Προ ημερών στη δίκη των επικεφαλής ορισμένων Ταμείων που κατηγορούνταν για απιστία επειδή ενέκριναν την αγορά σταθερών ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου, η Εισαγγελέας του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων εισηγήθηκε την αθώωση των κατηγορουμένων.

Στην αγόρευσή της υποστήριξε το γνωστό και προφανές σε όσους γνωρίζουν τη διαδικασία επένδυσης των ασφαλιστικών ταμείων σε ομόλογα του Δημοσίου. Πως δηλαδή δεν υφίστανται κατηγορίες γιατί τα ταμεία δεν όφειλαν να αγοράσουν τα ομόλογα αυτά στη τιμή που διαμορφώνονται στη ηλεκτρονική δευτερογενή αγορά τίτλων της Τράπεζας της Ελλάδας, και γιατί με κοινή υπουργική απόφαση των υπουργείων Οικονομικών και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, οι ασφαλιστικοί φορείς είναι ελεύθεροι (αν όχι και υποχρεωμένοι…) να επενδύουν τα διαθέσιμά του σε ομόλογα ελληνικού δημοσίου.

Συχνά βεβαίως, ο κόσμος συγχέει τις επενδύσεις των ασφαλιστικών ταμείων των σταθερών ομολόγων με τα δομημένα, πλην όμως κι εκεί οι επικεφαλής των ασφαλιστικών ταμείων καλύπτονται νομικά μέσα από μια συγκεκριμένη διαδικασία στην οποία εμπλέκονται τράπεζες και ειδικοί σύμβουλοι που εισηγούνται τις συγκεκριμένες τοποθετήσεις. Συνεπώς και παρά την περί αντιθέτου φημολογία (που λαμβάνει χαρακτηριστικά σκανδαλολογίας), οι εμπλεκόμενοι κινούνται εντός πλαισίου νομιμότητας, η οποία συνήθως και αποδεικνύεται μετά την ολοκλήρωση της δικαστικής έρευνας.

Παρ” όλα αυτά, στην κοινωνία δημιουργείται η αίσθηση – αν δεν εμπεδώνεται η πεποίθηση – πως τα χρήματα των ασφαλισμένων επενδύονται με αδιαφανείς τρόπους και με αποκλειστικό στόχο την υπεξαίρεση χρημάτων για ιδιοτελείς σκοπούς. Μπορεί τέτοιου είδους υποψίες να γεννούν ενδείξεις ενοχής, αυτές ωστόσο δεν συνιστούν και αποδείξεις.

Είναι όμως οι “ενδείξεις” και μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα παρανομίας που εντέχνως συντηρούν ορισμένα ΜΜΕ τα οποία δημιουργούν “φούσκες” σκανδάλων, για να εξυπηρετήσουν άλλες πολιτικές σκοπιμότητες. Φούσκες που σκάνε τελικά κάθε φορά με πάταγο, δημιουργώντας στην κοινωνία την αίσθηση πως άλλη μια φορά υπήρξε συγκάλυψη. Πως άλλη μια φορά η αλήθεια δεν έλαμψε.

Κάπως έτσι ο μηχανισμός παραγωγής ψευδεπίγραφων σκανδάλων συμβάλει στην παραπλάνηση της κοινής γνώμης – εν προκειμένω από τα πραγματικά αίτια της εξαθλίωσης του ασφαλιστικού συστήματος. Δικαιολογεί τον αδικαιολόγητο πολιτικό οπορτουνισμό των εκάστοτε κυβερνήσεων που αντιμετώπιζαν τα ασφαλιστικά ταμεία, ως εργαλείο καιροσκοπικής άσκησης πολιτικής, παρεμποδίζοντας την ουσιαστική μεταρρύθμιση τους στα πρότυπα λειτουργίας άλλων διεθνών ασφαλιστικών οργανισμών που αποτελούν και τους βασικούς και κυρίαρχους επενδυτικές παίκτες στις αγορές κεφαλαίων.

Για αυτού του είδους την παραπλάνηση όμως ευθύνες δεν έχουν αποδοθεί κι είναι αμφίβολο αν θα αποδοθούν. Αντ’ αυτού, συνεχίζουμε να κυνηγάμε μάγισσες σε μια λογική να καταδικάζεται ως παράνομο το μη ηθικό…

Previous articleΟ «ΠΑΙΚΤΗΣ» ΤΟΥ …ΠΕΤΡΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Next articleΠΟΣΟ ΑΞΙΖΩ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal. Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, έχοντας ιδρύσει την Apertus Alveo Communications...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.