Ο Δημήτρης Στεργίου υπενθύμιζει ότι το αφήγημα Δραγασάκη για τις αναπτυξιακές τράπεζες δεν είναι καινούργιο. Η ίδρυση νέας κρατικής αναπτυξιακής Τράπεζας είναι συνιστά ένα ακόμα από τα αλήστου μνήμης παρόμοια κρατικά τερτίπια προηγούμενων δεκαετιών…


Είπαμε και το ξαναλέμε! Δεν  μας σώζει πια τίποτε! Ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο, ούτε το τρίτο, ούτε το τέταρτο (οιονεί σε εξέλιξη!), ούτε το … εκατοστό! Όπως  δεν έσωσαν τη χώρα, τους πολίτες, τα νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις  οι πάνω 100 τράπεζες που ιδρύθηκαν  από το  1829 έως σήμερα, που απορροφήθηκαν στη συνέχεια, που εξαγοράσθηκαν στη συνέχεια, που κρατικοποιήθηκαν στη συνέχεια, που ιδιωτικοποιήθηκαν στη συνέχεια και που εξαφανίσθηκαν στη συνέχεια, όπως  και τα ποσά που διατέθηκαν από τους φορολογούμενους και τους δανειστές (με το αζημίωτο, βεβαίως, βεβαίως!) επί δεκαετίες πριν και  με τη μορφή ανακεφαλαιοποιήσεων από το 2008 έως σήμερα.

Κι ενώ, λοιπόν,  συνέβησαν και συμβαίνουν όλα αυτά μετά το 2008, δηλαδή μετά την εφιαλτική οικονομική κρίση, την οποία όλο σχεδόν το πολιτικό σύστημα το  … «κοίταζε» χαζοχαρούμενα, ο σημερινός υπουργός Ανάπτυξης και Οικονομικών, δηλαδή ο διαχειριστής των εθνικών πόρων και δανείων, κ. Γιάννης Δραγασάκης, επίμονος και ένθερμος  «εμπνευστής» των γνωστών «παράλληλων» συστημάτων, όπως «παράλληλου νομίσματος» και «παράλληλου τραπεζικού συστήματος», ανακοίνωσε  την απόφαση για ίδρυση της , κατ΄οξύμωρον σχήμα, νέας «Αναπτυξιακής» (τάχα»)  Τράπεζας για «το καλό μας» πάλι, βεβαίως, βεβαίως.

Η ανακοίνωση μάλιστα της απόφασης αυτής γίνεται τα μάλα προκλητική και αντιοικονομική, καθώς οι φορολογούμενοι εξακολουθούν να πληρώνουν τα εγκλήματα πού έχουν γίνει επί δεκαετίες στον  χρηματοπιστωτικό τομέα (διάβαζε: ανακεφαλαιοποιήσεις δεκάδων δις. ευρώ!) και καθώς ο σύγχρονος χρησμός από τους  Δελφούς στέλνει εφιαλτικά μηνύματα προς τον κ. Δραγασάκη και σε όποιο άλλο κρατιστή. Σημειώνω ότι με ζοφερά χρώματα περιέγραψαν τον ευρωπαϊκό τραπεζικό κλάδο τρεις άνθρωποι που έχουν διαδραματίσει θεσμικό ρόλο στην ελληνική οικονομία, άμεσα ή έμμεσα: ο πρώην επικεφαλής του Eurogroup, ΓερούνΝτάισελμπλουμ, ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Γκίκας Χαρδούβελης, και ο διευθύνων σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας, Παύλος Μυλωνάς.

Σε συζήτησή τους στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών σχετικά με το μέλλον των ευρωπαϊκών τραπεζών, μπορεί να εξέφρασαν διαφορετικές απόψεις, ωστόσο και οι τρεις  συμφώνησαν στο ότι το μοντέλο που λειτουργεί ο κλάδος στην Ευρώπη δεν είναι αποτελεσματικό –είτε λόγω εποπτικού πλαισίου, είτε λόγω υπερβολικής εξάρτησης από τις τράπεζες, είτε λόγω αναποτελεσματικής διαχείρισης των προβλημάτων. Μάλιστα, ο κ. Μυλωνάς επεσήμανε εύστοχα αυτό που λέγεται συνεχώς τα τελευταία τριάντα χρόνια, αλλά γίνεται το αντίθετο, ότι,  δηλαδή,, κατά τα αμερικανικά πρότυπα, θα έπρεπε στην Ελλάδα να υπάρχει μία τράπεζα. Επίσης, ο κ. Ντάισελμπλουμ τόνισε την υπερβολική εξάρτηση της οικονομίας από τις τράπεζες, με οδυνηρές συνέπειες στην Ελλάδα, όπως ήδη  έχω επισημάνει στην υπό τον τίτλο «Τραπεζοβίωτο Δημόσιο και κρατικοδίαιτο τραπεζικό σύστημα:  Μία ολέθρια σχέση για την Ελλάδα”

Η περιπέτεια του ελληνικού τραπεζικού συστήματος μετά το 2008 και οι κρατικές ενισχύσεις για την αποτροπή της κατάρρευσής του καταδεικνύουν ότι επί πολλές δεκαετίες  πριν δεν είχε συνειδητοποιηθεί από καμιάν ελληνική κυβέρνηση ότι  η ομαλή και αποδοτική λειτουργία μιας οικονομίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ορθολογική οργάνωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.  Από την πλευρά του, ο ρόλος του χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι ιδιαίτερα σημαντικός και ευαίσθητος εξαιτίας της πολυπλοκότητας της λειτουργίας μιας οικονομίας, της κοινωνικής αποστολής του και, φυσικά, των απαιτήσεων και των αναγκών των  φορέων που ενισχύουν την ανάπτυξη.

Ματαίως προσπαθούσαμε επί τέσσερις περίπου δεκαετίες, κυρίως μετά το 1968, να υπενθυμίζουμε με συνεχή άρθρα, έρευνες, σχόλια και ετήσιες ειδικές εκδόσεις,  κυρίως στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», το ρόλο αυτό του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και της ελληνικής οικονομίας, αλλά ματαίως. Διότι, σε όλη αυτήν την πολυετή περίοδο, κράτος, δηλαδή διαχειριστές της ελληνικής οικονομίας, και ελληνικό τραπεζικό σύστημα συμβάδιζαν προς την καταστροφή με την ολοένα ενισχυόμενη σύσφιγξη μιας εκατέρωθεν ολέθριας σχέσης, με την οποία επιδιωκόταν η αγριότερη απομύζηση εθνικών πόρων και από τις δύο πλευρές. Έτσι, η ολέθρια αυτή «συνεργασία» ελληνικών κυβερνήσεων και ελληνικού τραπεζικού συστήματος εκδηλωνόταν κυρίως με δύο τρόπους: από τη μια μεριά το Δημόσιο εκμεταλλευόταν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα για τη στήριξη της  σπατάλης και από την άλλη το ελληνικό τραπεζικό σύστημα διεκδικούσε την «αποζημίωσή» του για την «προσφορά» αυτή με την κάλυψη κάθε χρόνο από την Τράπεζα της Ελλάδος των ζημιών των ισολογισμών. Επρόκειτο για ένα επονείδιστο  «έθιμο», που έμεινε γνωστό στην ελληνική τραπεζική αγορά ως «μπόνους» στις τράπεζες από την Τράπεζα της Ελλάδος! Το «μπόνους» αυτό διδόταν από την Τράπεζα της Ελλάδος σε όλες σχεδόν τις τράπεζες λίγο πριν από την κατάρτιση και δημοσίευση των ετήσιων ισολογισμών τους για να μην προκαλούνται αναταράξεις στην ελληνική χρηματιστηριακή αγορά, αφού οι τράπεζες ήταν και τότε η κινητήρια δύναμη στην οδό Σοφοκλέους.

  Έτσι, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, «αρχαϊκό», όπως ήταν από την αρχή, συνεχώς αύξανε τις ιδιοτυπίες και τις αδυναμίες του, οι οποίες το καθιστούσαν  υπέρμετρα δυσκίνητο, ευάλωτο και ανεπαρκές  για την αντιμετώπιση  δύσκολων καταστάσεων ή διεθνών κρίσεων. Η μελαγχολική αυτή διαπίστωση επιβεβαιώθηκε πλήρως και για μιαν ακόμη φορά το 2008, όταν δυσμενείς παράγοντες άσκησαν ισχυρές πιέσεις στη ρευστότητα και την κεφαλαιακή βάση των ελληνικών τραπεζών και απείλησαν με κατάρρευση όλο το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κι αυτό θα είχε επισυμβεί αν η τότε κυβέρνηση δεν είχε ενισχύσει, με το Νόμο 3723/2008, το Δεκέμβριο του 2008 τις ελληνικές τράπεζες με 28 δις. ευρώ, γεγονός που είχε προκαλέσει τότε τη λυσσαλέα αντίδραση του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, που, αργότερα, ως κυβερνήσεις «πλειοδότησαν» σε διάθεση δεκάδων δις. ευρώ με τη μορφή των ανακεφαλαιοποιήσεων!

Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά με τη συμπεριφορά του κράτους προς τις τράπεζες κατά την κρίση του 1929, όταν «σαρώθηκαν» ή «εξαφανίσθηκαν»  περίπου τριάντα (ιδιωτικές, βεβαίως, βεβαίως!) τράπεζες, και κατά την κρίση του 2008, όταν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα τρανταζόταν από την επέλασή της λόγω κυρίως της χαζοχαρούμενης τακτικής που εφαρμοζόταν πριν από τρεις δεκαετίες και, κυρίως, κατά την πλασματικά «εύφορη»  δεκαετία του 1990 και των αρχών της δεκαετίας του 2000, όταν οι νέα τράπεζες ξεφύτρωναν σα μανιτάρια (μάλιστα και μερικές που είχαν «πεθάνει» κατά τον 19ον αιώνα… «νεκραναστήθηκαν»!) και όταν όλες οι τράπεζες βομβάρδιζαν τα ελληνικά νοικοκυριά να παίρνουν δάνεια ακόμα και για … γαλοπούλα τα Χριστούγεννα ή … αρνί το Πάσχα!!!

Τότε, λοιπόν, κατά και μετά την κρίση του 1929, το ελληνικό κράτος, ορθλως ποιούν, δεν διέθεσε, όπως τουλάχιστον προκύπτει από τη χιονοστιβάδα των πτωχεύσεων και καταρρεύσεων, τις τράπεζες εις βάρος των φορολογουμένων. Αντίθετα, κατά και μετά την οικονομική κρίση του 2008, οι ελληνικές κυβερνήσεις (Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) ασχολούνται κυρίως μόνο με χρηματοδοτική στήριξη των τεσσάρων συστημικών τραπεζών και τους «κόκκινους» «συστηματικούς», δηλαδή τους έχοντες και κατέχοντες αλλά μήποτε καταβάλλοντες τις δόσεις των δανείων τους, πελάτες και όχι  με την ψυχορραγούσα, από έλλειψη ρευστότητας, πραγματική οικονομία. Υπενθυμίζω ότι  οι τέσσερις αυτές συστημικές (στηριζόμενες με ανακεφαλαιοποιήσεις) τράπεζες, δηλαδή η Εθνική (άρχισε από το 1998 και τελείωσε  το 2002),  η AlphaBank (άρχισε  το 1999 και τελείωσε  το 2000), ηEurobank (άρχισε το  1996 και τελείωσε  το 1999)και η Τράπεζα Πειραιώς (άρχισε  το  1999 και τελείωσε  το 2013!) ιδιωτικών και  κρατικών τραπεζών.

Στη συνέχεια, όταν  η κρίση έγινε έντονα αισθητή, η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που αναδείχθηκε από τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009, με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου έσπευσε να εγκρίνει νέες κρατικές εγγυήσεις για τις τράπεζες ύψους 15 δις ευρώ (Ν.3845/6 Μαϊου  2010) και στη συνέχεια άλλα 85 δις. ευρώ (10 δις. ευρώ   με το Ν. 3864/21 Ιουλίου 2010, 25 δις. ευρώ με το Ν. 3673/ 3 Σεπτεμβρίου 2010, 30 δις. ευρώ με το Ν. 3965/ 18 Μαϊου 2011 και  30 δις ευρώ με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου/14 Σεπτεμβρίου 2011)

Στη συνέχεια, η κυβέρνηση Παπαδήμου προχώρησε στην έγκριση και νέου πακέτου κρατικών εγγυήσεων για τις τράπεζες ύψους 30 δις ευρώ (Ν. 4031/9 Δεκεμβρίου 2011).

Έτσι, το σύνολο των κρατικών εγγυήσεων που έλαβαν έως τότε οι ελληνικές τράπεζες ανήλθε στα 168 δις ευρώ. Πέρα απ” αυτό με βάση τη συμφωνία για το PSI η Ελλάδα έχει προγραμματισθεί η παροχή ποσού 50 δις ευρώ από τα 130 δις ευρώ του δεύτερου πακέτου στήριξης για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών. Έτσι, το σύνολο εγγυήσεων και δανείων που θα χορηγήσει το κράτος στις τράπεζες ανέρχεται στα 218 δις ευρώ! Και, φυσικά, συνεχίσθηκε και μετά το 2015

Σημειώνεται ότι, όπως επισημαίνει η Τράπεζα της Ελλάδος στην Έκθεσή της με τίτλο «Ανακεφαλαιοποίηση και Αναδιάταξη του Ελληνικού Τραπεζικού Τομέα», η οποία κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2012, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα επηρεάσθηκε τα τελευταία χρόνια  από τη συνδυαστική επίδραση τριών παραγόντων:

Πρώτον, από την αδυναμία πρόσβασης στις διεθνείς αγορές και την εκροή καταθέσεων

Δεύτερον, από τις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες που προκάλεσαν επιδείνωση της ποιότητας των δανειακών χαρτοφυλακίων

Τρίτον, από την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα (PSI).

Πάντως, οι ζημίες των ελληνικών τραπεζών από τη συμμετοχή τους στο PSI εκτιμώνται μόνο σε  28 δις ευρώ! Το υπόλοιπο, τεράστιο ποσό, ενισχύσεων προορίζεται προφανώς για την κάλυψη όλων αυτών των στοιχειωμένων επί  δεκάδες χρόνια  αδυναμιών, στρεβλώσεων και αρνητικών επιδράσεων των παρεμβάσεων του κράτους στη λειτουργία και δραστηριότητά τους, όπως ήδη αναφέραμε.

Το χρονοδιάγραμμα ανακεφαλαιοποίησης

Το γενικό πλαίσιο για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών περιεγράφηκατ΄αρχάς στο Μνημόνιο του Μαρτίου 2012 και επικαιροποιήθηκε στη συνέχεια στην πρώτη αναθεώρηση του Δεκεμβρίου του 2012. Σύμφωνα με την παραπάνω Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος, έως το Δεκέμβριο του 2012 είχαν ολοκληρωθεί οι παρακάτω ενέργειες:

  • Τον Απρίλιο του 2012 διοχετεύθηκαν στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) 25 δις. ευρώ με τη μορφή ομολόγων του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF).
  • Το Μάϊο του 2012 , το ΤΧΣ χορήγησε 18 δις. ευρώ στις «συστημικές τράπεζες» ως προκαταβολή έναντι μελλοντικών αυξήσεων κεφαλαίου, αποκαθιστώντας έτσι τους δείκτες φερεγγυότητάς τους, ώστε να πληρούν την υποχρέωση για Δείκτη Κεφαλαιακής επάρκειας 8%%. Σημειώνεται ότι με βάση τη μελέτη στρατηγικής αξιολόγησης του τραπεζικού τομέα, την οποία εκπόνησε η Τράπεζα της Ελλάδος το Μάρτιο του 2012, χρησιμοποιώντας χρηματοοικονομικά και εποπτικά στοιχεία, «συστηματικές τράπεζες» προέκυψαν η Εθνική Τράπεζα, η Eurobank, η AlphaBank και η Τράπεζα Πειραιώς, οι οποίες κρίθηκαν κατάλληλες για δημόσια στήριξη. Οι «μη συστημικές τράπεζες», όπως προβλέπεται στο Μνημόνιο Συνεννόησης του Δεκεμβρίου του 2012 (Μνημόνιο), θα πρέπει να ανακεφαλαιοποιηθούν από τον ιδιωτικό τομέα μέχρι το τέλος Απριλίου του 2013. Σε διαφορετική περίπτωση θα τεθούν σε διαδικασία εξυγίανσης μέχρι το τέλος Ιουνίου του 2013.
  • Το Νοέμβριο του 2012 εκδόθηκε η Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου 38 για τους όρους και τα εργαλεία της ανακεφαλαιοποίησης από το ΤΧΣ. Τον ίδιο μήνα η Τράπεζα της Ελλάδος ανακοίνωσε επίσημα στις τράπεζες τις κεφαλαιακές ανάγκες καθεμιάς και τις κάλεσε να ολοκληρώσουν τις διαδικασίες για την άντληση κεφαλαίων έως το τέλος Απριλίου του 2013.

Επίσης, σύμφωνα με την ίδια Έκθεση, η διαδικασία ανακεφαλαιοποίησης των «συστημικών τραπεζών» περιλαμβάνει τα ακόλουθα τρία βήματα:

  • Μεταβατική ανακεφαλαιοποίηση από το ΤΧΣ. Πρόκειται για προκαταβολή έναντι των μελλοντικών αυξήσεων κεφαλαίου που έχουν προγραμματισθεί να υλοποιηθούν μέχρι το τέλος Απριλίου του 2013. Η προκαταβολή ολοκληρώθηκε το Δεκέμβριο του 2012.
  • Έκδοση υπό αίρεση μετατρέψιμων χρηματοδοτικών μέσων έως το τέλος Ιανουαρίου του 2013. Τα ποσά θα καθορίζονταν από τις «συστημικές τράπεζες», σύμφωνα με το πλαίσιο ανακεφαλαιοποίησης. Αυτά τα χρηματοδοτικά μέσα θα καλύπτονταν εξολοκλήρου από το ΤΧΣ.
  • Ολοκλήρωση των αυξήσεων μετοχικού κεφαλαίου έως το τέλος Απριλίου του 2013, στις οποίες το ΤΧΣ θα αναλάβει το ρόλο του εγγυητή κάλυψης.

Με βάση το σχέδιο αυτό και σύμφωνα με την Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου 38 της 9ης Νοεμβρίου του 2013, οι ιδιώτες μέτοχοι, όπως επισημαίνει η παραπάνω Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος, θα έχουν τον έλεγχο των «συστημικών τραπεζών», εφόσον καταβάλουν ποσό τουλάχιστον ίσο με το 10% της αξίας των νεοεκδοθεισών κοινών μετοχών.

Η Έκθεση της Τράπεζα της Ελλάδος για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών καταλήγει ως εξής:

«Η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, σε συνδυασμό  με την αναδιάταξη του τραπεζικού τομέα, αναμένεται ότι θα αποκαταστήσει σταδιακά την εμπιστοσύνη των αγορών και των καταθετών. Η βελτίωση της κεφαλαιακής θέσηςε και της ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών θα τους επιτρέψει να συνεχίσουν να στηρίζουν την πραγματική οικονομία, συμβάλλοντας έτσι στη βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος. Τα στοιχεία αυτά έχουν εξαιρετική σημασία για την αποκατάσταση θετικών και διατηρήσιμων ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης».

Από όλα αυτά προκύπτει ότι το 2008, όπως και το 2012 με την Κύπρο, η κρίση στην Ελλάδα ήταν κυρίως τραπεζική, ήταν χρηματοπιστωτική, και έγινε έντονη από τη δημοσιονομική κρίση, την οποία μάλιστα διαλαλούσε διεθνώς η τότε νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (μετά τον Οκτώβριο του 2009) σα να ήθελε να «πάρει … κουλουράκια» από τους δανειστές μας, τους «διεθνείς κερδοσκόπους», όπως τους αποκάλεσε στη συνέχεια ο τότε πρωθυπουργός

Αλλά, η οικονομική και, κυρίως, δημοσιονομική, καθώς και  χρηματοπιστωτική κρίση ήταν μόνιμη στην Ελλάδα επί πολλές δεκαετίες πριν από το 2008 και το 2009. Απλώς, η δημοσιονομική κρίση καλυπτόταν από ένα έντονα «τραπεζοβίωτο» και σπάταλο Δημόσιο, ενώ η χρηματοπιστωτική κρίση από έναν έντονα «κρατικοδίαιτο» τραπεζικό τομέα!

Επιτρέψτε μου να κάνω μια παρένθεση για να υπενθυμίσω όλα αυτά τα οποία ανέφερα στην αρχή της ανάλυσης αυτής. Ότι δηλαδή, το ελληνικό Δημόσιο ήταν και είναι «τραπεζοβίωτο», δηλαδή απομυζούσε με κάθε τρόπο της εθνική αποταμίευση που συγκεντρωνόταν στις τράπεζες και, κυρίως, με την υποχρεωτική δέσμευση μεγάλου ποσοστού των καταθέσεων στην Τράπεζα της Ελλάδος (ένα μεγάλο  μέρος ήταν … άτοκο!), το οποίο διοχετευόταν στον σπάταλο δημόσιο τομέα, με την επιβολή στις τράπεζες της υποχρέωσης να αγοράζουν έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου και ομόλογα, με την επιβολή εισφοράς για την ενίσχυση διάφορων δραστηριοτήτων (εξαγωγές κλπ). Όλα αυτά προκαλούσαν σοβαρές ζημιές στις τράπεζες, οι οποίες εν μέρει καλύπτονταν από τα «μπόνους», δηλαδή των κάλυψη των ζημιών τους από την Τράπεζα της Ελλάδος!.

Γίνεται ακόμα πιο έντονο το ερώτημα και από την ανάλυση αυτή, η οποία αφορά στις περιπέτειες από την άγρια εκμετάλλευση από το πολιτικό σύστημα και του χρηματοπιστωτικού συστήματος, πώς η χώρα αυτή έμεινε όρθια επί τόσες δεκαετίες. Επί δεκαετίες, λοιπόν, οι εκάστοτε κυβερνήσεις με θαυμαστή «συνέπεια» χρησιμοποιούσαν το τραπεζικό σύστημα για τη χρηματοδότηση της απίστευτης σπατάλης για διορισμούς και άγραν ψήφων και, στη συνέχεια, παράλληλα με τον χαμηλό εσωτερικό δανεισμό, στράφηκαν στους εξωτερικούς δανειστές. Και έτσι, η χώρα μας οδηγήθηκε στη χρεοκοπία και τώρα στη δυσβάσταχτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ως εκδίκηση για τα εγκλήματα που διαπράττονταν συνεχώς στο ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο, όπως επισημαίναμε συνεχώς στον «Οικονομικό ταχυδρόμο», είχε γίνει ένας δεύτερος … κρατικός προϋπολογισμός…

Κι όμως, ο κ. Δραγασάκης ιδρύει μια νέα κρατική τράπεζα!

Κι όμως, ο κ. Δραγασάκης , ύστερα από  τέσσερα χρόνια εξαγγελιών έθεσε ήδη  σε δημόσια διαβούλευση το νομοσχέδιο για την ίδρυση της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας, η οποία  πλέον δεν θα  παρέχει εγγυήσεις (που συνήθως καταπίπτουν σε αύξηση του χρέους, αλλά δάνεια σε επιχειρήσεις, χωρίς όμως να δέχεται καταθέσεις!

Τα βασικά σημεία του νομοσχεδίου, η δημόσια διαβούλευση επί του οποίου θα ολοκληρωθεί στις 8 Μαρτίου 2019, είναι τα ακόλουθα:

• Εκτός από την έμμεση παροχή δανείων στους επιπλέον σκοπούς του νέου φορέα προβλέπεται η συνεπένδυση, δανειοδότηση και συμμετοχή σε χρηματοδοτικά και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, σε ασφαλιστικούς και επενδυτικούς οργανισμούς και φορείς, σε ταμεία και κάθε μορφής σχήματα κεφαλαιοδότησης και χρηματοδότησης επιχειρήσεων, εγγυήσεων, επιχειρηματικού κεφαλαίου, αλλά και σε επιχειρήσεις με την τοποθέτηση και παροχή κεφαλαίων της αναπτυξιακής τράπεζας ή κεφάλαια τα οποία διαχειρίζεται η αναπτυξιακή τράπεζα.Ακόμη, προβλέπεται η σύσταση ή και συμμετοχή σε επιχειρήσεις υποστήριξης startups, η έμμεση χρηματοδότηση επιχειρήσεων με εξαγωγικό προσανατολισμό, χρηματοδότηση επιχειρήσεων για τη διενέργεια επιστημονικών μελετών και ερευνών, συμβουλευτική υποστήριξη.

• Το ποσοστό του Ελληνικού Δημοσίου στην αναπτυξιακή τράπεζα δεν επιτρέπεται να κατέλθει του 50% συν μιας μετοχής του συνολικού μετοχικού της κεφαλαίου.

• Η τιμολογιακή πολιτική και οι χρεώσεις της τράπεζας θα είναι σύμφωνες με τους κανόνες της αγοράς.

Τι θυμίζουν όλα αυτά;  Μα οικεία κακά! Θυμίζει τον αλήστου μνήμης Οργανισμό Τουριστικής (τάχα) Ανάπτυξης, που ίδρυσαν κρατιστές το 1946, τον αλήστου μνήμης  Οργανισμό Χρηματοδότησης Οικονομικής (τάχα) Ανάπτυξης, που ίδρυσαν κρατιστές  το 1954, τον αλήστου Μνήμης Οργανισμό Βιομηχανικής (τάχα) Ανάπτυξης, που ίδρυσαν κρατιστές το 1959. Όλοι αυτοί οι «αναπτυξιακοί» οργανισμοί προσφέρθηκαν «πακέτο» σε κρατιστές το 1964, όταν ίδρυσαν την Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής (τάχα) Ανάπτυξης (ΕΤΒΑ), η οποία … εξαφανίσθηκε δι΄ιδιωτικοποίησης, και σε άλλους το  1963, όταν ιδρύθηκε η Εθνική Τράπεζα Επενδύσεων Βιμηχανικής «τάχα) Αναπτύξεως (ΕΤΕΒΑ) από την Εθνική Τράπεζα και άλλα  τερπνά και δυσβάσταχτα.

Έτσι, τον «κενό…  αέρος»  που άφησε η ιδιωτικοποίηση των παραπάνω «αναπτυξιακών» οργανισμών και πιστωτικών ιδρυμάτων, έσπευσε να «καλύψει» ο κ. Δραγασάκης γα το … «καλό μας», βεβαίως, βεβαίως…

Πίνακας: Ο γαλαξίας των τραπεζών που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα από το 1829 έως σήμερα και που εξαγοράσθηκαν, απορροφήθηκαν, εξαφανίσθηκαν και ανακεφαλαιοποιήθηκαν

Α/Α

Τίτλος τράπεζας

Έτος ίδρυσης

Παρατηρήσεις

1

Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα

1828

Διαλύθηκε το 1834

2

Ιονική Τράπεζα (Λονδίνο)

1839

Εξαγορά από την Ενπορική (Ανδρεάδης) το 1957

3

Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος

1841

Απορρόφησε την Εθνική Κτηματική και την Εθνική Στεγαστική Τράπεζα  το 1998 και το 2002 την ΕΤΕΒΑ

4

Εμπορική Τράπεζα

1860

Εξαγοράσθηκε από τον Ανδρεάδη το 1952, κρατικοποιήθηκε το 1975 και έπεται συνέχεια

5

Ελληνική Ναυτική Τράπεζα

1860

6

Εμπορική Τράπεζα «Αργοναύτης»

1860

7

Ναυτική Εμπορική Τράπεζα «Πανόπη»

1862

8

Ασφαλιστική Τράπεζα «Αρχάγγελος»

1868

9

Ανώνυμος Εταιρεία  Ναυτικής Τραπέζης «ο Αρχάγγελος»

1870

10

Ελληνική Ευεργετική Τράπεζα «Πανδώρα»

1870

11

Τράπεζα επί της των Κινητών Πίστεως  της Ελλάδος

1872

12

Ανώνυμος Εταιρεία  Πιστωτική επ’  ενεχύρω Τράπεζα

1872

13

Γενική Πιστωτική Τράπεζα της Ελλάδος

1873

Από τη συγχώνευση της Εμπορικής Πιστωτικής και της Τράπεζας επί των Κινητών Πίστεως

14

Πιστωτική Τράπεζα «Εστία»

1873

15

Πιστωτική Τράπεζα «Ελπίς»

1873

16

Τράπεζα Βιομηχανικής Πίστεως

1873

Συγχωνεύθηκε με την Τράπεζα Αθηνών το 1906

17

Πιστωτική Τράπεζα εν Επτανήσων

1880

18

Προνομιούχος Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας

1882

19

Εμπορική ως Ομμόρυθμος Γεωργίου Καραβασίλη

1886

Εξαγορά από Ανδρεάδη το 1952, κρατικοποίηση το 1975

19

Τράπεζα Αθηνών

1893

Το 1953 συγχωνεύθηκε με την Εθνική

20

Τράπεζα Κρήτης

1899

Συγχωνεύθηκε με την Εθνική το  1919, επανιδρύθηκε το 1973, συγχωνεύθηκε  με  Eurobankτο 1999

21

Σταφιδική Τράπεζα της Ελλάδος

1899

Διαλύθηκε το 1906

22

Τράπεζα Μυτιλήνης

1901

23

Λαϊκή Τράπεζα Δομοκού

1902

24

Τράπεζα Ανατολής

1904

Συγχωνεύθηκε με την Εθνική το  1932

25

Λαϊκή Τράπεζα

1905

Συγχώνευση  με τη Γενική Τράπεζα το  1927, εξαγοράσθηκε από την Ιονική το 1932, συγχώνευση με την Ιονική το 1958  και έπεται συνέχεια

26

Εμπορική Τράπεζα

1907

Εξαγορά από Ανδρεάδη το 1952, κρατικοποίηση το 1975, εξαγορά το 2013 από την Alpha Bank

27

Αγγλοαμερικανική Τράπεζα

1908

28

Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο

1909

Τελικά απορροφήθηλε από την Eurobank to 2013 και έπεται συνέχεια

29

Τράπεζα Πειραιώς

1916

Το 1962 εντάχθηκε στο Συγκρότημα Ανδρεάδη, το 1975 κρατικοποιήθηκε και έπεται συνέχεια

30

Τράπεζα Καλαμών

1918

Βλέπε συνέχειά της

31

Γενική Τράπεζα

1918

Συγχωνεύθηκε το 1927 με τη Λαϊκή Τράπεζα

32

Τράπεζα Εθνικής Οικονομίας

1918

Πτώχευσε  το 1931

33

Ναυτική Τράπεζα Πειραιώς

1918

Συγχωνεύθηκε το 1927 με την Εταιρεία Θαλασσίων Επιχειρήσεων

34

Τράπεζα Βιομηχανίας

1918

Πτώχευσε το 1931

35

Ελληνική Τράπεζα Εμπορίου, Ναυτιλίας και  Βιομηχανίας

1918

36

Κεντρική Τράπεζα

1919

Διαλύθηκε το 1930

Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων

1919

37

Τράπεζα Χίου

1919

Υπό εκκαθάριση το 1952, αναστολή λειτουργίας το 1958, επαναλειτουργία το 1988, απορροφήθηκε από την Τράπεζα Πειραιώς το 1999

38

Τράπεζα Αμάρ

1920

39

Βρετανοελληνική και Τραπεζική Εταιρεία

1920

40

Τράπεζα Κοσμαδοπούλου

1921

Αναγκαστική εκκαθάριση  το 1930

41

Τράπεζα Αξιών

1921

Συγχωνεύθηκε το 1927 με την Τράπεζα Βιομηχανίας

42

Τράπεζα Θεσσαλίας

1921

Πτώχευσε το 1929

43

Τράπεζα Εμπορίου

1922

44

Τράπεζα Ιδιοκτησίας

1923

Διαλύθηκε το 1930

45

Τραπεζομεσητική Τράπεζα

1923

Εκούσια εκκαθάριση το 1930

46

Αγγλοαμερικανική Τράπεζα της Ελλάδος

1923

Πτώχευσε το 1929

Τράπεζα Αττικής

1924

Το 1963 εντάχθηκε στο συγκρότημα Εμπορικής Τράπεζας (Ανδρεάδης), το 1975 κρατικοποιήθηκε και έπεται συνέχεια

47

Τράπεζα Ελληνικής Εμπορικής Πίστεως

1924

Από τη συγχώνευση  Τραπεζών Κωστοπούλου και Καλαμών. Το 1947 έγινε Τράπεζα Εμπορικής Πίστεως, το 1970 Τράπεζα Πίστεως, το 1994 Alpha Τράπεζα Πίστεως, το 2000AlphaBank και έπεται συνέχεια

48

Καπνοβιομηχανία και Τράπεζα Καραβασίλη

1924

Το 1937 έγινε Τράπεζα Καραβασίλη, το 1952 Τράπεζα Επαγγελματικής Πίστεως, το 1964 εξαγοράσθηκε από την Εθνική, το 1992 μευονομάσθηκε Τράπεζα Αθηνών και το 1999  συγχωνεύθηκε με την Eurobank

49

Αδελφοί Νίκα Τραπεζική και Εμπορική Εταιρεία

1924

50

Τράπεζα Ιδιοκτησίας Πειραιώς

1924

Διαλύθηκε το 1930

51

Τράπεζα Αρχιπελάγους

1924

Διαλύθηκε το 1930

52

Πανελλήνιος Τράπεζα Εμπορίου, Βιομηχανίας και Επιχειρήσεων

1924

Διαλύθηκε το 1931

53

Τράπεζα Σάμου

1924

Διαλύθηκε το 1930

54

Τράπεζα Εθνικής Πίστεως

1924

Δεν λειτούργησε ποτέ

55

Τράπεζα Αττικής

1925

Εξαγοράσθηκε από τον Ανδρεάδη (Συγκρότημα Εμπορικής Τράπεζας) το 1963, κρατικοποιήθηκε το 1975

56

Τράπεζα Λαρίσης

1925

57

Τράπεζα Μπενβενίτσε

1925

Διαλύθηκε το  1936

58

Τράπεζα Ιδιοκτησίας Κρήτης

1925

Σε Τράπεζα Κρήτης το 1927

59

Τράπεζα Μεσσηνίας

1925

Εκκαθάριση  το 1930

60

Τράπεζα των Εμπόρων

1925

Διαλύθηκε το 1931

61

Τράπεζα Αθηναϊκής Πίστεως

1925

Διαλύθηκε το 1931

62

Τράπεζα Εμπορίου και Βιομηχανίας

1925

Διαλύθηκε το 1930

63

Τράπεζα Πελοποννήσου

1925

Διαλύθηκε το 1927

64

Σερβοελληνική Τράπεζα

1926

65

Γεωργική Τράπεζα  Ελλάδος

1926

Διαλύθηκε το 1931

66

Τράπεζα Ένωσις

1926

67

Τράπεζα Λακωνίας

1926

68

Τράπεζα Παύλου

1926

Διαλύθηκε το  ίδιο έτος

69

ΑΕ Λαϊκή Αποταμίευσις

1927

70

Εθνική Κτηματική Τράπεζα

1927

Με απόσπαση  αντίστοιχου τμήματος της Εθνικής, απορροφήθηκε, μαζί με την Εθνική Στεγαστική, από την Εθνική Τράπεζα  το 1998

71

Τράπεζα της Ελλάδος

1928

Εκδοτικό ίδρυμα

72

Τράπεζα Αδελφών Κόφφα

1928

73

Τράπεζα Θεοδοσοπούλου

1928

74

Βρετανοελληνική Τράπεζα Προεξοφλήσεων

1928

75

Τράπεζα Υιών Σαββίδη

1929

76

Ιταλοελληνική Τράπεζα

1929

77

Αγροτική Τράπεζα Ελλάδος

1929

Με απόσπαση αντίστοιχου τμήματος της Εθνικής. Το 2012 εξαγοράσθηκε από την Τράπεζα Πειραιώς

78

Γαλλοελληνική ΤράπεζαΥποθηκών

1930

Στη συνέχεια, το  1981 έγινε Τράπεζα Υποθηκών  και στη συνέχεια Εθνική Στεγαστική Τράπεζα

79

Τράπεζα Γεωργιάδη

1930

80

Τράπεζα Κεντρικής  Ελλάδος

1930

Το 1980 ενεργοποιήθηκε, εξαγοράσθηκε από την Αγροτική  Τράπεζα, στη συνέχεια από την Εγνατία Τράπεζα το 1998 και απορροφήθηκε μαζί με την Εγνατία από την Eurobank to 2013

81

Τραπεζική ΑΕ Παντελίδου

1936

82

Τράπεζα Βέροιας

1936

83

Τράπεζα Κρόκου Και Μουζέλη

1936

84

Τράπεζα Μετοχικού Ταμείου Στρατού

1936

Το 1966 έγινε Γενική Τράπεζακαι τελικά απορροφήθηκε από την Τράπεζα Πειραιώς

85

Οργανισμός Τουριστικής Πίστεως

1946

Έγινε ΕΤΒΑ το 1964

86

Οργανισμός  Χρηματοδοτήσεως Οικονομικής Ανάπτυξης

1954

Έγινε ΕΤΒΑ το 1964

87

Οργανισμός Βιομηχανικής Ανάπτυξης

1959

Έγινε ΕΤΒΑ το 1964

88

Τράπεζα Επενδύσεων

1963

Κρατικοποιήθηκε το 1975 κα μετά … εξαφανίσθηκε!

89

Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Αναπτύξεως

1964

Εξαγοράσθηκε από την Τράπεζα Πειραιώς το 2002

90

Τράπεζα Εργασίας

1975

Εξαγοράσθηκε από την Eurobank το 1999

91

Τράπεζα Μακεδονίας -Θράκης

1980

Εξαγοράσθηκε από την Τράπεζα Πειραιώς το 2000

92

Ευρωεπενδυτική Τράπεζα

1990

Στη συνέχεια: Τράπεζα EFG EuroBankτο 1997, εξαγορά Τράπεζας Αθηνών το 1998, συγχώνευση με Τράπεζα Εργασίας  το 2000 και έπεται συνέχεια

93

Interbank

1990

Συγχώνευση με Eurobank το 1997

94

Δωρική Τράπεζα

1990

Εξαγοράσθηκε

95

Εγνατία Τράπεζα

1991

Τελικά εξαγοράσθηκε από την Τράπεζα Πειραιώς το 2013

96

Ευρωπαϊκή Λαϊκή Τράπεζα

1992

97

Ασπίς Στεγαστική Τράπεζα

1992

Τ. BANK στη συνέχεια και εξαγορά από Eurobank to 2011

98

Τράπεζα Αθηνών

1992

Συγχώνευση με Eurobankτo 1999, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο το 2011 , Νέο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο το  2013

99

Telesis Τράπεζα Επενδύσεων

1993

Συγχώνευση με Eurobank το 2002

100

Proton Bank

2001

Απορρόφησε την Omega Bank το 2006 και απορροφήθηκε από την Eurobank το 2013

101

Omega Bank

2001

Απορροφήθηκε από  Protonκαι τελικά απορροφήθηκε  κι εκείνη

102

Πανελλήνια Τράπεζα

2001

Απορροφήθηκε από την Τράπεζα Πειραιώς το 2015

Πηγή: «Η Δραχμή», των Γ. Αλογοσκούφη και Σ. Λαζαρέτου,  ΙΜΟΠ, Εκδόσεις Αθηναϊκή Οικονομική, Αθήνα 1997 και αρχείο Δημήτρη Στεργίου

Previous articleΟ Πατέρας η Μητέρα και το κοινό αίσθημα.
Next articleΟ παράδεισος του ΣΥΡΙΖΑ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΕΡΓΙΟΥ
Ο Δημήτριος Στεργίου είναι δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στην Παλαιομάνινα Αιτωλοακαρνανίας το 1942 από αγρότες γονείς. Μετά την αποφοίτησή του με άριστα (πρώτος) από το Γυμνάσιο της Παλαμαϊκής Σχολής Μεσολογγίου το 1961, σπούδασε πολιτικές και οικονομικές και, στη συνέχεια, φιλοσοφικές επιστήμες. Από το 1966 έως το 1970 ήταν μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού "Τραπεζική και Οικονομοτεχνική Επιθεώρηση" και μελετητής-αναλυτής στο ομώνυμο "Οικονομοτεχνικό Κέντρο", που κατήρτιζε μελέτες χρηματοδότησης από τις τράπεζες επιχειρήσεων για την πραγματοποίηση μεγάλων επενδύσεων. Το 1971 προσελήφθη στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη ως συντάκτης του "Οικονομικού Ταχυδρόμου", ενώ παράλληλα έγραφε μεγάλες κοινωνικοοικονομικές έρευνες στις εφημερίδες "Το Βήμα" και "Τα Νέα". Το 1978 έγινε αρχισυντάκτης και στη συνέχεια διευθυντής Σύνταξης του "Οικονομικού Ταχυδρόμου" και αρθρογράφος-σχολιογράφος στα "Νέα" καθώς και υπεύθυνος της στήλης "Μικρο-Μακροοικονομικά" στο "Βήμα της Κυριακής". Είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών και έχει βραβευθεί από φορείς και οργανώσεις.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.