του ΓΙΩΡΓΟΥ Σ.ΜΠΟΥΡΔΑΡΑ 

Είναι η πιο… όμορφη κουβέντα που έχω ακούσει στο Κοινοβούλιο: «Κι εμείς, από τα λάθη του παρελθόντος μαθαίνουμε», είπε ο πρωθυπουργός το μεσημεράκι της περασμένης Παρασκευής, απαντώντας σε ερωτήσεις της αντιπολίτευσης. Πολύ όμορφο για να είναι αληθινό, σκέφτηκα.

Δεν αρκεί η διαβεβαίωση, ακόμα κι αν προέρχεται από τον κατά τεκμήριο ειλικρινή Γιώργο Παπανδρέου. Προκειμένου να πειστεί διά του λόγου το αληθές ο ακροατής και να εμπνευστεί με τη σειρά του για νέες, καλύτερες του παρελθόντος συμπεριφορές, θα πρέπει να ικανοποιούνται τουλάχιστον δύο προαπαιτούμενα – κριτήρια. Αφενός, η εν λόγω (ή παρόμοιου χαρακτήρα) φράση να συμπληρώνεται από εξειδικευμένες αναφορές σε αυτά τα «λάθη»: Πού έγιναν; Γιατί έγιναν; Ποιους ζημίωσαν; Αφετέρου, να συνοδεύεται από συγκεκριμένες πράξεις, οι οποίες να πιστοποιούν ακριβώς ότι η αυτοκριτική διάθεση βρίσκει την πρακτική εφαρμογή της και στην καθημερινότητα: Σε τωρινές, όμοιες με του χθες, καταστάσεις, δεν επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη, ενώ ταυτόχρονα «αποζημιώνω», τουλάχιστον ηθικά, με ένα «συγγνώμη», τους ζημιωθέντες από τις πράξεις και τις παραλείψεις μου, από τα λάθη μου δηλαδή. Ταυτόχρονα, διερευνώ με ειλικρινή βούληση το ενδεχόμενο ύπαρξης δόλου από τους πρωταγωνιστές των όποιων περασμένων λαθών, με στόχο την (τουλάχιστον) παραδειγματική τιμωρία τους.

Εχουμε και λέμε λοιπόν: Απολογισμός λαθών δεν έχει γίνει. «Συγγνώμη» δεν έχει ακουστεί. Και ακόμα, μόνο σε επίπεδο φραστικής αποτύπωσης προθέσεων και όχι σε συγκεκριμένες πράξεις και επιλογές μπορεί κάποιος να διακρίνει διάθεση αλλαγής πλεύσης, διόρθωσης λαθών, αναζήτησης ή/και προσωποποίησης ευθυνών για όσα πλήγωσαν τον τόπο και ζημίωσαν τους κατοίκους του.

Τούτο είναι ορατό σχεδόν σε όλο το φάσμα της κυβερνητικής πολιτικής, όπως επίσης και στο νεοδημοκρατικό πεδίο: Μόνο γενικότητες ακούμε κι εκεί, αναφορικά με τα αίτια της πρόσφατης εκλογικής συντριβής, καθώς και την, κάθε άλλο παρά κολακευτική για κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης, σημερινή εικόνα της Ν.Δ.

Οι εξαιρετικά δυσχερείς για την Ελλάδα (κυρίως οικονομικές) συνθήκες του σήμερα δεν μπορεί ν’ αποτελούν άλλοθι γι’ αναβολή των απαιτούμενων προσπαθειών με στόχο τη -μέσω γενναίας αυτοκριτικής- διόρθωση των κακώς κειμένων. Αντιθέτως, είναι οι συνθήκες αυτές ακριβώς που καθιστούν απολύτως αναγκαία, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, την κίνηση προς μια τέτοια κατεύθυνση.

Δυστυχώς, το αλαζονικό ύφος πολλών εξ εκείνων που διαχειρίστηκαν (διαχειρίζονται) το ελληνικό χάλι, άλλοτε ανοίγοντας νέες πληγές και άλλοτε ξύνοντας τις παλαιές, προδιαθέτει ότι, παρά τις όποιες καλές προθέσεις του κ. Γ. Παπανδρέου ή του κ. Α. Σαμαρά και ορισμένων ακόμα, η μεγάλη αλλαγή δεν θα έρθει ούτε τώρα…

Το άρθρο του Γιώργου Μπουρδάρα δημοσιεύεται στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.