Όταν ο κορωνοϊός σου χτυπάει την πόρτα

0
743
Ο Κώστας Αγγελάκης σημειώνει ότι από την στιγμή που ο κορωνοϊός μας χτύπησε την πόρτα, εκτός από τον κίνδυνο της νόσου, έφερε και τις θεωρίες συνωμοσίες. Με αυτές που οι πάσης φύσεως τσαρλατάνοι και ανεύθυνοι λαϊκιστές αναζητούν υπεύθυνους. new deal
Ο Κώστας Αγγελάκης σημειώνει ότι από την στιγμή που ο κορωνοϊός μας χτύπησε την πόρτα, εκτός από τον κίνδυνο της νόσου, έφερε και τις θεωρίες συνωμοσίες. Με αυτές που οι πάσης φύσεως τσαρλατάνοι και ανεύθυνοι λαϊκιστές αναζητούν υπεύθυνους. new deal

Ο Κώστας Αγγελάκης σημειώνει ότι από την στιγμή που ο κορωνοϊός μας χτύπησε την πόρτα, εκτός από τον κίνδυνο της νόσου, έφερε και τις θεωρίες συνωμοσίες. Με αυτές που οι πάσης φύσεως τσαρλατάνοι και ανεύθυνοι λαϊκιστές αναζητούν υπεύθυνους.


Εδώ και ένα χρόνο τώρα, με την εμφάνιση του κορωνοϊού, όλοι έχουμε συνειδητοποιήσει, ότι δεν ήμαστε οι κυρίαρχοι του πλανήτη αλλά απλοί φιλοξενούμενοι. 

Μέσα από την πανδημίας έχουμε αναθεωρήσει βασικές αξίες, τι θεωρούμε σημαντικό και τί όχι,  την συνολική μας νοοτροπία, την συμπεριφορά μας και συνολικά τον τρόπο ζωής μας.

Όλα τα απλά πράγματα, τα φαινομενικά ασήμαντα, όλα αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα, ξαφνικά δεν είναι.

Παρακολουθούμε τις εξελίξεις της πανδημίας μέσα από τα δελτία των ειδήσεων σαν μια ταινία επιστημονικής φαντασίας και συχνά κατηγορούμε τους δημοσιογράφους ότι υπερβάλλουν και ότι σπέρνουν τον πανικό. Όμως δεν κάνουν αυτό, αλλά μας ενημερώνουν τα δρώμενα ανα τον πλανήτη και επειδή αυτά που ακούμε δεν μας αρέσουν προσφεύγουμε στην εύκολη λύση της κατηγορίας επειδή και μόνον έτσι αισθανόμαστε καλύτερα.

Η γνωστή παθογένεια της κοινωνίας με την επιλεκτική ακοή που απεχθάνεται να έρχεται αντιμέτωπη με την αλήθεια όταν αυτή δεν αρέσει και φτιάχνει την δική της πραγματικότητα όπως αυτήν την βολεύει. Μας αρκεί να φταίει κάποιος άλλος για αυτά που παθαίνουμε. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση οι υπαίτιοι είναι οι γιατροί, οι δημοσιογράφοι που τους ακούνε, και οι κυβερνητικοί πολιτικοί που παίρνουν τα ανάλογα περιοριστικά μέτρα προστασίας.

Οι θεωρίες συνομωσίας βρήκαν γόνιμο έδαφος και οι ακόλουθοι τους ξεφάντωσαν εμφανίζοντας σενάρια παγκόσμιας σκευωρίας κατά του ανθρώπινου γένους που μάλλον αστεία φαίνονται και σίγουρα καταθλιπτικά. Όταν βέβαια ρωτήσεις «μα ποιός ωφελείται απο όλο αυτό και με ποιόν τρόπο» τότε οι απαντήσεις είναι είτε ανύπαρκτες είτε παντελώς αβάσιμες.

Όσο όμως όλα αυτά τα βλέπουμε μόνο στις ειδήσεις οι αντιδράσεις μας είναι περιορισμένες, τα συναισθήματα μας ήπια, και η ψυχολογία μας ακόμα καλά κρατεί και πάντα σκεφτόμαστε τα καλύτερα που θα έρθουν οταν όλα αυτά περάσουν.

Όλα αυτά όμως αλλάζουν δραστικά και μόνο με την υποψία επίσκεψης του ιού στο σπίτι μας, και πολύ περισσότερο όταν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις οτι έχουμε προσληφθεί απο αυτόν.

Οι αντιδράσεις μας παύουν να είναι περιορισμένες, τα συναισθήματα μας παύουν να είναι ήπια, και η αστειότητα και η ειρωνία που αντιμετωπίζαμε τους συνωμοσιολόγους δίνουν την θέση τους στην επιθετικότητα και τον θυμό.

Πριν από περίπου ένα μήνα στενοί μου συνεργάτες με ενημέρωσαν ότι βρέθηκαν θετικοί στον κορωνοϊό, και μάλιστα δύο ημέρες μετά από πολύωρη συνεργασία που είχαμε στα γραφεία της εταιρείας μας. Ο συναγερμός ήταν άμεσος, οι εξετάσεις προγραμματίστηκαν και η καραντίνα ξεκίνησε μένοντας στο σπίτι μου αποκλείοντας κάθε συνεύρεση επαγγελματική η προσωπική. Ενημέρωσα δε, όλους αυτούς που είχα έρθει σε προσωπική επαφή πρόσφατα, παροτρύνοντάς τους να κάνουν αμέσως εξετάσεις και να θέσουν τον εαυτόν τους σε οικιοθελή καραντίνα.

Απο την στιγμή που ενημερώθηκα μέχρι να γίνουν οι εξετάσεις, δύο φορές με απόσταση μίας εβδομάδας και μέχρι να πάρω τα αποτελέσματα, που ευτυχώς ήταν αρνητικά, η απότομη αλλαγή της ψυχολογίας μου και της συμπεριφοράς μου ήταν κάτι το εντυπωσιακό. Αναρωτήθηκα δε, πόσο καλύτερες θα ήταν οι αντιδράσεις μας αν όλοι είχαν την εμπειρία αυτής της ψυχολογίας, αυτής της πιθανότητας να έχουν προσληφθεί απο το ιό, εστω και μία φορά, έστω και για λίγες ημέρες. 

Ολη αυτή η κατάσταση που πέρασα πρόσφατα, μου θύμισε μια περίπου αντίστοιχη εμπειρία που είχα στην Αμερική την δεκαετία του 80 με την εμφάνιση του AIDS.

Για όσους δεν γνωρίζουν το AIDS εμφανίστηκε στην Αμερική γυρω στίς αρχές της δεκαετίας του ‘80 απο φοιτητές της Αιτής που φοιτούσαν στα πανεπιστήμια της πολιτείας της Φλώριδας και μεταδίδονταν μεσω των ερωτικών πράξεων. Και μαντέψτε τώρα που ήμουν εγώ και τι έκανα.

Από το 1980 ήμουνα φοιτητής Πολυτεχνικής σχολής στο Πανεπιστήμιο της Νοτίου Φλωρίδας, δηλαδή μέσα στην καρδιά της εισβολής του AIDS. Ήμουνα νέος, ωραίος, ελεύθερος, με πλούσια ερωτική ζωή, αλλά αχαλίνωτος, απρόσεκτος, απροφύλακτος, ασταμάτητος, και ένα σωρό άλλα α- που μπορείτε να σκεφτείτε. Με λίγα λόγια δεν αφήναμε τίποτα να πάει χαμένο. Για να μην παρεξηγηθώ δεν είχα ομοφιλοφυλικές σχέσεις, και το λέω αυτό γιατί το AIDS ήταν πιο διαδεδομένο μεταξύ ομοφιλοφύλων.

Ο ιός τότε ήταν 100% θανατηφόρος, και εκτός από ιδιαίτερες περιπτώσεις ασυμπτωματικών, ο θάνατος ήταν σίγουρος, σύντομος, επίπονος και εξευτελιστικός. Οταν η είδηση κυκλοφόρησε, ήταν σαν να με χτύπησε κεραυνός και χάθηκε η γή κάτω από τα πόδια μου. Λόγω του τρόπου της ζωής μου, ήμουνα σίγουρος ότι είχα προσληφθεί. Η νοοτροπία μου, σε σχέση με την κοινωνική και την ερωτική μου ζωή άλλαξε σε κλάσματα δευτερολέπτου και η εβδομάδα που μεσολάβησε μεταξύ των εξετάσεων και των αποτελεσμάτων ήταν η χειρότερη εβδομάδα της ζωής μου. Τα αποτελέσματα ήταν και τότε αρνητικά, αλλά από την άλλη μέρα τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο.

Τα συναισθήματα όμως τότε και τώρα ήταν παρόμοια και είναι αυτά που σε καταλαμβάνουν όταν αντιλαμβάνεσαι ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο και τίποτα δεν είναι δεδομένο για πάντα και ότι η ζωή μας η ίδια τίθεται υπό αμφισβήτηση ανά πάσα στιγμή.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.