Επί της ουσίας ουδέποτε οι πρόωρες εκλογές δεν αποτέλεσαν σοβαρό ενδεχόμενο. Απόδειξη πως οι αγορές δεν “τσίμπησαν”. Οι διαχειριστές κεφαλαίων δεν μετέβαλλαν τις θέσεις τους στα διεθνή χρηματιστήρια και κατανόησαν καλύτερα από αρκετούς Έλληνες πολίτες την επικοινωνιακή μπλόφα του Αντώνη Σαμαρά.

Η απειλή της πρόωρης προσφυγής στην κάλπη ήταν η αυτονόητη αντίδραση του στην προσπάθεια των κυβερνητικών εταίρων να τον εμφανίσουν περίπου ως δυνάστη που λαμβάνει μονομερώς αντιδημοκρατικές αποφάσεις και να τον χρεώσουν με πολιτικό κόστος για την απόφαση του να κλείσει την ΕΡΤ.

Αν πράγματι αυτός ήταν ο στόχος τους δεν τον πέτυχαν. Ο Αντώνης Σαμαράς, στη εικόνα του “αυταρχικού” ηγέτη αντιπαρέβαλε την εικόνα του “αποφασισμένου μεταρρυθμιστή” που είναι έτοιμος να “σπάσει αυγά” και να συγκρουστεί με τους “βολεμένους”. Παράλληλα, η τακτική “μαστιγίου και καρότου” που εφάρμοσε, με τους συνεργάτες τους, από τη μια, να διαρρέουν την αποφασιστικότητα του να φτάσει στα άκρα και από την άλλη τον ίδιο να εμφανίζεται διαλλακτικός, προσφέροντας σεβασμό και …κυβερνητικές θέσεις στους εταίρους τους, εγκλώβισε τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Φώτη Κουβέλη στο δίλημμα να σύρουν, με αποκλειστικά δική τους ευθύνη, τη χώρα σε εκλογές λόγω ΕΡΤ ή να αναζητήσουν εύσχημους τρόπους υπαναχώρησης.

Αυτοί οι τρόποι αναζητήθηκαν μέσα από το χρησμό του ΣτΕ και τις νομικές ερμηνείες για τη δέουσα τεχνική-νομική διευθέτηση. Όμως, ουδέποτε αυτό ήταν το μείζων ζήτημα. Το ουσιώδες ήταν και παραμένει ο τρόπος συνύπαρξης και η διαδικασία λήψης των αποφάσεων σε κρίσιμα ζητήματα που έπονται.

Αν λοιπόν, ο πραγματικός στόχος των Βενιζέλο-Κουβέλη ήταν να εγγράψουν τη διαφοροποίηση τους με την ελπίδα να ανακτήσουν τη χαμένη πολιτική επιρροή τους από την “άνευ όρων” στήριξη των κυβερνητικών αποφάσεων, εν μέρει τον πέτυχαν. Οι δυο κυβερνητικοί εταίροι ενέγραψαν και την παρουσία τους και την χρησιμότητα της. Έδειξαν στον Αντώνη Σαμαρά (και κυρίως στους επιτελείς του…) πως δεν μπορούν να εμφορούνται από αλαζονεία και μια λογική του “αποφασίζουμε και διατάσσουμε”. Είναι αναμενόμενο ότι ορισμένοι εξ αυτών θα …τιμωρηθούν για τη στάση τους, όπως θα δείξει ο επικείμενος ανασχηματισμός…

Ίσως έτσι να αποκτήσουν την πολιτική ωριμότητα που θα τους επιτρέψει να κατανοήσουν ότι στην παρούσα συγκυρία οι άλλοι δυο κυβερνητικοί εταίροι είναι απαραίτητοι ως πολιτικό μαξιλάρι που απορροφά κοινωνικούς κραδασμούς, ως ασπίδα προστασίας σε νοοτροπίες αυθαιρεσίας και αυταρχισμού, ως ανάχωμα στο ΣΥΡΙΖΑ και στην ανεύθυνη αντιμνημονιακή ρητορική και ως επιβεβαίωση του κεντροδεξιού προσανατολισμού του Αντώνη Σαμαρά που ακυρώνει κάθε επιχείρημα περί αναβίωσης των “ακροδεξιών” του καταβολών…

Previous articleΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΤ
Next articleΠΡΟΣΜΕΤΡΗΣΕ ΜΟΝΟ ΤΟ ΖΗΝ…
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal. Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, έχοντας ιδρύσει την Apertus Alveo Communications...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.