Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

Ο Ηλίας Καραβολιάς γεννήθηκε το 1976. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Νομικής και Οικονομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ακολούθησε τον θεωρητικό τομέα ειδίκευσης (Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής) με έμφαση στις Κεφαλαιαγορές, στην Θεωρία Παιγνίων και στην Οικονομική Ψυχολογία.
Είναι επίσης απόφοιτος του Institute of Maritimes and Economic Studies στο Kensigton του Λονδίνου, όπου σήμερα διατηρεί τον τίτλο του Α' αντιπροέδρου.
Δούλεψε στο Asset Management της Northstar Finance στην Έλλάδα και μετά στον χώρο του Investment Banking στο Λονδίνο μέσω της Αxiom Capital και της Upgrade London.
Yπήρξε Council Member στην διεθνή πλατφόρμα συμβούλων Gershon Lehrman Group για θεσμικούς επενδυτές και οργανισμούς.Ήταν στο Advisory Board του think tank Paratus Global Europe και διετέλεσε Αssociate Partner της διεθνούς εταιρείας συμβούλων σε συγχωνεύσεις/εξαγορές, InVent Solutions.
Συμμετείχε στο Board of Directors δύο εισηγμένων εταιρειών στην Σόφια( Marble Arts και Mayfair Group) και για σύντομο διάστημα ήταν μέλος του Investment Committee στο SF Global Fund
Από το 2009 -2014 έδινε διαλέξεις και ήταν αναλυτής στο Institute of Diplomacy and Global Affairs του Αμερικανικού Κολεγίου στην Αθήνα καθώς και στο Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών.
Aρθρογράφοςσε έντυπα και εφημερίδες,διατηρεί συνεργασία με ελληνικά αλλά και διεθνή sites.Έχει κληθεί ως ομιλητής σε διάφορα συνέδρια με αντικείμενο τα διεθνή χρηματοοικονομικά, την γεωπολιτική, κ.ακαι φιλοξενείται κατά καιρούςσε εκπομπές ελληνικών και ξένων ΜΜΕ. Πρόσφατα έγινε μέλος του Scientific Committee στο American Institute of Geostrategy με έδρα το Los Angeles.
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ
η πραγματικοτητα του μη κανονικου

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΗ ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ

Ανάπτυξη του 2016 γιοκ! Η διαπραγμάτευση συνεχίζεται και η σταθερά που υποτίθεται οτι υπήρχε ( θετικό ΑΕΠ 2016) κατέρρευσε. Η χώρα διανύει τροχιά βουβής απόκλισης από μια αόρατη και ψευδαισθητική επαναφορά στην κανονικότητα. Και ως τέτοια ορίζεται εδώ και 7 χρόνια η αναμονή μιας πολυπόθητης μόνιμης δημοσιονομικής ισορροπίας. Όμως, στο excel των τεχνοκρατών του Hilton υπάρχουν κελιά και διαγράμματα για κάθε απόκλιση από το συστημικό μοντέλο λειτουργικότητας. Και λέω συστημικό διότι η ελληνική οικονομία έχει εγκλωβιστεί σε ένα ευρωπαϊκό, δήθεν, κοστούμι σύγκλισης με τα κοινοτικά μεγέθη.

Η κυβέρνηση δεν θα αργήσει να προσγειωθεί με πάταγο στο ανώμαλο έδαφος κάτω απο τον γκρεμό. Η δημοσκοπική της κατάρρευση θα συνεχίζεται παράλληλα με την δημοσιονομική κατάρρευση της χώρας. Η Ελλάδα όμως δεν είναι κόμμα για πρόθεση ψήφου σε τηλεφωνικό γκάλοπ. Είναι χώρα, κοινωνία, έθνος, οικονομία. Αν συνεχίσει να ακολουθεί τροχιά απομείωσης περιουσίας και εισοδημάτων,τότε δεν χρειάζεται να αναρωτιόμαστε αν με τα ασήκωτα χρέη αντέξουμε στα σπίτια, στα γραφεία, στις δουλειές μας. Θα πέσει η χώρα πριν πέσει το νοικοκυριό μας.Και φυσικά, έπαψε να μας ενδιαφέρει η κρατική αποτυχία. Κοιτάμε πώς να σώσουμε την οικογένεια μας. Και αυτός ο αγώνας ταχύτητας είναι εφιαλτικός.Η κοινωνία έχει χαθεί μεταξύ της ατομικής και της συλλογικής χρεοκοπίας. Καθείς εξ ημών αναρωτιέται το αυτονόητο: μέχρι πότε θα αντέχουμε ; Και όλο αυτό που ζείς νομίζεις τελικά ότι «….σου το φόρτωσαν κι εσύ το μεταβιβάζεις ως χρέος. Ηθικό και οικονομικό. Χρωστάς και δεν επιτρέπεται να ξεχρεώσεις…» Κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν του ταλαίπωρου Κράτους.

Η Αριστερά φαίνεται ότι για κάποιους κοστίζει όσο η μηνιαία βουλευτική αποζημίωση που αντιστοιχεί σε 10-12 βασικούς μισθούς της ελληνικής πραγματικότητας. Θα διαψευστεί με αυτόν τον τρόπο η αριστερή φιλόσοφος Alenka Zupancic που έγραψε οτι «…η ίδια η αρχή της πραγματικότητας διαμεσολαβείται από την ιδεολογία…» Καμία ιδεολογία, κανένας ενδοιασμός, κανένας ηθικός φραγμός(εσωτερικά τουλάχιστον) δεν χαρακτηρίζει τους αριστερούς της εξουσίας. Κρίμα. Και για τον τόπο και για την ιστορική Αριστερά.

Ο Έλληνας αποδέχεται παθητικά την πραγματικότητα. Καθείς εξ ημών μάλλον είναι λακανικός, χωρίς να ξέρει τον Λακάν: «Αφήστε τα γεγονότα να μιλήσουν…»Τα γεγονότα όμως δεν μιλάνε απλώς. Φωνάζουν. Το να εξαγγέλεις πλάνο χρηματοδότησης απο την Παγκόσμια Τράπεζα για 450,000 θέσεις εργασίας σε βάθος 5ετίας,χωρίς να εξειδικεύεις πού θα δουλέψουν, σε ποιά έργα, με ποιό μοντέλο παραγωγής και βιώσιμης ανάπτυξης, είναι μάλλον επικίνδυνο και πρόχειρο. Η κυβέρνηση θα βάλει ανθρώπους στην εργασία(πολύ καλά κάνει) αλλά δεν διευκρινίζει αν αφορά παραγωγικές θέσεις. Ρίσκο. Το να βάζεις ανθρώπους στην απασχόληση χωρίς να ενεργοποιείς πολλαπλασιαστές παραγωγής αλλά μόνο πολλαπλασιαστές ζήτησης,μέσα απο νέους μισθούς που θα τονώσουν την κατανάλωση, μάλλον δεν είναι βιώσιμη λύση για την ελληνική οικονομία. Μια κευνσιανή πολιτική τόνωσης της ζήτησης πρέπει να συνοδεύεται και με πολιτική τόνωση της παραγωγής, σε μια χώρα με μειούμενο ΑΕΠ. Βασικά μακροοικονομικά είναι αυτά, καλό είναι να τα γνωρίζουμε….

Με τέτοια μέτρα, οι οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού θα φωνάζουν πάλι ότι πρέπει να μαθαίνεις τους ανθρώπους να ψαρεύουν στη λίμνη, όχι να τους μοιράζεις ψάρια(σημ: ξεχνώντας φυσικά να μας πουν τι γίνεται αν δεν έχει ψάρια η λίμνη). Κανένα οικονομικό μοντέλο δεν αποδίδει αν υιοθετηθεί μόνο του, αν αντιγραφεί χωρίς προσαρμογές. Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιγράψει θεωρίες απο τα βιβλία, δεν είναι κανονική οικονομία. Είναι δυστυχώς δείγμα μή κανονικής κατάστασης. Και απαιτείται μη κανονική οικονομική πολιτική. Δύσκολο πράγμα αυτό. Ειδικά για όσους δεν γνωρίζουν τουλάχιστον τα ορθόδοξα, τα κανονικά αξιώματα των θεωριών οικονομικής πολιτικής…

* Το σκίτσο είναι του Θοδωρή Μακρή