Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017
υποβαθμισμενο (αττικο) περιβαλλον και αξια γησ

ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΜΕΝΟ (ΑΤΤΙΚΟ) ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΑΞΙΑ ΓΗΣ

του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Η Αττική καταδικάστηκε σε αργό θάνατο! Όπως σημειώνουν οι επιστήμονες η κατάστασή της είναι μη αναστρέψιμη. Το μικροκλίμα αλλάζει δραματικά προς το χειρότερο. Η ποιότητα ζωής των κατοίκων του Λεκανοπεδίου υποβαθμίζεται. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα επόμενα χρόνια η ευρύτερη περιοχή δεν θα είναι σε θέση να εξυπηρετήσει στοιχειώδεις ανάγκες διαβίωσης. Η ποιότητα και η ποσότητα του νερού θα υποβαθμιστεί. Το έδαφος δε θα έχει την αναγκαία ζωτικότητα για την ανάπτυξη νέων δέντρων. Ο αέρας θα είναι τοξικός κι επικίνδυνος για την υγεία.

Κι όμως. Όλα αυτά τα αυτονόητα και γνωστά που συμβαίνουν κάθε φορά μετά από ένα περιβαλλοντικό ολοκαύτωμα, όπως αυτό που συνέβη τα δυο τελευταία χρόνια στην Αττική, αφήνει αυτοκαταστροφικά αδιάφορους όλους αυτούς που επενδύουν στην καταστροφή του περιβάλλοντος για λόγους οικονομικού συμφέροντος. Είναι εκπληκτικό, όμως στις 26/05/2009 η ιστοσελίδα «Αυτοδιοίκηση» (http://www.aftodioikisi.gr/controlItem.aspx?id=2887) δημοσιεύονταν κείμενο που ανακοίνωνε την «επέκταση της Αθήνας προς Ανατολάς», με τη συμπερίληψη 150.000 στρεμμάτων στο σχέδιο πόλης. Όλως τυχαίως, οι υπό ένταξη περιοχές είναι αυτές που κατέκαψε η πύρινη λαίλαπα…

Αναρωτιέται κανείς τι είδους αξία θα έχει πλέον η γη αυτή. Και γιατί θα πρέπει να αναμένεται ότι κάποιος θα σπεύσει να επενδύσει τους κόπους μιας ζωής για την αγορά ενός οικοπέδου καμένης γης που δεν θα μπορεί να διασφαλίσει όρους μιας ευπρεπούς διαβίωσης.

Την απάντηση δίνει η εμπειρία. Επί χρόνια, η οικιστική ανάγκη της πρωτεύουσας ικανοποιείται με τον πλέον βάναυσο τρόπο, σε βάρος του περιβάλλοντος. Ελλείψει δυνατοτήτων προκοπής στην επαρχία, ολοένα και περισσότεροι Έλληνες συρρέουν στην πρωτεύουσα για ένα καλύτερο (επαγγελματικό) «αύριο», βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την υγεία και την ποιότητα ζωής τους.

Είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπου, να αδιαφορεί για τις δυσμενείς επιπτώσεις που θα έχουν στην υγεία τους, πράξεις ή παραλείψεις τους. Ξέρουν ότι το κάπνισμα είναι βλαβερό για την υγεία τους. Κι όμως συνεχίζουν να καπνίζουν. Ξέρουν ότι θα αναγείρουν ένα σπίτι πάνω σε ένα υποβαθμισμένο περιβάλλον. Κι όμως το κτίζουν. Παίρνουν δάνεια, εκταμιεύουν τις αποταμιεύσεις τους, υποθηκεύουν το μέλλον τους.

Ουδείς αμφιβάλει ότι η ανθρώπινη ματαιοδοξία θα εκλείψει. Ούτε και πως θα υπάρχουν πάντα εκείνοι που θα την εκμεταλλεύονται. Για αυτό κι η αποστολή μιας υπεύθυνης και ευνομούμενης Πολιτείας είναι να προστατεύσει τους αδαείς και αφελείς και να εμποδίσει τους επιτηδείους.

Η ελληνική περίπτωση διαφέρει. Όλα όσα συμβαίνουν και θα συμβούν γίνονται με την ανοχή, αν όχι την υποβοήθηση της Πολιτείας. Πρόκειται για άλλο ένα σύμπτωμα της ελληνικής παθογένειας, απ’ την οποία δυστυχώς ελάχιστοι μπορούν πλέον να ξεφύγουν.