Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017
υπαρχει προβλημα, αλλα…

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΑΛΛΑ…

της ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΠΑΠΑΔΟΓΕΩΡΓΑΚΗ

Είναι οι Βρυξέλλες που φωνάζουν για το έλλειμμα και τη δημοσιονομική εκτροπή, το πρόβλημα της χώρας; Μάλλον όχι. Το πρόβλημα της χώρας είναι βαθύτερο. Εδράζεται στην εσφαλμένη αντίληψη ότι “ο κόσμος μας χρωστάει” κι ότι για τα πάντα – ή σχεδόν για το πάντα – “φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από μας τους ίδιους”.

Η ελληνική κοινωνία αδυνατεί να αντιληφθεί το «αυτονόητο»: Ότι δηλαδή, στο “μαγαζί” που λέγεται Ελλάδα, βρισκόμαστε όλοι κι αν αυτό κλείσει, όλοι θα χάσουμε αναλογικά. Για αυτό κι επιμένουμε να βάζουμε το “εγώ” πάνω απ” το “εμείς”. Για αυτό κι η “μάχη” δεν είναι για τη ταμπακιέρα, αλλά για το ποιος θα εμφανιστεί ποιος πονηρός απ” τον άλλο.

Ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του έχουν το δύσκολο έργο, όχι να αλλάξουν την οικονομική ρότα της χώρας. Αλλά να αλλάξουν τις αντιλήψεις της κοινωνίας. Δύσκολα πράγματα! Το δίλημμα είναι μπροστά του. Να συγκρουστεί με, εδραιωμένα διαχρονικά, μικρά και μεγάλα συμφέροντα, ή να αφεθεί αόριστα στη εσωτερική δύναμη του, υπερτιμημένου μάλλον, ελληνικού φιλότιμου;

Να δείξουν φιλότιμο οι συνδικαλιστές και να βάλουν νερό στο κρασί των διεκδικήσεων τους. Να δείξουν φιλότιμο οι “απολυμένοι” των stage, που χάνουν την ανασφάλιστη και με ρουσφέτι εργασίας τους των 600€. Να δείξουν φιλότιμο οι τραπεζίτες και να δεχθούν να μοιραστούν ένα μερίδιο των υπερκερδών τους. Να δείξουν φιλότιμο οι επιχειρηματίες και να δεχθούν να φορολογηθούν. Να δείξει φιλότιμο το κύκλωμα προμηθευτών και φαρμακοβιομηχανιών που λυμαίνεται το σύστημα Υγείας. Να δείξουν φιλότιμο οι πολιτικές δυνάμεις και να πουν με θάρρος πικρές αλήθειες αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος.

Μακάρι να “ταν έτσι! Αλλά δεν είναι. Έτσι, ο Παπανδρέου πρέπει να επιλέξει στρατηγική. Αυτή που θα αποδώσει καλύτερα. Αλλά προηγουμένως θα πρέπει να δείξει συνέπεια λόγων και πράξεων, αδιαφορώντας για τις πρόσκαιρες επιπτώσεις. Την ώρα δηλαδή που δείχνει “συνέπεια” και δεν θα κάνει πίσω στο θέμα της κατάργησης των stage, την ίδια ώρα θα πρέπει να δείξει “συνέπεια” παρεμβαίνοντας δραστικά για να σταματήσει την κερδοσκοπία των τραπεζών που με την πολιτική τους έχουν στεγνώσει την αγορά από ρευστό. Να εξαναγκάσει τους πραγματικούς “έχοντες” να πληρώσουν τους φόρους που τους αναλογούν, να ελέγξει την απερισκεψία των συνδικαλιστών, κ.ο.κ.

Το μήνυμα της «Δικαιοσύνης» που θέλει να εκπέμψει πρέπει να φτάσει παντού. Μια υποχώρηση, μια λάθος εκτίμηση, μια κωλυσιεργία θα υπονομεύσει ολόκληρη την προσπάθεια. Η ελληνική κοινωνία είναι παντελώς ασύγχρονη. Απόκλιση συμφερόντων δεν διαπιστώνονται μόνο μεταξύ κοινωνικών ομάδων, αλλά εντός και οικογενειών. Για παράδειγμα, ο πατέρας δημόσιος υπάλληλος ΔΕΚΟ έχει διαφορετικό συμφέρον απ” τον πτυχιούχο άνεργο γιο. Τα υπερπρονόμια του πρώτου συνεπάγονται εργασιακό μεσαίωνα για το δεύτερο και πάει λέγοντας…