Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ

Δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω at
Ο Γιώργος Παπασίμος γεννήθηκε στο Κεφαλόβρυσο Τρικάλων στις 21-10-1960 από αγροτική οικογένεια. Τελείωσε το Λύκειο στα Τρίκαλα το 1978. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι δικηγόρος στον Άρειο Πάγο.Διετέλεσε ιδρυτικό μέλος της Κίνησης Ιδεών και Δράσης «ΠΡΑΤΤΩ», ενώ σήμερα είναι μέλος της "Πρωτοβουλίας 14ης Μάη".
Διετέλεσε αναπληρωτής Γραμματέας του Τομέα Διαφώτισης της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1988 – 1993). Ιδρυτικό μέλος τουΔΗ.Κ.ΚΙ. (1995), μέλος της Πολιτικής Γραμματείας, εκπρόσωπος Τύπου αυτού έως το 2004 και υποψήφιος Βουλευτής στον Νομό Τρικάλων.Υποψήφιος Νομάρχης Τρικάλων το 2002, επικεφαλής της Νομαρχιακής Αγωνιστικής Συσπείρωσης (Ν.Α.ΣΥ.), όπου εκλέχθηκε Νομαρχιακός Σύμβουλος (2003 – 2006). Κατέθεσε ολοκληρωμένες προτάσεις για την δυναμική και ισόρροπη ανάπτυξη των Τρικάλων.
Αρθρογραφεί για διάφορα θέματα πολιτικής και κοινωνικής θεωρίας σε διάφορες ημερήσιες εφημερίδες της Αθήνας και των Τρικάλων («ΑΥΓΗ», «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ», «ΕΡΕΥΝΑ», «ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ» κ.λπ.). Συνεργάσθηκε με το περιοδικό «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ» κατά την περίοδο 1988 – 1993. Τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας των Τρικάλων «Η ΕΡΕΥΝΑ» από το έτος 2007 έως σήμερα, με την στήλη «ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ».
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ
να φυγει η γαγγραινα

ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ

«Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα έχουν ναρκοθετήσει τον διάλογο για την όποια εναλλακτική λύση»… Είναι μια φράση που είχα χρησιμοποιήσει, για να εντοπίσω το τραγικό Ελληνικό πρόβλημα της αδυναμίας του πολιτικού προσωπικού να ανταποκριθεί στις δυσκολίες, που αντιμετωπίζει η Χώρα. Καθώς και στην εύκολη προώθηση λαϊκίστικων και απλοϊκών «πολιτικών». Οι οποίοι κυριαρχούν με την βοήθεια της πλειονότητας των ΜΜΕ. Υφίσταται η επείγουσα ανάγκη να φύγει η πολιτική γάγγραινα.

Η αίσθηση αυτή, που έγινε πλέον πεποίθηση, επικυρώθηκε από το πέρασμα της κυβερνώσας παράταξης στο νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο των μνημονιακών δυνάμεων. Αναδεικνύοντας ένα ακόμη πρόβλημα, που δεν είχε τεθεί στον ίδιο βαθμό στην Ελλάδα. Την στροφή προς τον συντηρητισμό, τον αυταρχισμό και τον ρατσισμό, που σαρώνουν ολόκληρη την Ευρώπη. Καθώς και την έλλειψη οποιουδήποτε ουσιαστικού διαλόγου για μια εναλλακτική – προοδευτική λύση, εξαιτίας των συνεπειών της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Η οποία κατακαίει κοινωνίες και δικαιώματα.

Η ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΕΚΠΛΗΞΗ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Η αλματώδης άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την ένταξη της Χώρας στη «μνημονιακή κόλαση», αποτέλεσε έκπληξη για ολόκληρο τον κόσμο. Μιας και τα κόμματα της «Αριστεράς», ιδίως μετά την παράδοση του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» στην αγκαλιά του νεοφιλελευθερισμού, είχαν ακολουθήσει φθίνουσα πορεία. Με την Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία να μετατρέπεται σε οργανικό κομμάτι της κατεστημένης εξουσίας και να αναδεικνύεται σε ακραιφνή υποστηρικτή της νεοφιλελεύθερης ατζέντας.

Ενώ στον παγκόσμιο χάρτη υπήρξε μετατόπιση προς ακροδεξιά κόμματα και ρατσιστικές αντιλήψεις. Στην Ελλάδα η δυσαρέσκεια για την σκληρή μνημονιακή λιτότητα, εκφράστηκε μέσα από έναν συνασπισμό «αριστερών» ομάδων

Που υποτίθεται πως πρέσβευαν το διαφορετικό. Το αληθινό, το γνήσιο, το δημοκρατικό, το δίκαιο. Το αποτέλεσμα ήταν όλος ο κόσμος να στρέψει το βλέμμα του προς την Ελλάδα. Πλην όμως, οι δυνάμεις αυτές «ζυγίστηκαν και βρέθηκαν ελλιπείς».

ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Η υιοθέτηση, όμως, όλων των προσταγών των «αρπακτικών» της Τρόικα και του τραπεζοοικονομικού κατεστημένου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, έφερε την πλήρη παραίτηση, την ιδιώτευση και την αποπολιτικοποίηση, σε μεγάλα κοινωνικά τμήματα. Επέφερε, όμως, και ένα θανατηφόρο πλήγμα στην έννοια της Αριστεράς στην Χώρα μας.

Πρόσφατη έρευνα της Public Issue τον Ιούλιο του 2017 ανέδειξε αυτή την ιδεολογική μετατόπιση της Ελληνικής κοινωνίας. Τα θανατηφόρα για την πλειονότητα του Ελληνικού Λαού μνημόνια της περιόδου 2009-2017, οδήγησαν στην πλήρη ιδιώτευση και στον κοινωνικό συντηρητισμό.

Ως εκ τούτου, τίθεται αμείλικτα το ερώτημα. Μπορεί αυτός ο προδομένος, παραιτημένος Λαός να βρει την έκφρασή του και τις λύσεις μέσα από κάποιον πολιτικό σχηματισμό;

Η απάντηση είναι θετική. Με τον όρο ότι ομιλούμε για πολιτικές δυνάμεις έξω από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό εξουσίας. Όσο και αν μοιάζει πολυτέλεια.

Σήμερα που είμαστε παραδομένοι στη μέγγενη της κρίσης έχοντας

  • αποσαθρωμένο τον κοινωνικό ιστό,
  • αποδιοργανωμένες τις εργασιακές σχέσεις
  • καταπατημένα τα εργασιακά δικαιώματα
  • και με ένα μεγάλο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας να ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Το υγιές τμήμα αυτής οφείλει να απαντήσει στα μεγάλα αυτά ζητήματα και να αποφύγει την επέκταση της «γάγγραινας» σε όλο το «σώμα» της Χώρας. Μια Χώρα που το έχει ανάγκη.

ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΓΆΓΓΡΑΙΝΑ ΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ

Γιατί, η αντιμετώπιση της σημερινής ανηλεούς κρίσης μπορεί να γίνει μέσω της δημιουργίας ενός νέου πολιτικού υποκειμένου ανατροπής – αλλαγής. Προερχόμενο από τις άφθαρτες αντιμνημονιακές προοδευτικές πατριωτικές δυνάμεις. Πολιτική δύναμη, που θα εκφράζει πραγματικά την κοινωνία, την οργή, αλλά και τις χαμένες ελπίδες της και θα αποτελείται από πολιτικό προσωπικό. Πρόσωπο που δεν θα έχει σχέσεις με συμφέροντα του Κράτους. Και με πολιτική λογική την κατάληψη της εξουσίας, ως αυτοσκοπό και «λάφυρο». Αυτό σημαίνει, ότι θα πρέπει το πολιτικό προσωπικό, που θα στελεχώσει το νέο πολιτικό υποκείμενο, να παραιτηθεί προκαταβολικά και δημόσια από τα πολιτικά προνόμια, που νέμεται το υπάρχον.

Αυτό το πολιτικό υποκείμενο οφείλει να υιοθετήσει έναν νέο πολιτικό λόγο.

Ο οποίος θα «αντιλαμβάνεται»

  1. τη διαπλοκή οικονομικής και πολιτικής εξουσίας,
  2. την οικονομική εξάρτηση της Χώρας από την Ε.Ε.,
  3. την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο,
  4. το αλληλένδετο των οικονομιών σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης,
  5. της επικράτησης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου
  6. και των έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων.

Είναι ανάγκη να βρεθεί το άτομο που θα πολεμά την διαφθορά και την εξουσιομανία.

Ένα άτομο που θα βλέπει μακριά, μέσα από ένα συγκεκριμένο πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα εθνικής παραγωγικής ανασυγκρότησης, μιλώντας και εννοώντας τις διαρθρωτικές πολιτικές αλλαγές ως «αλλαγή περιβάλλοντος», πλαισίου ανάπτυξης και λειτουργίας της Δημοκρατίας και του Κράτους. Που θα ξεφεύγει από τον στείρο και δογματικό κρατισμό της αυτοαποκαλούμενης και αυτοακυρούμενης «πρώτης φοράς Αριστεράς» και την «δεξιά» νεοφιλελεύθερη αντίληψη λειτουργίας του Κράτους, που έχουν οδηγήσει, τελικά, την Ελλάδα στο «βάραθρο».

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Γιώργου Παπασίμου στο new deal