Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017
ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΓΡΑΒΑΝΗΣ

ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΓΡΑΒΑΝΗΣ

Ο Αχιλλέας Γραβάνης είναι Καθηγητής Φαρμακολογίας, στην Ιατρική Σχολή του Παν/μιου Κρήτης. Πτυχιούχος του Παν/μιου Αθηνών (1980), πήρε το Διδακτορικό Δίπλωμα Φαρμακολογίας, από το Παν/μιο Paris 6 (1983), κατόπιν εργάσθηκε ως Μεταδιδακτορικός Ερευνητής στηνΙατρική Σχολή Mount Sinaiτης Νέας Υόρκης (1983-1987). Διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρίας Φαρμακολογίας (1996-1998) και της Ελληνικής Εταιρείας Βιοχημείας & Μοριακής Βιολογίας (2003-2005), μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του European Pharmacology Network (1999-2003), μέλος πολλών Ευρωπαϊκών Επιτροπών Έρευνας όπως της 20μελούς Επιτροπής Εποπτείας (1998), της 5μελούς Επιτροπής Αξιολόγησης (1996) και της 3μελούς Επιτροπής Εποπτείας (2000) του Προγράμματος BIOMED της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εθνικός εμπειρογνώμων της Ελλάδος στην Επιτροπή Προγράμματος Βιοιατρικής Έρευνας (FP6) της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2001-2003, 2007-2009). Εκλεγμένο μέλος της Επιτροπής Υποτροφιών της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Βιοχημείας και Μοριακής Βιολογίας FEBS (2007-2011), Μέλος του Συμβουλίου της Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας Ανώτατης Εκπαίδευσης, ΑΔΙΠ (2008-2010). Πρόεδρος του Τομεακού Επιστημονικού Συμβουλίου Βιοεπιστημών του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας & Τεχνολογίας, ΕΣΕΤ (2010-2013). Συνεργάζεται με τo Τμήμα Νευροεπιστημών τηςΙατρικής Σχολής του Παν/μιου Harvard και το Κέντρο Ανάπτυξης Φαρμάκων (CDD) του Παν/μιου Northeastern. Συνιδρυτής της εταιρείας-τεχνοβλαστό βιοτεχνολογίαςBionature (www.bionature.net).

Μέλος της Συντακτικής Επιτροπής και κριτής πολλών διεθνών επιστημονικών περιοδικών. Έχει δημοσιεύσει άνω των 125 διεθνών ερευνητικών εργασιών που αναφέρονται στο Pubmed (h-index: 42, citations >5.100) και έχει συμμετάσχει στη συγγραφή 2 διεθνών συγγραμμάτων (textbooks) Φαρμακολογίας. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στην ανάπτυξη μικρομοριακών αγωνιστών των υποδοχέων των Νευροτροφινών με νευροπροστατευτικές και νευροαναγεννητικές δράσεις και εφαρμογές στην θεραπεία των νευροεκφυλιστικών νόσων και της εγκεφαλικής γήρανσης. Επίσης,στην ανάπτυξη τρισδιάστατων ικριώματων (3D Scaffolds) στα οποία φιλοξενούνται νευρικά βλαστικά κύτταρα και ολιγοδενδροκύτταρα με στόχο την ανάπτυξη ι) νευρο-εμφυτευμάτων για την θεραπεία του τραύματος του νωτιαίου μυελού καθώς και ιι) νευρο-αισθητήρων για την ανίχνευση ουσιών με νευροαναγεννητική δράση και πιθανές φαρμακολογικές εφαρμογές στην ανάπλαση του πάσχοντος ή γηράσκοντος νευρικού ιστού (http://gravanis.med.uoc.gr ).
ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΓΡΑΒΑΝΗΣ
ο ανδρεασ το πασοκ και η ελλαδα…

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ…

Πολύς λόγος έγινε αυτές τις ημέρες για το ΠΑΣΟΚ, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 20 ετών από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου. Οχι άδικα! Το ΠΑΣΟΚ καθόρισε τη ζωή της χώρας για δεκαετίες και συνεχίζει να την επηρεάζει, παρά τα σημερινά χαμηλά εκλογικά ποσοστά του. Στη δεκαετία του ‘80, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου προώθησε πολιτικές ισότητας των δύο φύλων, εθνικής συμφιλίωσης, διάχυσης, έστω και στρεβλής, της πανεπιστημιακής και τεχνολογικής εκπαίδευσης και της επιστημονικής έρευνας, το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Αργότερα, το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη συνέβαλε στην πλήρη ενσωμάτωση της χώρας αλλά και της Κύπρου στους κεντρικούς ευρωπαϊκούς θεσμούς, ολοκληρώνοντας το έργο του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Τελευταία, με την παρουσία του Γιώργου Παπανδρέου έγιναν σημαντικές προσπάθειες εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης με την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, καθώς και συντονισμού του θεσμικού πλαισίου που διέπει την Παιδεία με τα διεθνώς κείμενα.

Ομως, παρά τη σημαντική συνεισφορά του ΠΑΣΟΚ, το κόμμα αυτό και ιδιαίτερα ο ιδρυτής του τραυμάτισαν βαθύτατα την ψυχή της πατρίδας με την προώθηση του συντεχνιασμού, του κομματισμού, του βαθέος πελατειακού κράτους και της κρατικοδίαιτης οικονομίας της διαπλοκής. Ανέδειξαν τη λαϊκίστικη ισοπέδωση προς τα κάτω, το στρεβλό δημοκρατικό ιδεολόγημα ότι όλοι είμαστε ίσοι, ανεξάρτητα προσπαθειών. Απενοχοποίησαν την ήσσονα προσπάθεια. Το πιο τραυματικό για τη χώρα ήταν ότι αυτές οι στρεβλές νοοτροπίες έχουν διαποτίσει τα πανεπιστήμια, τα σχολεία, τη δημόσια διοίκηση, τους κατεξοχήν, δηλαδή, χώρους σχεδιασμού του μέλλοντός της.

Η ισοπεδωτική αυτή λογική είναι πολύ δύσκολο να αναταχθεί, να αλλάξει και απειλεί το μέλλον της χώρας. Αυτό που τρομάζει ακόμη περισσότερο, για το μέλλον της χώρας, κάθε σκεπτόμενο Ελληνα είναι ότι σημαντικό μέρος αυτής της αρνητικής πολιτικής νοοτροπίας προήλθε από έναν ευφυή, κοσμοπολίτη, ευγενή, κορυφαίο επιστήμονα και ακαδημαϊκό! Ο Ανδρέας Παπανδρέου θα μπορούσε να είναι ο αναμορφωτής της ευρωπαϊκής Ελλάδας, ένας σύγχρονος Βενιζέλος. Και όμως με τις πολιτικές νοοτροπίες του συνέβαλε καθοριστικά στην κοινωνική και οικονομική χρεοκοπία και έβαλε τα θεμέλια για την έλευση του απατηλού και ανίδεου σημερινού μιμητή του που μηδενίζει τις όποιες πιθανότητες ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού της χώρας. Ο σημερινός πρωθυπουργός και η κυβερνητική ομάδα του αποτελούν εξελιγμένο προϊόν του πασοκικού πολιτικού συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2016 έχει πολλά χαρακτηριστικά του ΠΑΣΟΚ του 1981. Του λείπουν όμως τα άπειρα δανεικά και οι τεράστιες ευρωπαϊκές επιδοτήσεις των τελευταίων δεκαετιών.

Η χώρα καλείται σήμερα να ξεπεράσει όλες αυτές τις συσσωρευμένες για δεκαετίες στρεβλώσεις της. Εχει άμεση ανάγκη να αναδείξει πολιτικούς και στελέχη που πιστεύουν στην αξιοκρατία, στην προσπάθεια, στην εργασία, στον σεβασμό της ιεραρχίας. Στα βιολογικά συστήματα η ισχυρότερη δύναμη εξέλιξης σχετίζεται με αυτήν της επιβίωσης. Η ακατανίκητη ανάγκη να υπάρξουν και την επόμενη ημέρα κινητοποιεί την εξ αρχής δημιουργία μηχανισμών αποτελεσματικής λειτουργίας, ενώ υποστρέφει ή και εξαφανίζει τους αναποτελεσματικά ενεργοβόρους μηχανισμούς τους. Ας ελπίσουμε ότι η κοινωνία μας θα δράσει ανάλογα. Τα κόμματα του ευρωπαϊκού, φιλελεύθερου τόξου, ιδιαίτερα αυτό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οφείλουν να αναδείξουν νέους πολιτικούς από την κοινωνία της δημιουργίας, της γνώσης, της εργασίας και όχι πάλι τα δημιουργήματα των κομματικών ισορροπιών. Επίσης, οι ηγέτες τους ας παραδειγματιστούν από τα λάθη του Ανδρέα Παπανδρέου, αν θέλουν να μείνουν στην Ιστορία ως θετικό παράδειγμα και όχι ως παράδειγμα προς αποφυγή. Οι μεγάλοι πολιτικοί επηρεάζουν θετικά τη χώρα τους σε βάθος χρόνου και όχι μόνον όταν κυβερνούν. Αφήνουν την πολιτική παρακαταθήκη τους στις επόμενες γενιές και όχι συσσωρευμένα χρέη που καλούνται άδικα αυτές να πληρώσουν. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μπροστά του αυτά τα διλήμματα και πρέπει να επιλέξει αν θα είναι άλλος ένας μικροδιαχειριστής της γενικευμένης χρεοκοπίας μας ή το εξελικτικό πολιτικό παράδειγμα του μεγάλου Χανιώτη πολιτικού.