Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΣΟΥΛΗΣ

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΣΟΥΛΗΣ

Ο Λευτέρης Κουσούλης γεννήθηκε στην Ελίκα Λακωνίας το 1952. Γυμνάσιο στη Σπάρτη. Λύκειο στους Μολάους. Σπούδασε στην Πάντειο και στη Γαλλία, στη Νίκαια, την πολιτική και τα φαινόμενα εξουσίας. Από τα φοιτητικά του χρόνια, έχει ιδιαίτερα ασχοληθεί με τη μελέτη των μηχανισμών κοινωνικής και πολιτικής επιρροής. Οδηγός του επιστημονικού προβληματισμού του είναι η πρόταση: «Ιερή είναι μόνο η ελευθερία». Εργάστηκε λίγα χρόνια ως ωρομίσθιος καθηγητής. Από το 1995 εργάζεται στο χώρο του στρατηγικού σχεδιασμού και της επικοινωνίας με την εταιρεία «Λέγειν & Πράττειν». Συμμετείχε στην εκδοτική πρωτοβουλία «Το Πέρασμα», που στο σύντομο βίο της εξέδωσε 15 τίτλους. Ο Λευτέρης Κουσούλης, αρθρογραφεί συχνά στον Τύπο καθώς και στο Διαδίκτυο, τόσο για την πολιτική, όσο και για άλλες καθημερινές πλευρές της ύπαρξης.
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΣΟΥΛΗΣ
η σκοτεινη βυθιση

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΒΥΘΙΣΗ

Στην ­ηττημένη χώρα η ψευδής συνείδηση διατηρεί σταθερά τα πρωτεία της.

Από το υψηλό όρος του, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος συνεχίζει  χωρίς ίχνος συστολής να παραποιεί συνθήκες και δεδομένα, προσκαλώντας ουσιαστικά σε εναγκαλισμό με τη βύθιση. Ο κατασκευασμένος κόσμος θα είναι πάντα καλύτερος από τον πραγματικό.

Η ανεπάρκεια της Αντιπολίτευσης συντελεί στην αδυναμία κατανόησης και συνειδητοποίησης της φάσης που βρίσκεται σε εξέλιξη και που η Κυβέρνηση έχει χίλιους λόγους να αποκρύπτει και να συσκοτίζει.

Μέσα σε αυτό το μέτωπο των εντυπώσεων και της παράστασης, συντελείται σταθερά και αδιατάρακτα η αθόρυβη βύθιση. Πρόκειται για τον καθοδικό κύκλο που οδηγεί τα πράγματα  από μέρα σε μέρα σε μια δυσμενέστερη κατάσταση.

Η ορμή αυτής της καθοδικότητας καθιστά τον κύκλο της πτώσης καθολικό, αγκαλιάζει όλες τις πλευρές και διαποτίζει όλα τα σημεία.

Αυτό που η κυβερνητική πολιτική σκηνοθεσία επιχειρεί να παραποιήσει, το διαψεύδει η καθημερινή εμπειρία όλων εκείνων που έρχονται σε συνάντηση με την οδυνηρή πραγματικότητα. Υπηρεσίες υγείας. Ασφάλεια. Δημόσιο σχολείο. Δικαιοσύνη.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η στρατηγική πολιτικής κυριαρχίας του ΣΥΡΙΖΑ δια της καταστροφής, παράδοξα για τους αφελείς, αποδίδει καρπούς. Οι μηχανισμοί ταπείνωσης που επιτυχώς ανέπτυξε το κυβερνητικό κόμμα είχαν ήδη φέρει αποτελέσματα. Αυτά εμπεδώνονται σιγά-σιγά, μέσα από τους θεσμούς και τις κρατικές δομές, σε μεγαλύτερη έκταση και βάθος.

Μια αόρατη διαίρεση σταθεροποιείται μέσα στην αθόρυβη βύθιση.  Από τη μια πλευρά, οι προστατευμένοι από το κράτος -δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι κατά συντριπτικό λόγο- και από την άλλη πλευρά το νέο προλεταριάτο, οι εργαζόμενοι εκτός κράτους, κάτω από δύσκολες συνθήκες, χωρίς προνόμια, χωρίς εγγυήσεις, χωρίς συνθήκη ασφάλειας και με πολύ χαμηλή συχνά αμοιβή της εργασίας τους.

Υπερφορολογούμενοι οι τελευταίοι, καλούνται να υπερεργάζονται προκειμένου να τροφοδοτήσουν τα προστατευμένα στρώματα. Τα μέλη αυτών των προστατευμένων στρωμάτων, ενώπιον της απειλής της περαιτέρω μείωσης των εισοδημάτων τους, αναδιπλώνονται υποτακτικά και είναι έτοιμα να παραιτηθούν μπροστά στο φόβο από κάθε στοιχειώδη αντίδραση.

Στη περιοχή αυτή της περίκλειστης συνείδησης εγκαθίσταται τροπαιοφόρα η συμβολική και πραγματική ισχύς του κράτους. Διεκδικώντας το τελευταίο το ρόλο του αποκλειστικού διαχειριστή των πόρων, κάνει βήματα στην εμπέδωση της ολοκληρωτικής κυριαρχίας του.

Καθώς η συμμόρφωση των ανθρώπων θα προκύπτει μηχανικά και αυθόρμητα, η βύθιση θα εξελίσσεται σιγά-σιγά σε σκοτεινή.

Κανένα πολιτικό σχέδιο δε βρίσκει όμως ποτέ την ιδεατή υλοποίησή του.

Αν η βύθιση σήμερα είναι αθόρυβη, η αμφισβήτησή της θα είναι εκρηκτική.

Στη συνείδηση του καθενός η ευθύνη.