Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017
πηχησ …φιλοδοξιασ

ΠΗΧΗΣ …ΦΙΛΟΔΟΞΙΑΣ

του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Σε κάθε περίπτωση το θέμα είναι να βάζεις τον πήχη ψηλά! Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου πριν καν γίνει κυβέρνηση καλλιέργησε μεγάλες προσδοκίες.

“Δεσμεύτηκε” πως “θα φέρει το χαμόγελο στα πρόσωπα των Ελλήνων”. Όλων των Ελλήνων. Όπως φάνηκε απ” το αποτέλεσμα της 4ης Οκτωβρίου, ένας σημαντικός αριθμός το πίστεψε. Κι αν δεν το πίστεψε, έκανε την προσπάθεια να το πιστέψει.

Σήμερα μετά από τρεις κάτι μήνες στο τιμόνι της χώρας, η κυβέρνηση, πλέον, του Γιώργου Παπανδρέου εξακολουθεί να καλλιεργεί προσδοκίες. Πλην όμως το χαμόγελο στα πρόσωπα των Ελλήνων είναι μάλλον δυσδιάκριτο. Η εικόνα της χώρας είναι ζοφερή κι ουδόλως έχει αλλάξει. Όχι πως περίμενε κανείς τους μάγους με τα… δώρα. Έστω τις απίθανες ιδέες, ή τα πρωτότυπα σχέδια. Κοινή λογική περίμεναν οι περισσότεροι και το κυριότερο: διάθεση για δουλειά, αποφασιστικότητα έναντι των πολλών προβλημάτων.

Ουδείς μπορεί να κατηγορήσει την κυβέρνηση Παπανδρέου ότι δεν εργάζεται. Ο ίδιος υποσχέθηκε πως “θα σηκώσουμε τα μανίκια” κι ουδείς μπορεί να ισχυριστεί πως αθέτησε την υπόσχεση. Αντίστοιχα, ουδείς μπορεί να επικρίνει την κυβέρνηση πως στέκεται αναποφάσιστη έναντι των προβλημάτων. Όλα τα θέματα ανοίγουν σε βαθμό που οι επικριτές της να την κατηγορούν για υπερκινητικότητα!

Βεβαίως, το αποτέλεσμα είναι εκείνο που μετράει πάντα. Ας μη λησμονούμε όμως πως αυτή η κυβέρνηση μετράει μόλις τρεισήμισι μήνες, εντός των οποίων κλήθηκε να διαχειριστεί μια σοβαρή οικονομική κρίση και να αντιμετωπίσει τους απαιτητικούς εταίρους που ζητούν ολοκληρωτική κυβίστηση της χώρας “εδώ και τώρα”.

Το πρόγραμμα Σταθερότητας που κατατέθηκε αναγνωρίζεται ως “τεχνικά άρτιο”, “προς τη σωστή κατεύθυνση” “επώδυνο, αλλά δίκαιο”, και το κυριότερο, υπέρμετρα φιλόδοξο. Τόσο φιλόδοξο που αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατό να τρέξει όλη χώρα και κυρίως το βραδυκίνητο κράτος – που θα κληθεί να υλοποιήσει τον σχέδιο – τόσο μεγάλη απόσταση σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Θα πρόκειται για άθλο!

Σε κάθε περίπτωση όμως το σημαντικό είναι να βάζει κανείς ψηλά τον πήχη. Να βάζει ψηλούς στόχους και να μπαίνει στη διαδικασία, την πιο σωστή και προσεκτικά επιλεγμένη, διαδικασία να τους πετύχει. Να ισορροπεί πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί χωρίς δίχτυ ασφαλείας από κάτω. Τώρα αν (μας) αντέξει το σχοινί, θα φανεί στο χειροκρότημα…