Υποτίθεται ότι “η Ελλάδα έκανε το χρέος της” και απομένει τώρα στην Ευρώπη να κάνει το δικό της. Αυτή είναι η κυβερνητική “γραμμή” που προέκυψε μετά τη νέα “συνάντηση κορυφής” των τριών κυβερνητικών εταίρων. Η προσέγγιση δείχνει το έλλειμμα εθνικής στρατηγικής. Η χώρα εξακολουθεί να άγεται και να φέρεται με βάση τις επιθυμίες, απροθυμίες ή αρρυθμίες των Ευρωπαίων, αδυνατώντας να επηρεάσει καθοριστικά τις εξελίξεις. Ακόμα και ο Γιάννης Στουρνάρας σε μια επίδειξη πολιτικού ρεαλισμού, αναγνώρισε πως απλώς “προσπαθούμε να συμβάλουμε στη γενικότερη συζήτηση”.

Ανεξάρτητα όμως των αποφάσεων των Ευρωπαίοι, είναι επιτακτική ανάγκη τώρα, η πολιτική ηγεσία του τόπου να αντιληφθεί πως οι δόσεις δεν θα λύσουν το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, καθώς δε διασφαλίζουν τους όρους της ανάπτυξης.

Είναι χαρακτηριστική η παρέμβαση του Δημήτρη Δασκαλόπουλου, ο οποίος σε εκδήλωση του ΣΕΒ με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Επενδύσεων είπε απερίφραστα πως “είναι ουτοπία να περιμένουμε πως οι δόσεις των δανεικών θα φέρουν την πολυπόθητη ανάπτυξη”, πως “η επανακεφαλοποίηση των τραπεζών θα σημάνει ρευστότητα στην αγορά” και πως “η πληρωμή των χρωστουμένων του Δημοσίου θα συνεισφέρει στην ανάκαμψη”. Μια ωμή δηλαδή παραδοχή της απόλυτα δυσχερούς κατάστασης που έχει περιέλθει η ελληνική οικονομία από ένα κορυφαίο παράγοντα της αγοράς που δεν έχει κανένα λόγο να ωραιοποιεί τα δεδομένα για πολιτικούς λόγους.

Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι πως ουδείς παράγων της αγοράς – όσο υψηλός κι αν είναι ο βαθμός επιρροής του – δεν δύναται να επιβάλλει το ολοκληρωμένο και συντονισμένο πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης που έχει ανάγκη ο τόπος, αν οι πολιτικές δυνάμεις δεν το υποστηρίξουν ουσιαστικά.

Δυστυχώς όμως κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμβαίνει. Κι αυτό γιατί η συμπολίτευση προσπαθεί διαρκώς να περιορίζει το πολιτικό κόστος των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, ώστε να διασφαλίζει τη συνοχή της, η δε αντιπολίτευση βρίσκεται σε διαρκή άρνηση επενδύοντας πολιτικά στην αγανάκτηση των πολιτών, αλλά κυρίως στην δημοσκοπική (και κατ” επέκταση εκλογική) δυναμική που του προσδίδει η πολιτική στήριξη συγκεκριμένων κατηγοριών εργαζομένων. Είναι χαρακτηριστική η διαβεβαίωση του Αλέξη Τσίπρα ότι θα ακυρώσει τους νόμους που προβλέπουν τη σταδιακή αποχώρηση από το Δημόσιο των υπαλλήλων εκείνων που δεν προσλήφθηκαν μέσω του ΑΣΕΠ, αφήνοντας έτσι την αίσθηση πως πρόθεση του είναι να προστατεύσει και όσους προσλήφθηκαν με καθαρά ρουσφετολογικά κριτήρια.

Εξαιτίας αυτής της πολιτικής διελκυστίνδας αγνοείται το πρωτεύων. Δηλαδή η απελευθέρωση της ιδιωτικής οικονομίας από τα γραφειοκρατικά δεσμά της, η αποκατάσταση της ροής κεφαλαίων στην οικονομία και η δημιουργία επιχειρηματικού περιβάλλοντος ελκυστικού σε επενδύσεις ξένων και εγχώριων κεφαλαίων.

Previous articleΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΣΜΟΚΙΝ. Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ
Next articleΟΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ ΤΩΝ …ΑΛΛΑΓΩΝ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal. Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, έχοντας ιδρύσει την Apertus Alveo Communications...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.