Οι περισσότερες προβλέψεις των μελετητών συμφωνούν ότι επέρχεται μία νέα τεχνολογική επανάσταση, η οποία θα καταστήσει το Διαδίκτυο αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας. Το Ίντερνετ όχι μόνον αναπτύσσεται αλλά και εξελίσσεται στις τελευταίες δύο δεκαετίες συχνά με απρόβλεπτους τρόπους. 
Η πρώτη μεγάλη ώθηση του Διαδικτύου ήταν η υποδομή του, καθώς οι εταιρείες όπως η AOL έφεραν τους ανθρώπους, κατ’ αρχήν στην Αμερική και έπειτα στον υπόλοιπο κόσμο, σε απευθείας, συνεχή, διαρκή σύνδεση. Η φάση αυτή κορυφώθηκε γύρω στην στροφή του 20ου αιώνα, θέτοντας τις βάσεις για ένα δεύτερο κύμα το οποίο επέφερε την έλευση των εφαρμογών και υπηρεσιών, θέτοντας το Διαδίκτυο κυρίαρχο τόσο στο πεδίο της επικοινωνίας όσο και στην οικονομία. 

ΔΙΑΔΊΚΤΥΟ ΠΑΝΤΟΥ

Στις μέρες μας έχει ήδη δρομολογηθεί ένα τρίτο κύμα. Σύμφωνα με τις προβλέψεις των ειδημόνων, στην επόμενη δεκαετία το Διαδίκτυο θα έχει μία πανταχού παρουσία, η δε ταχύτητα με την οποία θα διανέμει κείμενα, στοιχεία και εικόνες θα είναι τεράστια. Σε συνδυασμό δε με την μαζική κοινωνική του χρήση, το Διαδίκτυο θα καταστεί όχι μόνον αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινής μας ζωής, αλλά και αόρατο, όπως σήμερα θεωρούμε το ηλεκτρικό ρεύμα.
Αναμφισβήτητα, η θεαματική ανάπτυξη του Διαδικτύου έχει αλλάξει όχι μόνον τα επιχειρηματικά μοντέλα αλλά και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούμε ως κοινωνία. Έχει επηρεάσει το πώς αναζητούμε ή μοιραζόμαστε τις πληροφορίες, τον όγκο των δεδομένων που θα πρέπει να μοιραζόμαστε, το πώς θα επικοινωνούμε μεταξύ μας όταν επικοινωνούμε, κ.ο.κ.
Το Επόμενο Διαδίκτυο, όπως αποκαλείται, συγκεντρώνει και συνδυάζει τρία διασυνδεδεμένα υποσυστήματα: το Cloud Computing, τα Big Data Analytics και το Διαδίκτυο Πραγμάτων. Από τα ρολόγια που παρακολουθούν την πίεση του αίματος ως τα ψυγεία που θα ζητούν από τις νοικοκυρές να αγοράσουν φρέσκο γάλα, από γραμμές συναρμολόγησης επανδρωμένων με ρομπότ ως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που παραδίδουν όπλα, υπόσχεται έναν βαθύτερο κοινωνικό αντίκτυπο.

ΔΙΑΔΊΚΤΥΟ ΠΡΑΓΜΆΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΧΡΗΣΗΣ

Το Διαδίκτυο Πραγμάτων αναφέρεται σε ένα σύστημα που εγκαθιστά αισθητήρες και συσκευές θερμικής επεξεργασίας σε αντικείμενα καθημερινής χρήσης (π.χ. ρολόγια) και όπου κυρίως όλα συνδέονται με όλα, πράγματα και μηχανές. Έτσι, σε αντίθεση με το Διαδίκτυο που γνωρίζουμε, το οποίο συνδέει τους ανθρώπους, το Διαδίκτυο των Πραγμάτων θα συνδέεται κυρίως με αντικείμενα. Αυτό σημαίνει ότι τα πράγματα μπορούν πλέον να συνδέονται τόσον μεταξύ τους όσο κα με τον ψηφιακό κόσμο, αλλά και μπορούν να ελέγχονται από απόσταση και να λειτουργούν ως σημεία πρόσβασης σε διαδικτυακές υπηρεσίες.
Πώς θα αντιμετωπίσουμε αυτόν τον νέο, γενναίο ψηφιακό κόσμο, αυτή την διάχυτη και πανταχού παρούσα υπολογιστική; Ουδείς φαίνεται να έχει μία ξεκάθαρη άποψη. Το επόμενο Διαδίκτυο όχι μόνον υπόσχεται σε επιχειρήσεις και κυβερνητικούς φορείς την κεντρική αποθήκευση και υπηρεσίες τεράστιου όγκου δεδομένων, αλλά και δημιουργεί σημαντικές προκλήσεις σχετικά με το περιβάλλον, την προστασία της ιδιωτικής ζωής και της εργασίας.
Στην ουσία βρισκόμαστε ενώπιον μίας ευρύτερης αλλαγής, όπου θα απαιτηθούν συμμαχίες και εποικοδομητικός διάλογος ανάμεσα στον κόσμο της πολιτικής, της οικονομίας και της επικοινωνίας –η οποία, όπως δείχνουν και τα στοιχεία, θα αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη δυναμική. Ο κόσμος αλλάζει για όλους μας και απαιτούνται νέες προσεγγίσεις, στρατηγικές και πολιτικές.
Τί κάνουμε εμείς στην Ελλάδα; Δυστυχώς παραμένουμε απασχολημένοι με την πρώιμη φάση της ανάπτυξης του Διαδικτύου, μετρώντας την διάδοση και την απήχησή του όταν τα ζητήματα αυτά σε άλλες χώρες θεωρούνται ήδη ξεπερασμένα.

Previous articleΤι ξεχνά ο Νίκος Μαραντζίδης
Next articleΟ λαός δεν (θα) ξεχνά τι σημαίνει Αριστερά
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Στέλιος Παπαθανασόπουλος είναι καθηγητής οργάνωσης και πολιτικής των Μ.Μ.Ε. Διετέλεσε πρόεδρος (-2011) και αναπληρωτής Πρόεδρος (-2007) του Τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει διατελέσει αναπληρωτής διευθυντής (-2006) του Πανεπιστημιακού Ερευνητικού Ινστιτούτου Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του Ινστιτούτου Οπτικοακουστικών Μέσων (-2011) και είναι επισκέπτης καθηγητής του πανεπιστημίου City του Λονδίνου. Διετέλεσε επίσης επισκέπτης καθηγητής στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου, κι έχει επίσης διδάξει στο πανεπιστήμιο του Ελσίνκι και του Σέφιλντ . Είναι μέλος των ευρωπαϊκών ερευνητικών ευρωπαϊκών δικτύων Euromedia Research Group και Network of European Political Communication Scholars και διετέλεσε μέλος του Ευρωπαϊκού Ερευνητικού Προγράμματος "Changing Media- Changing Europe" του European Science Foundation. Συμμετέχει επίσης ως τακτικό μέλος της Διαχειριστικής Επιτροπής στο πρόγραμμα COST «IS1308 -Populist Political Communication in Europe: Comprehending the Challenge of Mediated Political Populism for Democratic Politics». Έχει κάνει πτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στα ΜΜΕ στην Ελλάδα, τη Γαλλία και την Αγγλία. Είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου City του Λονδίνου και έχει γράψει μια σειρά από βιβλία στο εξωτερικό και την Ελλάδα. Στο εξωτερικό έχει γράψει και επιμεληθεί τα βιβλία: (με Raplh Negrine), European Media; Structures, Policies and identities. (Polity and Blackwell Publishers, 2011), Media Perspectives for the 21st century (London: Routledge, 2011), (με Ralph Negrine) Communications Policy: Theories and Issues (London: Palgrave Macmillan, 2010), The Professionalization of Political Communication (με R. Negrine, C. Holz-Bacha, P. Mancini), (London: Intellect Publishers, 2007), Εuropean Television in the Digital Age (Polity and Blackwell Publishers, 2002), (με Raplh Negrine) The Internationalisation of Television (Pinter, 1990), (σε συνεργασία με Jill Hills) The Democracy Gap; The Politics of information and Communication Technologies in the United States and Europe (Greenwood Press, 1991). Στην Ελλάδα έχει εκδώσει τα βιβλία: Απελευθερώνοντας την Τηλεόραση (Καστανιώτης 1993), Η Τηλεόραση στον Κόσμο (Παπαζήσης, 1994), Η Δύναμη της Τηλεόρασης (Καστανιώτης 1997), Η Βία στην Ελληνική Τηλεόραση (Καστανιώτης 1999), Η Τηλεόραση και το Κοινό της (Καστανιώτης 2000), Η Ευρώπη των Επικοινωνιών (Καστανιώτης 2002), Πολιτική και ΜΜΕ (Καστανιώτης 2004), Η τηλεόραση στον 21ο Αιώνα (Καστανιώτης, 2005). Έχει επιμεληθεί και γράψει στην έκδοση των βιβλίων: Τα Μέσα Επικοινωνίας στον 210 αιώνα (Καστανιώτης, 2011), Επικοινωνία και Κοινωνία από τον Εικοστό στον Εικοστό Πρώτο Αιώνα (Καστανιώτης, 2001) και (με Μαρία Κομνηνού) Ζητήματα Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας (Καστανιώτης 1999), Ανάλεκτα 2008 και Ανάλεκτα 2007 (Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών Μέσων, Παπαζήσης, 2009 & 2008). Έχει παράλληλα δημοσιεύσει μια σειρά δοκιμίων και μελετών σε ξενόγλωσσα ακαδημαϊκά περιοδικά, όπως είναι το European Journal of Communication, το Media Culture and Society, το Media International Australia, The International Journal of Harvard in Press and Politics, Political Communication, Journalism Studies, Intermedia, International Journal of Digital television, Javnost/the Public, Eurozine καθώς και σε εξειδικευμένα περιοδικά των ΜΜΕ, όπως το Broadcast, το Television Business International, το European Television Analyst και το Cable and Satellite Europe. Έχει τη διεύθυνση σύνταξης του πρώτου ελληνικού επιστημονικού περιοδικού για την επικοινωνία "Ζητήματα Επικοινωνίας" και είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής των επιστημονικών περιοδικών για την επικοινωνία "Global Media and Communication" και "European Journal of Communication" και "Journalism Practice". Το 2010 δημιούργησε την ερευνητική ομάδα SMG έχοντας ως στόχο την εκπόνηση ερευνών και μελετών στο πεδίο της επικοινωνίας στις διάφορες εκφάνσεις του. Η ομάδα SMG παρέχει έρευνες σχεδιασμού, υλοποίησης και ανάλυσης πάνω σε θέματα επικαιρότητας, και σε ad hoc βάση για εξειδικευμένες έρευνες.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.