Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017
στον αποηχο των διπλωματικων επαφων παπανδρεου

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΩΝ ΕΠΑΦΩΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΚΛΟΥΜΠΕΡΗ

Τα ταξίδια του πρωθυπουργού σε Βερολίνο, Παρίσι και Ουάσιγκτον όχι μόνο στέφθηκαν από πλήρη και χειροπιαστή επιτυχία για την Ελλάδα και τους πολίτες της αλλά παράλληλα ανέδειξαν και πολλά ακόμη σημαντικά στοιχεία για τον τρόπο διαπραγμάτευσης και αντιμετώπισης διαφόρων αντικειμενικά δύσκολων καταστάσεων που ταλανίζουν τη χώρα μας.

Ο Γιώργος Παπανδρέου ξεκίνησε το διπλωματικό αυτό μαραθώνιο με δύο εξαιρετικά αρνητικά ως και ανυπέρβλητα μειονεκτήματα που όμως στην πορεία -μετά και από τις πρόσφατες επαφές του- φαίνεται ότι μπορούν να ξεπεραστούν και να αποτελέσουν σημείο αναφοράς για την αποφασιστικότητα και την ισχυρή βούληση του ίδιου και της κυβέρνησης για τομές και ρήξεις που θα σπάσουν τις χρόνιες εξαρτήσεις που κρατούν επί χρόνια την Ελλάδα καθηλωμένη και ανυπόληπτη και θα θέσουν τις βάσεις της ανάπτυξης του μέλλοντος.

Το πρώτο πρόβλημα αφορά την τραγική θέση της ελληνικής οικονομίας που κινδυνεύει με χρεοκοπία και το δεύτερο την παντελή έλλειψη αξιοπιστίας της χώρας στο διεθνές στερέωμα.
 
Για το μεν πρώτο, ο πρωθυπουργός έλαβε επώδυνες πλην όμως αναγκαίες αποφάσεις λόγω των εκτάκτων και εκρηκτικών συνθηκών, οι οποίες χαιρετίστηκαν δεόντως από Ευρωπαϊκή Ένωση, ΗΠΑ, έγκριτους οικονομικούς αναλυτές και αγορές.
 
Αλλά και οι πολίτες στη μεγάλη τους πλειοψηφία δείχνουν να αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα των επιλογών αυτών, ζητώντας όμως επιτακτικά οι θυσίες τους να πιάσουν τόπο με την εφαρμογή πολιτικών που θα βάζουν τέλος στην αλόγιστη σπατάλη, το πελατειακό κράτος και την ατιμωρησία και θα διανέμουν δίκαια τα βάρη σε έχοντες και κατέχοντες μέσω του φορολογικού νομοσχεδίου.
 
Για το δε δεύτερο και εξίσου σοβαρό ζήτημα της ανυποληψίας, άλλη μια οδυνηρή συνέπεια της καταστροφικής πολιτικής της προηγούμενης διακυβέρνησης, ο Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε να παίξει «φουλ επίθεση», ως το σύστημα εκείνο που θα ανατρέψει τη ζοφερή αυτή κατάσταση. Τα μέχρις στιγμής αποτελέσματα κρίνονται εξόχως ενθαρρυντικά, καθώς η Ελλάδα πέτυχε τους πολύ συγκεκριμένους στόχους που επιζητούσε και οι οποίοι μόνο βέβαιοι δε μπορούσαν να θεωρηθούν.
 
Απέσπασε την πολιτική στήριξη των ηγετών της Ευρώπης αλλά και της Αμερικής και μαζί τις σαφείς δεσμεύσεις τους για πρωτοβουλίες που θα προστατεύουν τη χώρα μας από τις κερδοσκοπικές επιθέσεις που απειλούν να τη «γονατίσουν». Παράλληλα, ανέδειξε συνολικότερα το θέμα της θεσμικής προάσπισης των κρατών από την παγκόσμια κερδοσκοπία, συναποτελώντας -από κοινού με την Άγκελα Μέρκελ και το Νικολά Σαρκοζί- έναν από τους συνδιαμορφωτές της πρότασης για τη δημιουργία  Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου. Επιπλέον, άλλη μια επιμέρους σημαντική κατάκτηση ήταν η κατάργηση της βίζας για τους Έλληνες που ταξιδεύουν στις ΗΠΑ. 
 
Είναι προφανές ότι η μάχη για μια Ελλάδα με κύρος, πρότυπο ανάπτυξης, ανθρώπινη και δίκαιη για όλους τους πολίτες είναι ακόμη στην αρχή, θα είναι σκληρή και απαιτεί υπομονή και κόπους, που όμως αν δικαιωθούν σίγουρα θα αξίζουν.