Αργά αλλά σταθερά, το ιδιωτικό κεφάλαιο οδεύει προς εξαφάνιση στην παγκόσμια οικονομία. Θα κατηγορείται συνεχώς όμως, για όλα τα δεινά που ο νεοκρατισμός θα επαναφέρει στον πλανήτη μας. Πρόκειται για την πιο εκπληκτική και κυριολεκτικά απίστευτη αποπληροφόρηση που έχει να επιδείξει η ιστορία της επικοινωνίας και της δημοσιογραφίας.

Ο ΝΕΟΚΡΑΤΙΣΜΌΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΛΟΣΣΟΙ ΤΟΥ

Για παράδειγμα, οι δημοσιογράφοι-ιεραπόστολοι του κρατισμού μάς ζαλίζουν από το πρωί ως το βράδυ με τις μεγάλες ιδιωτικές πετρελαϊκές εταιρείες. Όμως οι Shell, Exxon Mobil, μπροστά στις κρατικές εταιρείες πετρελαίου και ενέργειας της Ρωσίας, της Κίνας, της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν είναι πραγματικοί νάνοι. Αν προσθέσουμε δε και αντίστοιχες κρατικές εταιρείες της Λατινικής Αμερικής, τότε είναι ζήτημα αν οι ιδιωτικές εταιρείες πετρελαίου ξεπερνούν το 15% της παγκόσμιας αγοράς. Το υπόλοιπο 85% είναι κρατικά ελεγχόμενο. Το ίδιο συμβαίνει και με τον έλεγχο των πετρελαϊκών αποθεμάτων σε παγκόσμιο επίπεδο. Στα τελευταία, ο ιδιωτικός τομέας αντιπροσωπεύει ποσοστό 3% και ο αντίστοιχος κρατικός 97%.

Θα πρέπει επίσης να σημειώσουμε και κάτι που ξέφυγε από τα «λαγωνικά της δημοσιογραφίας» των Panama και Paradise Papers.

Οι καταθέσεις των κρατικών πετρελαϊκών εταιρειών και κάποιων ανώτατων στελεχών τους στους φορολογικούς παραδείσους αντιπροσωπεύουν από μόνες τους το 20% σχεδόν του συνόλου του «άφαντου χρήματος».

Μιλάμε, δηλαδή, για κάποια 600 δισεκατομμύρια δολλάρια, ήτοι δύο φορές το ελληνικό δημόσιο χρέος,

Πάμε όμως παρακάτω. Στους τομείς των πετροχημικών, της παραγωγής ορυκτών, της κατασκευής αυτοκινήτων και όπλων, των ναυπηγείων, των τηλεπικοινωνιών, της αεροναυπηγικής, της παραγωγής χάλυβος και της διαχείρισης λιμένων, οι κρατικές εταιρείες της Κίνας, της Ρωσίας, του Αζερμπαϊτζάν, του Καζακστάν, της Αγκόλας, της Ινδίας, του Μαρόκου, της Βραζιλίας και της Ινδονησίας καλύπτουν το 50% της παγκόσμιας δραστηριότητας. Έχουν δε υπό τον έλεγχό τους αμέτρητες δορυφορικές ιδιωτικές επιχειρήσεις μικρότερου μεγέθους. Αλλά άμεσα εξαρτημένες από τις μητρικές κρατικές.

Η ΝΕΑ ΚΡΑΤΙΚΟ-ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

Στην Ρωσία, για παράδειγμα, οι εταιρείες Norilisk Nickel (ορυκτά), Novolipetik Steel (χάλυβας), NMK Holding (μεταλλουργία), Metalloinvest και Evraz (χάλυβας) ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Στην Κίνα, η Avic (αεροπλάνα), η Huawei (τηλεπικοινωνίες) και η Lenovo (ηλεκτρονικοί υπολογιστές) είναι διαπλεκόμενες με το κράτος εταιρείες, οι οποίες διοικούνται από έναν μικρό κύκλο επιχειρηματιών φιλικών προς την πολιτική εξουσία. Παρόμοια είναι η κατάσταση και γνωστών διεθνών εταιρειών όπως η ινδική Tata (αυτοκίνητα, χάλυβας, χημικά), η βραζιλιάνικη Vale (ορυκτά), η αλγερινή Cevital (είδη διατροφής), κ.α. Κατά κύριο δε λόγο οι παραπάνω εταιρείες, όπως και κάποιες χιλιάδες ακόμη, χρηματοδοτούνται αφειδώς από κρατικά επενδυτικά ταμεία (SWFS) των χωρών τους, με αποτέλεσμα να έχουν ιδιωτική αλλά και κρατική χάρη.

Οι κυβερνήσεις γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να χρηματοδοτούν τις πιο πάνω μεγάλες εθνικές εταιρείες τυπώνοντας χρήμα. Γιατί έτσι ο πληθωρισμός θα διαβρώσει την αξία των ενεργητικών τους. Γνωρίζουν επίσης ότι η απ’ ευθείας χρηματοδότηση των εταιρειών αυτών από τον προϋπολογισμό μπορεί να γίνει προβληματική σε εποχές οικονομικής αβεβαιότητας.

Έτσι, τα περίφημα SWFS παίζουν σημαντικό ρόλο. Τόσο ως οργανισμοί που δέχονται καταθέσεις από συναλλαγματικά πλεονάσματα εξαγωγών που πραγματοποιούν οι εταιρείες-πελάτες τους. Όσο και ως επενδυτικά ταμεία με διαφόρων τύπων χαρτοφυλάκια (ακινήτων, κρατικών ομολόγων, κλπ.). Περιττόν δε να τονισθεί ότι οι αποδόσεις των κρατικών αυτών ταμείων έχουν, πέρα από οικονομικό, και σαφές πολιτικό περιεχόμενο.

Σημειώνουμε επίσης ότι ορισμένα από τα παραπάνω επενδυτικά ταμεία – εκ των οποίων μόνον ένα είναι δυτικό, αυτό της Νορβηγίας – είναι και οι βασικοί χρηματοδότες αντιδυτικών οργανώσεων και αντιφιλελεύθερων πολιτικών σχηματισμών. Λέγεται δε ότι δύο από αυτά στηρίζουν και την ισλαμική τρομοκρατία.

Ο ΝΕΟΚΡΑΤΙΣΜΌΣ ΚΑΙ Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

Τα ίδια SWFS έχουν επίσης σημαντικές πολιτικές και διοικητικές αρθρώσεις. Ελέγχουν μέσα μαζικής επικοινωνίας. Και γνωρίζουν άριστα πώς να εκβιάζουν ανθρώπους των ιδιωτικών εταιρειών. Για να τούς φέρουν πιο κοντά στα δόκανα της κρατικής διαπλοκής. Χρησιμοποιούν δε και σαλτιμπάγκους τύπου Βασίλη Παπαδόπουλου (υπόθεση Πάνου Καμμένου) για να αλώνουν πολιτικά πρόσωπα και να αποκτούν τις σχετικές διασυνδέσεις.

Πανίσχυρο στο επίπεδο αυτό είναι το Kuwait Investment Authority. Κατέχει την τέταρτη θέση στον κόσμο. Ιδρύθηκε το 1953. Όμως απέκτησε μεγάλη δύναμη από την πρώτη πετρελαϊκή κρίση και μετά, το 1973.

Έτσι σήμερα το ΚΑΙ μαζί με τα αντίστοιχα funds της Σαουδικής Αραβίας, του Ντουμπάϊ, του Αμπού Ντάμπι και της Κίνας, αντιπροσωπεύουν πάνω από 1 τρισεκατομμύριο δολλάρια. Και έχουν απλώσει τα πλοκάμια τους σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Προσφάτως δε, στην πλούσια αυτή λέσχη ενός αντιδημοκρατικού καπιταλισμού έγιναν μέλη η Τουρκία, το Μεξικό και η Μαλαισία. Χώρες όπου ο κρατικός τομέας αντιπροσωπεύει το 70% του Ακαθάριστου Εσωτερικού Προϊόντος τους.

Κατά τον πρόεδρο της Eurasia Group, Ian Bremmer, η ανάπτυξη του κρατικού καπιταλισμού (ο νεοκρατισμός κατά τα άλλα) από χώρες που δεν έχουν καμμία σχέση με την δημοκρατία και τις αρχές της είναι ένα φαινόμενο εξαιρετικά επικίνδυνο. Διότι πρωτίστως τα πιο πάνω κρατικά μορφώματα τροφοδοτούν και στηρίζουν τον παγκόσμιο λαϊκισμό.

Με άλλα λόγια, οραματίζονται να γίνουν οι δυτικές δημοκρατίες κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή τους. Όπως θα έλεγε ο Γάλλος οικονομολόγος και συγγραφέας Ντανιέλ Κοέν, για τον κόσμο ο κίνδυνος έγκειται στο ενδεχόμενο η εντυπωσιακή ανάπτυξη του νεοκρατισμού να εξελιχθεί σε «ευημερία του κακού».

Σε ένα φαινόμενο, δηλαδή, που με αφετηρία την Ευρώπη, στον 20ο αιώνα προκλήθηκαν δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι.

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Αθανάσιου Παπανδρόπουλου στο new deal

Previous articleΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ
Next articleΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕ ΤΑ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑΤΑ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.