Ο Κώστας Δημ. Χρονόπουλος σχολιάζει τον πρόσφατο ανασχηματισμό, σημειώνοντας ότι τούτη τη φορά ο «κυβερνητικός Μανωλιός» χρησιμοποίησε ρούχα μεταχειρισμένα /πολυφορεμένα, τόσο από την ΝΔ, όσο και από το ΠΑΣΟΚ.


Ώδινεν το όρος (του κομματικού Αριστερού προσήμου και του ηθικού πλεονεκτήματος) και έτεκεν δύσμορφον /εκτρωματικόν ασθενικόν μυν

– δεξιόμορφον και κεντροσοσιαλόμορφον – με την απέλπιδα προσδοκία να κατασπαράξει όσους αντιπάλους αντιπαθεί.

Βέβαια οι -εκάστοτε- κυβερνητικοί ανασχηματισμοί  δεν αποτελούν πανάκεια. Συνηθέστατα χρησιμοποιούνται ως (πρακτικά, κομπογιαννίτικα) βότανα πρόσκαιρης ανακούφισης ή και παραπλάνησης.

Ετούτη τη φορά ο «Κυβερνητικός Μανωλιός» χρησιμοποίησε ρούχα μεταχειρισμένα /πολυφορεμένα, τόσο από την ΝΔ, όσο και από το ΠΑΣΟΚ. Δεν θα ήθελα να αδικήσω τους σημερινούς  συγκυβερνώντες, ούτε και τους οψίμως  μηδίσαντες.  Άλλωστε ο (κομματικός) μηδισμός αποτελεί ίδιον, έξη, συνεπεία προσωπικού και κομματικού αμοραλισμού της πλειονότητας όσων ασχολούνται με τα κοινά. Ιδίως εκεί που τα βλέπουν ως επαγγελματική αποκατάσταση!

Χαρακτηριστικά παραδείγματα: Η προσχώρηση σημαντικού μέρους του φυλλορροούντος ΠΑΣΟΚ στο μικρό κόμμα (4% ) της «Αριστεράς» -κάποτε και προόδου. Η αταίριαστη, εξωπραγματική συγκυβέρνηση ανάμεσα σε ένα (Νεο) Μαρξιστικό κόμμα/μετάλλαγμα, με ένα -κατ” αυτούς  κάποτε αποκαλούμενο – (Ακρο)δεξιό.

Όλα αυτά με οδηγούν – λογικά – στην (επαν)επιβεβαίωση της  πάγιας προσωπικής μου άποψης /θέσης για αναξιόπιστο και υποκριτικό κομματικό σύστημα που … διακονεί την Δημοκρατία.

Κακώς ξενίζει- και κάκιστα επιτίθενται και υβρίζουν πολίτες και πολιτικοί (κομματικοί ορθότερα) εκείνους τους αυτόμολους πολιτευόμενους ή Eθνογονείς οι οποίοι αλλάζουν στρατόπεδο.

Πολλοί -αφελείς ή πονηροί, αυτό , δεν μπορούν να το ανεχτούν. Πως είναι δυνατόν ο ή η τάδε να πάει εκεί σε αντιπάλους;

Αναντίλεκτα και δυνατόν και φυσιολογικόν και ηθικόν και επαγγελματικόν  και παραδοσιακόν και πολιτικάντικον είναι.

Αν αφαιρέσουν τις κομματικές τους παρωπίδες θα το δουν ξεκάθαρα.

Κάποτε ακόμη και οι πλέον ανυποψίαστοι ή εθελοτυφλούντες οφείλουν να αντιληφθούν τα προφανή. Να διακρίνουν τα οφθαλμοφανή:

1. Οι κομματικές παρατάξεις και τα άτομα, παύουν να έχουν εχθρικές στάσεις και διαθέσεις, όταν διακυβεύεται το «κομματικό ή το προσωπικό συμφέρον τους”.

2. Ποιοί, πόσοι, πόσο πιστεύουν σε όσα … «ιδεολογήματα» και υποσχέσεις προσφέρονται προεκλογικά; (Ρητορικό ερώτημα).

3. Δεν διαθέτουν συγκεκριμένα  προγράμματα τα κόμματα. Ούτε ταυτότητα. Κυκλοφορούν με παρωνύμια /Δεξιά, Αριστερά, Κεντρώα, Δημοκράτες κ.ο.κ. Χρησιμοποιούν ταμπέλες, τσιτάτα /συνθήματα, λάσπη κατά των αντιπάλων τους, υποκρισία, ασύγγνωστη ψευδολογία και περισσή αερολογία. Απώτερος, αποκλειστικός  στόχος, η κατάκτηση της εξουσίας με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο.

4. Ισχυρίζονται φαρισαϊκά πως η σωτηρία της Πατρίδας επιβάλλει τις παράταιρες /παραφύση αυτές συνευρέσεις /συμπορεύσεις. Αλλά αρνούνται οι κομματικοί σχηματισμοί να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι και να τα βρουν για το καλό της Πατρίδας.

5. Το κομματικό – πρώην πολιτικό- μας Σύστημα αποτελεί ένα ιδιαίτερο , κλειστό club  εντός  του  οποίου  κυριαρχούν οι ίντριγκες , τα πισώπλατα μαχαιρώματα, ο νεποτισμός, το αλισβερίσι, η αναξιοκρατία και το βόλεμα.

Θα σας ρωτήσω:

Αξίζει, να  (απ) ασχοληθεί κανείς με λεπτομέρειες, όπως  πχ  τι ήταν, που ήταν , ή  τι έλεγε  στο παρελθόν το  άτομο που άλλαξε “στρατόπεδο”; Προφανώς  όχι.

ΥΓ Όσο θα αυξάνονται  οι αυτομολούντες  διάκονοι,  της  εν  κομματισμώ διακονίας  του  Κ.Δ. Πολιτεύματος, τόσο  θα  πολλαπλασιάζονται  οι διακονιάρηδες  της  κοινωνίας  μας!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.