Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

Ο Ηλίας Καραβόλιας γεννήθηκε το 1976 στη Ρόδο. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Νομικής και Οικονομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε τον θεωρητικό τομέα ειδίκευσης (Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής). Eργάστηκε σε εταιρείες ως σύμβουλος στον ιδιωτικό τομέα και δούλεψε στην Περιφέρεια Ν.Αιγαίου ως ειδικός συνεργάτης.
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ
η ενημερωση στην εποχη τησ κρισησ

Η ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Το Σημαντικό έχει απορροφηθεί από το Συμβολικό σε αυτό τον τόπο. Τα χρόνια που ζούμε ανέδειξαν πώς τα ΜΜΕ συμβάλλουν στην άνοδο της ασημαντότητας, στον ανορθολογισμό του εφήμερου εντυπωσιασμού και φυσικά στην χρησιμοθηρική παραπληροφόρηση. Η Ελλάδα βομβαρδίστηκε, και αυτό συνεχίζεται ακόμη, από μια ενημέρωση με ψεύδη, μισές αλήθειες, τρόμο, πανικό και τοξικές ειδήσεις. Λαϊκοί εισαγγελείς και ιεροκήρυκες της δήθεν κοινής λογικής, έθρεψαν μια ρητορική μίσους και διακρίσεων μεταξύ της νεοελληνικής κοινωνίας. Χωριστήκαμε σε ειδικούς και αδαείς, χωρίς κανείς να ξέρει στην ουσία σε ποιά κατηγορία ανήκει. Ο δε ιδεολογικός διαχωρισμός, βολεύει όποιον δεν κατανοεί το πότε η ιδεολογία του γίνεται δόγμα.

Ο ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΙΣΜΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

Τα μνημόνια και οι ξένοι ήταν μια κάποια λύση. Ήταν ο εχθρός που βόλευε τους πάντες. Και λόγω αυτού του εχθρού, όλοι «σπούδασαν» την επιστήμη που απέτυχε να μας προειδοποιήσει για το Κακό. Η Οικονομία ξαφνικά έγινε απλή, προσιτή στον καθένα. Τα δημοσιονομικά και τα μεγέθη των δισ. έγιναν καθημερινότητα που προσποιούμασταν ότι απωθούσαμε. Η μηνυματική όμως γλώσσα της οικονομικής εξουσίας δεν απωθείται εύκολα. Αποθηκεύεται στο συλλογικό ασυνείδητο και επανέρχεται μεταμφιεσμένη στην ατομική πρακτική. Πτώση του ΑΕΠ σημαίνει λιγότερο εισόδημα. Στόχος πλεονάσματος σημαίνει νέοι φόροι. Περιορισμός δαπανών σημαίνει μείωση συντάξεων.

Το ότι είμαστε χρηματοοικονομικά αναλφάβητοι δεν μας λυτρώνει από τις ευθύνες μας. Η πληροφόρηση στην εικονιστική κοινωνία του σήμερα, είναι καθαρά αποτέλεσμα ατομικής επιλογής.

Και στην χώρα αυτή, δεν πληροφορούμαστε σωστά – οι περισσότεροι τουλάχιστον. Απλά διαβάζουμε και προσαρμόζουμε τις επιθυμίες μας στην πληροφορία, με σκοπό να την μετατρέψουμε σε είδηση. Οι ευθύνες φυσικά των πολιτικών και των δημοσιογράφων τεράστιες. Η εποχή προσφέρεται για προπαγάνδα. Έτσι ο κάθε πολίτης καλείται να διακρίνει την «πληρωμένη» είδηση από την σκόπιμη, την χρήσιμη πληροφορία από την σκοπίμως διοχετευμένη.

Η ΣΚΟΠΙΜΗ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΕΝΗΜΈΡΩΣΗ

Στον καιρό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στην εποχή της μόνιμης σύνδεσης στο διαδίκτυο, «μάθαμε» για την Κρίση σχεδόν τα πάντα. Η αλήθεια όμως είναι ότι η κοινωνία βομβαρδίζεται με την γλώσσα του κυρίαρχου μονεταριστικού λόγου. Με την καλλιέργεια αισθήματος συλλογικής και ατομικής ενοχής.

Η λιτότητα έπρεπε να σερβιριστεί με τρόμο. Η βιοπολιτική δούλεψε παράλληλα με την κοινωνική μηχανική και ιζηματοποίησε τα αντανακλαστικά της κοινωνίας.

Πολιτικά ψέματα συντηρούν το φαινόμενο της σκόπιμης παραπληροφόρησης που συνεχίζεται οκτώ χρόνια μετά το πρώτο σοκ της Κρίσης. Και εμείς δεν έχουμε μάθει να ξεχωρίζουμε την Είδηση από την Πληροφόρηση. Πειστήκαμε ότι υπήρχε άλλος δρόμος, ακούγοντας ανεδαφικές υποσχέσεις. Ακούμε τώρα ότι βγαίνουμε στο ξέφωτο. Πως τελειώνουν τα βάσανα. Το Πραγματικό όμως δεν χωράει σε μηνύματα. Δεν στριμώχνεται στην οθόνη του διαδικτύου. Μόνη υπεύθυνη για την ενημέρωση μας είναι η Γνώση. Και αυτή απαιτεί κοπιαστική μελέτη, αδογμάτιστες επιλογές ενημέρωσης, απομόνωση από την Επιθυμία και την Ιδεολογία του καθενός.

ΤΑ ΜΜΕ ΘΕΡΙΖΟΥΝ Ό,ΤΙ ΕΣΠΕΙΡΑΝ

Από τους πλέον εύστοχους αναλυτές του κοινωνικού γίγνεσθαι στον τόπο μας, ο Ευγένιος Αρανίτσης είχε γράψει τον Ιανουάριο του 2008 στην Ελευθεροτυπία τα εξής. «Τα ΜΜΕ θερίζουν ό,τι έσπειραν: τον υπερθεματισμό ,την αχαλίνωτη υπερβολή, την αδιάκοπη ρελάνς. Τα γεγονότα, μολονότι συμβαίνουν, στερούνται πραγματικότητας, διαλύονται στον ορίζοντα της τηλεοπτικής παραίσθησης». Διορατικός παρατηρητής, κατανόησε από τότε πόσο ισχυρά είναι τα «στερητικά συμπτώματα της κοινωνίας των τηλεθεατών».

Αυτό το μαζικό στερητικό σύνδρομο για καταστροφολογία, για τρομολαγνεία και είναι η βάση πάνω στην οποία πατάει η  ρητορική της «αλλαγής» την οποία λανσάρει η εκάστοτε εξουσία.

Ας μάθουμε επιτέλους ότι η Υπερβολή δεν ταιριάζει στην Γνώση. Και ας θυμόμαστε πάντα ότι η Γνώση κατακτιέται, κοστίζει, δεν υπάρχει δωρεάν. Ας μην μπερδεύουμε την τζάμπα ενημέρωση με την Αλήθεια. Θα χαθούμε ξανά σαν λαός στα μονοπάτια μιας πολιτισμικής και κοινωνικής κρίσης που με μαθηματική ακρίβεια θα καταλήξει πάλι σε οικονομική τραγωδία.

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Ηλία Καραβόλια στο new deal