Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017
ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΦΑΡΑΚΟΣ

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΦΑΡΑΚΟΣ

Ο Αγαμέμνων είναι δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στην Αθήνα, ζει στην Αθήνα εδώ και τρία τέταρτα του αιώνα και ίσως γι` αυτό αγαπά με πάθος τη Μάνη. Από το 1947 στη μαχόμενη δημοσιογραφία, ο Αγαμέμνων Φαράκος έγινε μέλος της ΕΣΗΕΑ μόλις το 1964, ενώ είχε ήδη θητεία 14 χρόνων σε αθηναϊκές εφημερίδες. Η απαρχή αυτής της θητείας στο "Ριζοσπάστη", το 1947, κρατούσε κλειστές τις θύρες του επαγγελματικού σωματείου. Ακολούθησαν ο πλαστηριακός "Προοδευτικός Φιλελεύθερος" (1950-53), "Η Μάχη" του Ηλία Τσιριμώκου, ο "Εθνικός Κήρυξ" του Παράσχου (1955-59), η "Απογευματινή" και η "Ακρόπολις" των αδελφών Μπότση (1959-69), Τα "Σημερινά" του Σάββα Κωνσταντόπουλου (1970-74), η τηλεόραση της ΕΡΤ (1969-1982), το Αθηναϊκό Πρακτορείο (1969-1990), Η "Βραδυνή" του Τζώρτζη Αθανασιάδη (1974-1989), το MEGA (1989-1991), ως υποδιευθυντής και διευθυντής ειδήσεων, το Κανάλι 5, το μετέπειτα EXTRA του Γιιώργου Κουρή (1995-2004), και πάλι η "Βραδυνή", της οικογένειας Μήτση αυτή τη φορά, από το 1997 στην οποία επί τρία χρόνια διετέλεσε διευθυντής. Ακολούθησε μετά το 2009 η «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ», Η «ισοτιμια» , ενώ σήμερα εργάζεται στον «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ»
ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΦΑΡΑΚΟΣ

Latest posts by ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΦΑΡΑΚΟΣ (see all)

ωρα μηδεν

ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

Τώρα που ο αχός της μιας  μάχης έχει σβήσει, τώρα που όλοι μετρούν τις αναπόφευκτες πληγές αυτής της σκληρής αναμέτρησης, τώρα που νικητές και νικημένοι, ισόπαλοι και «ανεπίδεκτοι» έχουν βγει από το ένα εκλογικό μετερίζι, μπήκαν στο επόμενο και ετοιμάζονται για την νέα εκλογική  μάχη, τώρα είναι καλό και χρήσιμο να λεχθούν μερικά πράγματα.

 Και το κακό είναι ότι αυτήν την φορά, ουδείς θα τολμήσει να αναφωνήσει εκείνο το παλιό και, ενίοτε σοφό, Ο, γέγονε, γεέγονε.

Οι τελευταίες μάχες ήταν σκληρές, αυτές που θα ακολουθήσουν ίσως αποδειχτούν σκληρότερες και σίγουρα θα είναι πιο επικίνδυνες.  Πολλές αξίες έχουν ήδη συντριβεί, άλλες αλλοιώθηκαν σε σημείο που  δεν αναγνωρίζονται, οι προσωπικές σχέσεις συχνά  αλλοτριώθηκαν,  παλιές και στερεές φιλίες διαβρώθηκαν και έπαψαν να υπάρχουν.  Ο δρόμος της Ελλάδας, που ήδη ήταν τραχύς , έγινε δυσκολότερος , ή αν θέλουμε να είμαστε αισιόδοξοι, πιο πολύπλοκος, στα όρια της Μη Επιστροφής.

Και τον καθιστούν ακόμη πιο επικίνδυνο, μας οδηγούν, κυριολεκτικά, στα όρια του γκρεμού, όλες αυτές οι παρεμβάσεις εχθρών και φίλων και λιγότερο φίλων, που όταν δεν φέρνουν την αγανάκτηση, δημιουργούν μία σύγχυση που είναι ακόμη πιο επικίνδυνη.

Εκείνοι, φυσικά λένε ότι θέλουν να μας βοηθήσουν για να μη βγάλουμε μόνοι τα μάτια μας, εκείνο όμως που συμβαίνει τελικά είναι να μας ωθούν προς άλλες, αλλότριες, επικίνδυνες θέσεις και τελικά μας βοηθούν  να βρεθούμε σε ένα σχεδόν αναπόφευκτο χάος.