του ΚΩΣΤΑ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

Η πολλαπλή κρίση που βιώνει η κοινωνία μας με αποκορύφωμά της το δημοσιονομικό αδιέξοδο, και τα πικρόχολα σχόλια «παραγόντων», «κερδοσκόπων», και «οίκων», πληγώνει τους Έλληνες.

Όλοι πλέον είναι γνώστες της κατάστασης γιατί το καμπανάκι δεν το χτυπάνε ούτε οι «αδίσταχτοι εργοδότες», ούτε οι «σειρήνες του λαϊκισμού», ούτε οι αυτόκλητοι «προστάτες των λαϊκών συμφερόντων». Το καμπανάκι το χτυπάνε οι πιστωτές μας, και φυσικά τα φερέφωνά τους που εκμεταλλευόμενα την κατάσταση δημιουργούν αρνητικό κλίμα κατά της χώρας μας. Το πρόβλημα είναι γνωστό πλέον σε όλους τους πολίτες και αυτό φαίνεται στα ποσοστά των δημοσκοπήσεων, που δείχνουν πως θεωρούν ότι το σημαντικότερο πρόβλημα τους είναι το οικονομικό και κυρίως ο φόβος και η ανασφάλεια για το αύριο.

Δεν πρόκειται να σχολιάσουμε τους ανεύθυνους εκ του ασφαλούς «μανώληδες», που με τα λόγια χτίζουν ανώγεια και κατώγεια, γιατί αποδοκιμάστηκαν στις τελευταίες εκλογές και μάλλον θα ψάχνονται στις επόμενες, και γιατί η υποτίμηση της νοημοσύνης του κόσμου έχει όρια. Πρόκειται όμως να υπενθυμίσουμε για μια ακόμη φορά ότι για την δεινή κατάσταση που έχει περιέλθει ο τόπος είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχει διαφθορά, ρουσφέτι, ανομία, αναξιοκρατία, και το καταγγέλλουμε. Αρκεί βέβαια η καταγγελία να μην αφορά εμάς, και να μη θίγει το πρόσκαιρο συμφέρον μας. Τώρα όμως έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Ξαφνικά ανακαλύψαμε τον ίλιγγο του κενού.

Ακόμα και να τα ρίξεις στους προηγούμενους και στην κακοδιαχείριση, φαντάζει ήδη ανεδαφικό και απόμακρο γιατί ο καταιγισμός των γεγονότων και της κατρακύλας είναι τέτοιος, που κανένας δεν μπορεί πια να βολευτεί με το παρελθόν, τη στιγμή που γίνεται πόλεμος για την επιβίωση του παρόντος. Όλοι πλέον έχουμε το αίσθημα ότι ζούμε στιγμές «μαζινό», στιγμές μάζωξης, και συλλογικού συνειδητού που το συνέχει ο φόβος.

Τώρα όμως δεν είναι ώρα καταλογισμού ευθυνών, αλλά μάχης. Πρέπει όλοι να συνταχθούμε κοντά στην κυβέρνηση, κόμματα, πολίτες, φορείς και να πούμε το μεγάλο ΝΑΙ, όπως παρακάμπτοντας ιδεολογικές διαφορές, ακόμα και εκ διαμέτρου αντίθετες, είπαμε κάποτε το μεγάλο ΟΧΙ. Ίσως μέσα από αυτή την καταστροφική κρίση, να ξαναανακαλύψουμε τις πατροπαράδοτες αξίες μας που μας στήριξαν σε πιο δύσκολους καιρούς και τώρα τις ανασύρουμε από τα σκονισμένα σεντούκια της μνήμης για να μας ξαναστηρίξουν. Γιατί όπως λέει κι ο Σεφέρης, «βρήκαμε τη στάχτη, μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας…»

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εβδομαδιαία οικονομική και πολιτική εφημερίδα ΧΡΗΜΑ ΤΡΙΤΗ

 

 

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.