Αν ετίθετο η ερώτηση “έχει μέλλον το ΠΑΣΟΚ” η πιθανότερη απάντηση θα ήταν: “και ποιος νοιάζεται;”. Του λόγου το ακριβές επιβεβαιώνει η δημοσκοπική κατάρρευση του πάλαι ποτέ κραταιού κόμματος που πλέον φλερτάρει σοβαρά με το ενδεχόμενο να μην βρίσκεται στην επόμενη Βουλή. Γεγονός που αποδεικνύει πως και οι πιο ένθερμοι οπαδοί του το έχουν πια εγκαταλείψει συμφωνώντας με την πρόβλεψη του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη πως το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε διαδικασία διάλυσης.

Το παράδοξο είναι πως αδιαφορία δεν επιδεικνύουν μόνο οι οπαδοί, αλλά και κορυφαία στελέχη του που έχρισαν υπουργοί ή θήτευσαν σε υψηλά κρατικά αξιώματα επί σειρά ετών. Πολλοί εξ αυτών ούτε στο Συνέδριο δεν θέλουν να συμμετέχουν – αν, όταν κι εφόσον τελικά ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποφασίσει να το ορίσει…

Κι αλήθεια τι καινούργιο μπορεί να προσφέρει ένα Συνέδριο σε τέτοιου είδους συνθήκες; Για κάποιους είναι ευκαιρία να τελειώνουν μια και καλή με τον Βενιζέλο τον οποίο κατηγορούν ότι ακολουθεί “προσωπική στρατηγική” ή, στην καλύτερη περίπτωση, να το θέσουν σε μια πολιτική, δεσμευμένο σε “πολιτική πλατφόρμα” που θα επαναπροσδιορίζει τη ιδεολογικο-πολιτική φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ.

Το ερώτημα είναι αν το ΠΑΣΟΚ με το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό είναι σε θέση να αναζητήσει, να διαμορφώσει και να καταθέσει τέτοιου είδους πλατφόρμα. Ο Κώστας Σκανδαλίδης και ο Ανδρέας Λοβέρδος που εμφανίζονται σήμερα ως υποψήφιοι διεκδικητές της ηγεσίας του κόμματος κινούνται σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση. Ο πρώτος κινείται αντιμνημονιακά, ο δεύτερος μνημονιακά, γεγονός που επί του παρόντος βοηθά τον Ευάγγελο Βενιζέλο να εμφανίζεται ως η πλέον “ενωτική” λύση!

Αλλά και πάλι “ποιος νοιάζεται” για το τι θα κάνει ο Σκανδαλίδης ή ο Λοβέρδος. Στη συνείδηση του κόσμου οι δυο πολιτικοί συνδέονται με το παλιό και το φθαρμένο ΠΑΣΟΚ και σε όποια κατεύθυνση κι αν κινηθούν το αποτέλεσμα στην καλύτερη περίπτωση θα ήταν να προκαλέσουν τρικυμία σε ποτήρι.

Η μόνη, ίσως, λύση για το κόμμα που κάποτε ήταν ο βασικός πυλώνας του πολιτικού συστήματος είναι να συμβιβαστούν οι παλαιοί με την ιδέα της αποχώρησης από το δημόσιο βίο παραχωρώντας χώρο προς τη νεότερη γενιά στελεχών. Όμως κι εκεί αν κοιτάξει κανείς δεν θα δει κάτι καινούργιο. Το ΠΑΣΟΚ δεν φρόντισε να καλλιεργήσει το έδαφος για να αναδειχθούν ικανοί άνθρωποι που θα έπαιρναν τη σκυτάλη. Το μόνο που φρόντιζε επί μακρόν ήταν να κατασκευάζει στελέχη του κομματικού σωλήνα που εκπαιδεύτηκαν σε ρόλους κομπάρσων. Αποτέλεσμα, σήμερα το ΠΑΣΟΚ να μη διαθέτει “πάγκο”, όχι ικανό να το επαναφέρει στην εξουσία, αλλά να το κρατήσει στη ζωή…

Previous articleΚΟΙΤΑ ΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ;
Next articleΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal. Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, έχοντας ιδρύσει την Apertus Alveo Communications...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.