Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος περιγράφει μια νέα πραγματικότητα. Ο ψηφιακός μετασχηματισμός είναι εδώ. Αυξάνει το προσδόκιμο ζωής αλλά μειώνει την διάρκεια ενός επαγγέλματος. Για τον άνθρωπο και εργαζόμενο συνιστά πρόκληση ή κατάρα. Σε κάθε περίπτωση η Παιδεία είναι αρωγός.


Ο Λωράν Αλεξάντερ είναι ο τύπος ανθρώπου που προσκαλεί κανείς σε δείπνο για να εντυπωσιάσει τους καλεσμένους του. Ο Λωράν συνδυάζει συμβουλές για τη ζωγραφική του ημέτερου Δομίνικου Θεοτοκόπουλου (ElGreco), με αναφορές στις τελευταίες βιολογικές έρευνες που θα μας επιτρέπουν επίσης να ζούμε πάνω από 100 χρόνια αρκετά σύντομα.

Τα παιδιά που θα γεννηθούν φέτος, του χρόνου και το 2020, ήδη θα έχουν προσδόκιμο ζωής υψηλότερο από τα 100 χρόνια»” λέει ο Λωράν. Και τονίζει ότι στον κόσμο μας, με μεγάλη ταχύτητα, η ανθρώπινη μηχανή αλλάζει. Και αυτές τις δραματικές αλλαγές, κάποιοι νομίζουν ότι μπορούν να τις σταματήσουν.

Ο ψηφιακός μετασχηματισμός δεν σταματά

Ματαίως, γιατί δεν σταματούν. “Τα πάντα ρει” έλεγε ο Ηράκλειτος. Και αυτή τη ροή ούτε ο Τραμπ, ούτε ο Σαλβίνι, ούτε ο Πούτιν και ούτε οι μουλλάδες του Ιράν θα την σταματήσουν. Απλώς για ένα διάστημα θα χλευάζουν εαυτούς και αλλήλους. Ενώ θα βυθίζουν στον βούρκο της ηλιθιότητας τους αυτούς που τους πιστεύουν και τους ακολουθούν.

Ρωτήστε έναν από τους πιο πάνω γελωτοποιούς τι ακριβώς είναι μια γονιδιωματική έρευνα και αν γνωρίζει να σας απαντήσει κερνάω πλούσιο γεύμα. Και όμως! Η έρευνα αυτή εξελίσσεται τόσο γρήγορα που σήμερα κερδίζει σταθερά τον καρκίνο. Σε λίγα χρόνια θα τον έχει νικήσει, μας λέει ο Λωράν Αλεξάντερ.

Και όλα αυτά, εντάσσονται μέσα σε ένα πλαίσιο ψηφιακού μετασχηματισμού που μεταβάλλει πλέον όχι μόνον το χρόνο της ζωής. Αλλά και τους τρόπους που αυτή θα βιώνεται. Κατ’ επέκταση, δραματικά αλλάζει και ο κόσμος των επιχειρήσεων. Και όποιος θέλει ας το καταλάβει πριν είναι αργά. Γιατί όμως;

Μεγάλο προσδόκιμο ζωής, μικρό επαγγέλματος

Διότι  στο μέτρο που θα μακραίνει η ζωή μας, θα μικραίνει πολύ γρήγορα η διάρκεια ζωής των δεξιοτήτων των εργαζομένων. Στο παρελθόν, κάποιος σπούδαζε στα 20. Και αυτές οι γνώσεις επαρκούσαν για να κάνει καριέρα μέχρι τα 60. Στο άμεσο μέλλον όμως, οι γνώσεις που απέκτησε ο εργαζόμενος στα 20 θα θεωρούνται ήδη παρωχημένες στα 35 του. Ας μην μας διαφεύγει ότι οι γνώσεις στις οποίες έχει πλέον πρόσβαση ο σύγχρονος άνθρωπος, διπλασιάζονται κάθε έξι χρόνια. Οι νέες δεξιότητες έτσι, είναι ως προς την απόκτησή τους, κορυφαία πρώτη μας ύλη.

Στην Ελλάδα μάλιστα η ανάγκη για την απόκτηση τους είναι ακόμη πιο επιτακτική. Σύμφωνα με στοιχεία του ΣΕΒ, η χώρα μας έχει χαμηλό απόθεμα ψηφιακών δεξιοτήτων. Και είναι ο ουραγός της Ευρώπης βάσει του Δείκτη Ψηφιακών Οικονομικών Ευκαιριών (ο οποίος αποτιμά τη διείσδυση των ψηφιακών δεξιοτήτων, των ψηφιακών τεχνολογιών καθώς και την ύπαρξη «ψηφιακών επιταχυντών»). Αν λάβουμε άποψη μας ότι, ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα έχει το υψηλότερο ποσοστό θέσεων εργασίας με υψηλά κίνδυνο από τον αυτοματισμό, είναι επιτακτική η ανάγκη για την ψηφιακή αναβάθμιση του ανθρώπινου κεφαλαίου της χώρας. Όχι μόνο ενδοεταιρικά. Αλλά ξεκινώντας από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

STEM και STEAM

Παρατηρούμε διεθνώς μία στροφή στην εισαγωγή της καινοτομίας και της δημιουργικής επίλυσης προβλημάτων στα σχολεία, μέσα από την εκπαίδευση STEM και STEAM. Ο όρος STEM αποτελεί ακρωνύμιο των λέξεων Science (Επιστήμη), Technology (τεχνολογία), Engineering (μηχανική) και Mathematics (μαθηματικά), τομέων μe μεγάλη ζήτηση στην αγορά.

Η εκπαίδευση STEM θεωρείται κινητήριος δύναμη για την προετοιμασία των μαθητών για το μέλλον περιλαμβάνει αλλαγή της φιλοσοφίας ολόκληρης της εκπαιδευτικής διαδικασίας για τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης επιστήμης – τεχνολογίας και της σύνδεσής τους με τον πραγματικά κόσμο.

Στη συνέχεια, προστέθηκε στο ακρωνύμιο και η τέχνη (Art), ενισχύοντας τη δημιουργικότητα και το σχεδιασμό. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό και στην Ελλάδα vα επανεξετάσουμε τις αντιλήψεις μας στον τομέα της εκπαίδευσης, ώστε να συμβαδίζουν με τα σύγχρονα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα.

Και το καίριο ερώτημα είναι ποιοι καταλαβαίνουν τι γίνεται γύρω τους; Πόσοι είναι και σε ποιο βαθμό έχουν τη θέληση, αλλά και τη δυνατότητα να αλλάξουν κάτι; Πολύ φοβούμεθα ότι το χρόνος τρέχει, αλλά χωρίς εμάς.

Previous articleΤο ελληνικό πρόβλημα από την αρχή
Next articleΜεταδημοκρατία και βραχιολάκια
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.