Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017
φτου κι απ την αρχη

ΦΤΟΥ ΚΙ ΑΠ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

 
Λίγοι θα διαφωνούσαν πως η τριπλή επιτήρηση, Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης, περιορίζει την εθνική κυριαρχία της χώρας.
 
Δεν είναι γνωστό πόσοι θα συμφωνήσουν με την αναγκαιότητα αυτής της εξέλιξης. Έτσι, όπως ήρθαν τα πράγματα, μάλλον αρκετοί. Πλην όμως πολλοί περισσότεροι θα δέχονταν ότι πρόκειται για παραδοχή εθνικής ήττας. Η Ελλάδα μπαίνει υπό οικονομική επιτροπεία, επειδή δεν κατάφερε να αξιοποιήσει ούτε την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων, ούτε το πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να εκσυγχρονιστεί, να λύσει δομικά προβλήματα του πολιτικού συστήματος και του μοντέλου ανάπτυξης, να γίνει με απλά λόγια μια χώρα ανταγωνιστική και ισότιμη των Ευρωπαίων εταίρων της.
 
Με απλά λόγια καταφέραμε ως χώρα να βγάλουμε μόνοι μας τα μάτια μας. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος το είπε διαφορετικά. «Πρέπει να πιούμε μόνοι μας το πικρό ποτήρι. Εμείς το γεμίσαμε, εμείς πρέπει να το αδειάσουμε». Η φράση του Αντιπροέδρου της κυβέρνησης πέραν της παραδοχής, εμπεριέχει και μια άλλη διάσταση. Μάλλον πιο «εθνοκεντρική». Αφήνει να εννοηθεί πως ό,τι κάνουμε πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας, χωρίς να στηριχθούμε στην εξωτερική βοήθεια. Ακριβέστερα, να μην επαναπαυτούμε σε αυτή. Να μην την κατασπαταλήσουμε για άλλη μια φορά…
 
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Έλληνες δέχονται έξωθεν βοήθεια. Φαίνεται πως είναι το «θλιβερό προνόμιο» της φυλής μας, από συστάσεως του νέου ελληνικού κράτους. Η βοήθεια ερχόταν, αλλά κάπου, κάποιο μέρος της, «χάνονταν στο δρόμο». Το λεφτά ερχόντουσαν, πλην όμως ούτε τα έβλεπαν οι περισσότεροι, ούτε – ακόμα χειρότερο – αξιοποιούνταν εκεί όπου έπρεπε να αξιοποιηθούν.
 
Ποιος διαβεβαιώνει πως η ιστορία δεν θα επαναληφθεί ως «φάρσα» ή ως «τραγωδία»; Δυστυχώς, ουδείς μπορεί να δώσει τέτοιου είδους διαβεβαιώσεις, παρά την ύπαρξη των ξένων παρατηρητών και τοποτηρητών… Διότι κι αυτοί που θα παρακολουθούν – όπως θα παρακολουθούν – δεν θα είχαν την παραμικρή αντίρρηση να κάνουν (και πάλι) τα στραβά σε τυχόν ελληνικές παρεκτροπές. Απλά γιατί έτσι θα έβαζαν περισσότερο στο «χέρι» την Ελλάδα. Το μέλλον της θα υποθηκεύονταν ακόμα περισσότερο.
 
Υποθηκευμένοι, ταπεινωμένοι και νικημένοι θα πορευτούν οι Έλληνες στο ευρωπαϊκό περιβάλλον. Ευχής έργο θα ήταν να συνειδητοποιήσουν την κατάσταση και να κάνουν ό,τι περνά απ” το χέρι τους να την αλλάξουν. Και πάλι απ” την αρχή!