Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ

Ο Δημοσθένης Δαββέτας, γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει και εργάζεται μεταξύ Παρισιού και Αθήνας. Ποιητής και συγγραφέας, ζωγράφος και performer γράφει ήδη από το 1982 άρθρα και δοκίμια για τα περιοδικά και τις εφημερίδες Art Forum, Art in America, Art Studio, Beaux-Arts Magazine, Galleries Magazines, Liberation, Parkett, Risk στις πολιτιστικές στήλες. Από το 2010 αρθρογραφεί για την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος.
Σε όλη τη διάρκεια της πορείας του, συμμετέχει στην σύνταξη καταλόγων και μονογραφιών σημαντικών καλλιτεχνών για Μουσεία, ενώ δίνει διαλέξεις σε Σχολές Τέχνης και Πανεπιστήμια.
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ
η επανασταση του μαη 68 εγινε ηδονη για καταναλωση

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΑΗ 68 ΕΓΙΝΕ ΗΔΟΝΗ ΓΙΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ

Πολλοί είναι αυτοί που αναρωτιούνται. Πως γίνεται όλοι αυτοί οι επαναστάτες του Μάη 68 στο Παρίσι; Όλοι αυτοί οι οργισμένοι αντί-καπιταλιστές να είναι σήμερα επικεφαλείς των μίντια; Της διαφήμισης; Της πολιτικής; Του κινηματογράφου; Των τραπεζών κλπ; Πως γίνεται όλοι αυτοί οι ακραίοι Μαοϊκοί και μεγαλόστομα δεδηλωμένοι αντιεξουσιαστές να απολαμβάνουν με ηδονιστικό τρόπο την καπιταλιστική εξουσία. Και να είναι ολόκληροι βουτηγμένοι στην ηδονή για κατανάλωση; Όλοι αυτοί οι τότε επαναστατημένοι φοιτητές της Ναντέρ δεν έλεγαν ότι αγωνιζόντουσαν για μια Ιδεολογία που θα προωθούσε την Δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα; Είπαν ψέμματα; Κορόιδεψαν; Κάποιοι θα απαντήσουν αμέσως! Ναι. Εγώ θα τους πω. Όχι. Δεν είπαν ψέμματα. Δεν κορόιδεψαν.

Γιατί αυτοί, οι λάτρεις των Μάο, Λένιν, Τρότσκι, Κάστρο, κλπ, αυτοί που διακήρυτταν «η φαντασία στην εξουσία» είχαν προαναγγείλει από τότε το σημερινό τους μέλλον.

Γράφοντας στους πανεπιστημιακούς τοίχους μεταξύ άλλων σλόγκαν όπως «τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι η βαζελίνη που χρησιμοποιείται για να ξε…λιαστεί το προλεταριάτο». Ή ακόμη «απαγορεύεται να απαγορεύεται». Η «ηδονή δίχως παύσεις», έκλειναν τα μάτια τους στα «μαρξιστικά» εγκλήματα και μαζικές σφαγές (ειδικά των Μάο και Πολ Ποτ) και έδειχναν ήδη ξεκάθαρα την προτίμηση τους για την κατανάλωση της ηδονής. Αλλά και την ηδονή της κατανάλωσης, θυμίζοντας τον αρχαίο ηδονιστή Αρίστιππο που τόσο γελοιοποίησε ο Σωκράτης.

ΑΠΟ ΤΟ ΜΆΗ 68 ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΝΆΛΩΣΗ

Όπως παλιότερα οι Μποέμ στην εποχή τους έτσι κι αυτοί, εξ αρχής δούλεψαν στον δρόμο για την κατανάλωση που επεδίωκε η φιλελεύθερη η ελευθεριάζουσα αντίληψη. Εκμεταλλεύτηκαν την πόρτα που τους πρόσφερε η σοσιαλδημοκρατία. Υπηρέτησαν με υπερβάλοντα ζήλο την εξουσία και όχι μόνο εργάστηκαν στην υπηρεσία του φιλελευθερισμού. Αλλά βασικά υπήρξαν ο Δούρειος Ίππος του – συνειδητά ή ασυνείδητα δεν έχει σημασία.

Έκαναν την βρώμικη δουλειά που το σημερινό σύστημα αγορών χρειαζόταν για να κυριαρχήσει. Δηλαδή φρόντισαν να είναι πρωτοπόροι στην διάλυση των παραδόσεων, της ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας, της οικογένειας, της πατριωτικής συμπεριφοράς κλπ.

Στο όνομα της ηδονής για κατανάλωση πυροβόλησαν ήθη, αξίες και αρχές, σχετικοποίησαν τα πάντα και έγιναν τα «τρομερά παιδιά». Οι πιο φανατικοί της καπιταλιστικής αγοράς που τόσο έβριζαν και κατηγορούσαν.

Έτσι οι φιλελεύθεροι που εξ αρχής πρέσβευαν την ελεύθερη οικονομία και δυσκολευόντουσαν να τα καταφέρουν. Βρήκαν τον καλύτερο σύμμαχο για να το πετύχουν. Άφησαν τους «επαναστάτες» του Μάη 68 να πέσουν σαν οδοστρωτήρες πάνω σε κλασσική παιδεία, πολιτισμό και Ιστορία. Δίχως αυτούς δεν θα μπορούσε να γίνει τόσο εύκολα πραγματικότητα η κοινωνία της άμετρης κατανάλωσης. Δίχως αυτούς δεν θα είχε τόση πέραση σήμερα η θεωρία του Σούμπετερ, περί δημιουργικής καταστροφής.

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Δημοσθένη Δαββέτα στο new deal