζει τα μηνύματα που έδωσε αλλά πολλοί απέτυχαν να διαβάσουν.  Διότι, πέρα από μικρονοϊκές, φτωχοπροδρομικές και βερμπαλιστικές πολιτικές ερμηνείες περί συναλλαγής που ακούστηκαν και ακούγονται ακόμα, εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να θυμούνται πως απέναντι στην τερατώδη δύναμη του τραπεζικού κατεστημένου που σήμερα καταδυναστεύει τα δίκαια του μέσου και σκληρά εργαζόμενου πολίτη, πρώτος ο Γεράσιμος Αρσένης πρόταξε την εξυγίανση του έλληνικού τραπεζικού συστήματος ως έργο ζωής και υπέστη έκτοτε τον ανηλεή, λυσσαλέο πόλεμό του. Συνεπώς, ξέρει από πρώτο χέρι τις διαστάσεις και τις προοπτικές της σημερινής κρίσης, διεθνούς και εγχώριας, που είναι αποτέλεσμα της απαξίωσης, της αποδυνάμωσης και της σκοπούμενης τελικής αποδόμησης της πολιτικής εξουσίας, -της λαϊκής θέλησης, με άλλα λόγια-  από την κυριαρχία της θέλησης των οικονομικών ελίτ.

Τέλος, Σε πρακτικό επίπεδο, ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν πήρε χαμπάρι πως όταν μαζί με τον Αντώνη Σαμαρά ασπάστηκαν την πρόταση του μνημονιακού Προέδρου της Δημοκρατίας, του Κάρολου Παπούλια, να οριστεί και ως υπηρεσιακός ο πρώην τραπεζίτης και εξ ίσου μνημονιακός  απερχόμενος Πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος, συνυπέγραφε την διαμόρφωση ενός “πακέτου” τεσσάρων εκπροσώπων του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κατεστημένου, έτοιμου προς απόρριψη στα αζήτητα της λαϊκής ετυμηγορίας στις 17 Ιουνίου. Με άλλα λόγια, αντί να τον προστατέψει με τη συνταγματική του σοφία, ο πρόεδρος του σημερινού ΠΑΣΟΚ συνέβαλε έμμεσα (ενσυνείδητα ή όχι, δεν ξέρω) στην απαξίωση ακόμα και αυτού του υπέρτατου θεσμού σε μια προεδρευόμενη Δημοκρατία: αυτού του Προέδρου.

Όσο για την αντίδραση της Γ.Γ. του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα, που μπήκε ολοσούμπητη κάτω από τη μασχάλη του Βαγγέλη Βενιζέλου ως δεκανίκι της πολιτικής του κρίσης να χαρακτηρίσει συναλλαγή την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα, αρκεί η άποψη πως η “άγνοια” που προσποιήθηκε για το βίο και τα έργα του Γεράσιμου  Αρσένη είναι η προσφιλής τακτική της σταλινικής αντιμετώπισης μιας πραγματικότητας που την έχει ξεπεράσει. Παίξε το “τρελλός” ή δείξε άγνοια για να μην κινδυνέψεις να κατηγορηθείς για κάτι που δεν θέλεις… Με άλλα λόγια, ρίξε την πέτρα, κρύψε το χέρι σου και σφύριζε “αδιάφορα”… Μπορεί και να ξεγελάσεις  κάποιους…

Ο Νικηφόρος Αλεξιάδης, είναι Πολιτικός Μηχανικός, πτυχιούχος του ΕΜΠ και με μεταπτυχιακές σπουδές στο Τορόντο

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ APP

Download on the App Store

Μοίρασε το

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

του αρθρογράφου

ideas change society

Αφήστε μια απάντηση

Σχόλια

Μπες στη συζήτηση

Κάνε εγγραφή για να αφήσεις τα σχόλιά σου

Κάνε εγγραφή για να αφήσεις τα σχόλιά σου