Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
απ” τα μετοπισθεν στην πρωτη γραμμη

ΑΠ” ΤΑ ΜΕΤΟΠΙΣΘΕΝ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ

Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δεν χρειάζεται συστάσεις. Σάρκα εκ της σαρκός της ΝΔ γνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις. Γνωρίζει όμως κι από πολιτική – τουλάχιστον όπως τη διδάχθηκε κι όπως εκπαιδεύτηκε να την υπηρετεί χρόνια τώρα. Στο λεξιλόγιο του η «πολιτική απιστία» είναι όρος αδόκιμος. Μπορεί να διαφωνούσε με χίλια δυο που συνέβαιναν στη «γαλάζια διακυβέρνηση». Μπορεί να τον είχαν πικράνει ακόμα περισσότερα, αλλά λόγο κακό δεν είπε – δημοσίως τουλάχιστον…, κυρίως για τον Κώστα Καραμανλή.

Προτίμησε συνειδητά τη σιωπή και κάθε φορά που άνοιγε το στόμα του, είχε προηγουμένως ενημερώσει… αρμοδίους. Διόλου τυχαία, λοιπόν, βρισκόταν εντός «γραμμής» – αν δεν την οριοθετούσε ο ίδιος. Διόλου τυχαία, το όνομά του δεν μπήκε ποτέ στη λίστα των «δελφίνων»…

Στο υπουργείο Άμυνας μετακινήθηκε «τιμής ένεκεν». Σε έναν επιτυχημένο – κατά γενική ομολογία – Γραμματέα κόμματος δεν θα άρμοζε άλλη τύχη. Την αποδέχθηκε, αν και γνώριζε πως σήμαινε την απομάκρυνσή του από το στενό πρωθυπουργικό επιτελείο. Όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, ο κ. Μεϊμαράκης μιλούσε για ανασυγκρότηση του επικοινωνιακού επιτελείου. Οι τοποθετήσεις του ήταν προσεκτικές, ώστε να μη θίγουν στενούς συνεργάτες του πρωθυπουργού και κατ’ επέκταση τον ίδιο που τους είχε επιλέξει. Και βέβαια, κάθε φορά που κρινόταν σκόπιμο να αξιοποιηθεί για να συμβάλει στην αλλαγή επικοινωνιακής ατζέντας, είχε τον τρόπο να το κάνει και μάλιστα με «χαρτιά» δυνατά που κρατούσε κλειστά στο συρτάρι του.

Κάπως έτσι έμεινε μακριά από την σκανδαλολογία. Αν και στενός φίλος του Γιώργου Βουλγαράκη, το όνομα του δεν συνδέθηκε με τα «Βατοπεδινά». Ούτε ενεπλάκη στη Siemens. Ούτε ακούστηκε κάτι για συμμετοχή του στο σύνηθες φαγοπότι των εξοπλιστικών. Κρίση με τους Τούρκους δεν του προέκυψε – ίσως και να φρόντιζε να την αποτρέπει, παρ” ότι τα τουρκικά μαχητικά αλόνιζαν στο Αιγαίο. Έχοντας περιχαρακώσει το ζωτικό του χώρο, πλαισιωμένος από έμπιστους συνεργάτες, κράτησε μακριά κάθε κίνδυνο που θα μπορούσε να τον πλήξει πολιτικά. Με στρατιωτική ορολογία έμεινε στα μετόπισθεν, για να λειτουργήσει ως οπισθοφυλακή του κόμματος και «χρυσή εφεδρεία» του Κώστα Καραμανλή.

Μετά την ήττα της ΝΔ στις Ευρωεκλογές, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης βγήκε και πάλι στην πρώτη γραμμή. Εκεί που… κανείς την Κυριακή δεν είχε κάτι να πει, εκείνος δυο φορές το ίδιο βράδυ έδωσε και το στίγμα και τον τόνο. Βρήκε επιχειρήματα για να εγκαλέσει το ΠΑΣΟΚ για αλαζονεία και βεβαίως έδωσε «γραμμή αποχής». Δυο μέρες μετά, εμφανίστηκε να συντρώγει με τον Άρη Σπηλιωτόπουλο, σε ένα γεύμα με μενού την ανάταξη της παράταξης και αρκετούς πολιτικούς συμβολισμούς.

Λίγο πριν εγκαταλείψει το Πεντάγωνο για να ανακτήσει κι επίσημα μια θέση του στο στενό πρωθυπουργικό επιτελείο, ο κ. Μεϊμαράκης φρόντισε να αφήσει κάτι χειροπιαστό πίσω του. Μείωση στρατιωτικής θητείας και εξοπλιστικών δαπανών, είναι διαχρονικά κοινωνικά αιτήματα που σπεύδει να ικανοποιήσει – έστω κι αν στο ΠΑΣΟΚ μιλούν για προχειρότητα και προεκλογικά τερτίπια. Η εννιάμηνη θητεία και τα δυο δισ. € που εξοικονόμησε απ” τα όπλα για «κοινωνική πολιτική» θα είναι η πολιτική του προίκα για να συνεχίσει την πολιτική του σταδιοδρομία με σε ρόλους πρωταγωνιστικούς στο εσωτερικό της συντηρητικής παράταξης.