Το νομοσχέδιο που κατέθεσε πρόσφατα η ηγεσία του Υπουργείου Υγείας σχετικά με το σύστημα κοστολόγησης των νοσοκομειακών υπηρεσιών είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Όχι για τις προτάσεις του ίδιου του συστήματος κοστολόγησης (οι προτάσεις αυτές είναι μάλλον αόριστες) αλλά για το ποιος θα αναλάβει τον προσδιορισμό και τη διαχείριση αυτού του συστήματος κοστολόγησης.

Το σύστημα κοστολόγησης είναι προφανώς μια καίρια αρμοδιότητα του Υπουργείου Υγείας. Η Κεντρική Υπηρεσία του διαθέτει πάνω από 1000 υπαλλήλους και προφανώς κάποιοι θα ήταν ικανοί να διεκπεραιώσουν αυτό το ρόλο. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι χρειάζονται πολύ εξειδικευμένες γνώσεις, μπορεί ο Υπουργός να ορίσει μια ομάδα εργασίας στο πλαίσιο του ΚεΣΥ (Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας), με την συμβολή της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας, εμπειρογνωμόνων κοκ. Ακόμα και αν θεωρηθεί ότι αυτό δεν είναι αρκετό, θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν ad hoc φορέα, τύπου «Ινστιτούτο», ανάλογο άλλων χωρών.

Αντ’ αυτού τι προτείνει η ηγεσία του Υπουργείου; Επιλέγει τη δημιουργία μιας Ανώνυμης Εταιρείας ! Την ΕΣΑΝ-ΑΕ (Εταιρεία Συστήματος Αμοιβών Νοσοκομείων – Ανώνυμη Εταιρεία). Μια ανώνυμη εταιρεία, δηλαδή έναν φορέα εμπορικού δικαίου με μετοχές, οι οποίες αγοράζονται και πουλιούνται, βάσει των «ιερών» κανόνων της αγοράς. Βέβαια μπορούν να είναι μέτοχοι σε αυτή την ΑΕ και δημόσιοι φορείς, νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία κλπ. Είναι όμως αναμενόμενο, γνωρίζοντας την οικονομική ένδυα στην οποία βρίσκεται ο δημόσιος τομέας, ότι σύντομα θα αποτελούν μειοψηφία. Την τελευταία στιγμή, μπροστά στην αντίδραση για το προκλητικό χαρακτήρα του νομοσχεδίου, με μια υποχώρηση-ελιγμό, περιόρισε το ποσοστό που μπορούν να κατέχουν οι ιδιώτες. Ο καθένας όμως γνωρίζει εκ πείρας, ότι τέτοιοι περιορισμοί καταργούνται εν μια νυκτί με τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια που περνούν συνήθως και με την διαδικασία του κατεπείγοντoς.

Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα;  Ένας καθοριστικός τομέα  της πολιτικής υγείας που οφείλει να ασκεί το Υπουργείο, στο πλαίσιο της δημοκρατικής λειτουργίας των εκλογικών διαδικασιών και του κοινοβουλευτικού ελέγχου, θα περάσει προοδευτικά στα χέρια των ιδιωτικών επιχειρήσεων, που θα καθορίζουν την νοσοκομειακή τιμολογιακή πολιτική της χώρας, προφανώς για να εξυπηρετούν τα εμπορικά τους συμφέροντα.

Το υπουργείο επικαλέστηκε, για να δικαιολογήσει το νομοσχέδιό του, την ανάγκη να καθορίζεται η κοστολόγηση νοσοκομειακών υπηρεσιών στο πλαίσιο μιας διαβούλευσης που να περιλαμβάνει όλους τους ενδιαφερόμενους, δηλαδή φορείς του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Πρόκειται προφανώς για μια υποκρισία. Πρώτον, διότι το υπουργείου απέφυγε επιδεικτικά τη διαβούλευση πριν φέρει αιφνιδιαστικά το νομοσχέδιο σε ένα από τα θερινά τμήματα της Βουλής και μάλιστα μέσα στον δεκαπενταύγουστο. Δεύτερον, διότι η όντως αναγκαία διαβούλευση δεν συνδέεται με την εκχώρηση της δημόσιας αρμοδιότητας σε ιδιωτικό φορέα και μάλιστα τύπου ΑΕ. Αντιθέτως, στο πλαίσιο μιας ΑΕ δεν υπάρχει «διαβούλευση», αλλά επιβολή των απόψεων των μεγαλομετόχων, οι οποίοι δεν θα είναι άλλοι από τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, τους ομίλους μεγάλων κλινικών, τις φαρμακοβιομηχανίες κοκ.

Η εκχώρηση του τμήματος ενός υπουργείου στον εμπορικό τομέα αποτελεί μια πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία αλλά βρίσκεται σε πλήρη ευθυγράμμιση με το νεοφιλελεύθερο δόγμα που εφαρμόζουν Τρόικα και Κυβέρνηση στην Ελλάδα. Πράγματι, το δόγμα αυτό επιτάσσει τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και τον περιορισμό της δημόσιας αρχής στη ρύθμιση των σχέσεων μεταξύ ιδιωτών. Πρέπει λοιπόν σε αυτή τη λογική, το Υπουργείο Υγείας να σταματήσει να χαράζει την πολιτική υγείας (έχει βέβαια ήδη σταματήσει εδώ και καιρό), να εκχωρήσει αυτόν το ρόλο σε ιδιωτικά μεγάλα συμφέροντα και να περιοριστεί στην εγγύηση ότι θα εφαρμόζονται όσα αποφάσισαν αυτοί οι μεγαλομέτοχοι της ΑΕ. Τελικά αυτό το νομοσχέδιο ανοίγει μια προοπτική όπου το υπουργείο θα μοιραστεί σε διάφορες ΑΕ και ο υπουργός θα εγγυάται την εκτέλεση των αποφάσεών τους.

Έχω την αίσθηση ότι το παρόν νομοσχέδιο αποτελεί μόνο μια τροχιοδεικτική βολή, μια μικρή πρόβα, πριν γενικευτεί η εφαρμογή αυτής της αντίληψης.

Να μην εκπλαγούμε λοιπόν αν σύντομα δημιουργηθεί από το Υπουργείο Μεταφορών μια ΑΕ η οποία θα αποφασίζει για τη δημιουργία των νέων οδικών αξόνων και για τη χρηματοδότηση τους, στην οποία βέβαια μέτοχοι θα είναι οι μεγάλες εργολαβικές εταιρείες, αν στο Υπουργείο Οικονομικών εμφανιστεί μια ΑΕ που θα επεξεργάζεται και θα καθορίζει τον κρατικό προϋπολογισμό, μέτοχοι της οποίας δεν μπορεί να μην είναι οι συστημικές τράπεζες, στο Υπουργείο Ανάπτυξης μια ΑΕ για τη ρύθμιση του εμπορίου, όπου θα κληθούν ως μέτοχοι οι μεγάλες αλυσίδες σουπερμάρκετ και ακόμα, γιατί όχι, στο  Παιδείας μια ΑΕ που θα αποφασίζει την εκπαιδευτική ύλη, όπου λογικά θα κληθούν να μετέχουν και τα ιδιωτικά φροντιστήρια.

Από την ΕΣΑΝ-ΑΕ, αισίως θα περάσουμε σύντομα στην Ελληνική Κυβέρνηση-ΑΕ. Και έτσι οι κκ Σαμαράς και Βενιζέλος θα έχουν ολοκληρώσει το όραμα του κ. Φρίντμαν…

Previous articleΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ VS ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Next articleΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ
Ο Οδυσσέας Βουδούρης γεννήθηκε το 1953 από πατέρα Τριφύλλιο και μητέρα Καλαματιανή. Μεγάλωσε στην Γαλλία, απέκτησε τις πρώτες πολιτικές εμπειρίες του στα οδοφράγματα του Μάη του '68 και συμμετείχε στο γαλλικό φοιτητικό κίνημα την δεκαετία του '70. Την περίοδο 1974-1980, εκλέχθηκε εκπρόσωπος των φοιτητών στα Διοικητικά Συμβούλια των Πανεπιστημίων όπου φοιτούσε. Διετέλεσε Πρόεδρος της Ένωσης Φοιτητών της Grenoble (1975-1978) και μέλος του ΔΣ της UNEF ("Γαλλική ΕΦΕΕ", 1976-1978). Τελείωσε την Ιατρική στο Παρίσι (1981), ειδικεύτηκε στη χειρουργική και την γυναικολογία, ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στην ογκολογική χειρουργική, την λαπαροσκοπική χειρουργική, τις μικροχειρουργικές τεχνικές και έγινε Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Παρισίων (1986). Εργάστηκε στο Παρίσι (1987-1991) ως Επιμελητής του Αντικαρκινικού Κέντρου Gustave Roussy και Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής του Νοσοκομείου Pierre Rouqués. Επέστρεψε στην Αθήνα το 1991 όπου δημιούργησε το Χειρουργικό Κέντρο Endolaser, το οποίο διευθύνει και σήμερα. Απέκτησε δυο κόρες (τη Δανάη και τη Μυρτώ) και δυο γιούς (τον Ιάσωνα και τον Άρη). Στην περίοδο 2001-04 διετέλεσε πρόεδρος του Περιφερειακού Συστήματος Υγείας Πελοποννήσου με έδρα την Τρίπολη. Επίσης, μετείχε στην Επιτροπή του Υπουργείου Υγείας για την Μελέτη και Διαχείριση των Προβλημάτων Υγείας σε Μαζικές Καταστροφές (ΚεΣΥ, 2000-2001) και με πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου, στο Εθνικό Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής (2003-2004). Από τη δεκαετία του '80 δραστηριοποιείται στο ανθρωπιστικό κίνημα μετέχοντας σε χειρουργικές αποστολές σε εμπόλεμες περιοχές και άλλες κρίσεις (Σαλβαδόρ, Καμπότζη, Μάλι, Κουρδιστάν, Σομαλία, Βοσνία, Ρουάντα, Σρι Λάνκα, Τανζανία, Ιράν, Κόσοβο, Τουρκία, Παλαιστίνη, Αφγανιστάν, Πακιστάν κλπ.) . Διετέλεσε πρόεδρος του ελληνικού τμήματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (1996-2001) και αντιπρόεδρος της διεθνούς οργάνωσης Médecins Sans Frontières (1998-1999). Την περίοδο 2005-2006 ανέλαβε την προεδρία της κίνησης "Κάθε Μέρα Πολίτης" που ίδρυσε ο Γιώργος Παπανδρέου. Είναι μέλος του ΔΣ του Ελληνικού Κέντρο Προώθησης του Εθελοντισμού (anthropos.gr), στο οποίο προέδρευσε το 2004-2007. Από το 2008 είναι μέλος του ΔΣ του ΙΣΤΑΜΕ-Ανδρέας Παπανδρέου. Το 2007 βραβεύτηκε με τον τίτλο του "Ιππότη του Εθνικού Τάγματος Αξίας" από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.