Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
υπαρχει ομωσ και η δημοκρατικη ταξη

ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

Είναι θεμιτό – αν όχι επιβεβλημένο – ένας εξέχων πολιτικός άνδρας όπως ο Κωστής Στεφανόπουλος να εκφράζει την προσωπική του άποψη (και αγωνία) για το μέλλον της χώρας, την οποία υπηρέτησε επί δυο θητείες από τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Όπως βεβαίως θεμιτό και επιβεβλημένο είναι ο κάθε Έλλην πολίτης να συμφωνεί ή να διαφωνεί μαζί του.

Θα μπορούσε λοιπόν κανείς με ευκολία να συμφωνήσει με τον κ. Στεφανόπουλο στο αυτονόητο: Ότι δηλαδή η χώρα βρίσκεται “προ ενός βαράθρου οικονομικού”. Δεν είναι όμως καθόλου βέβαιο αν θα συμφωνούσαν όλοι στον τρόπο που η χώρα θα γλιτώσει τελικώς το …βάραθρο. Στο πλαίσιο αυτό, πολλοί θα ήταν εκείνοι που θα διαφωνούσαν ριζικά με την εναντίωση τού πρώην Προέδρου στην διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, πολύ δε περισσότερο στην εν λευκώ άσκηση των πρωθυπουργικών καθηκόντων από τον κ. Λουκά Παπαδήμο την οποία προτείνει σημειώνοντας ότι “… ο κ. Παπαδήμος θα χρειαστεί να του αναγνωρισθούν τα αυτονόητα δικαιώματα κάθε προέδρου κυβερνήσεως και θα καταστεί ελεγκτής της συμπεριφοράς και αποτελεσματικότητας κάθε υπουργού”, ακόμα και “…το ακέραιο δικαίωμα κατά το Σύνταγμα να διορίζει και να παύει τους υπουργούς”.

Τέτοια “δικαιώματα” θα είχε αυτονοήτως ο κ. Παπαδήμος και ο οιοσδήποτε αν ήταν εκλεγμένος από τον λαό πρωθυπουργός. Όμως, ο κ. Παπαδήμος επιλέχθηκε ως πρωθυπουργός μέσω μιας κοινοβουλευτικής διαδικασίας και συμφωνίας τριών κομμάτων, προκειμένου να επιτελέσει ένα συγκεκριμένο έργο σε μια κρίσιμη συγκυρία. Ως εκ τούτου, είναι πρόεδρος μιας “μεταβατικής κυβέρνησης” (όπως αποκαλείται από τη ΝΔ), ή μιας “κυβερνήσεως έκτακτης ανάγκης” (από το ΠΑΣΟΚ), ή “εθνικής ενότητας” (από το ΛΑΟΣ). Συνεπώς, πολιτικά ο κ. Παπαδήμος είναι δέσμιος (και πως θα ήταν διαφορετικά) των κομμάτων που τον υποστηρίζουν.

Το αν και κατά πόσο αυτό είναι θεμιτό ή όχι – ο κ. Στεφανόπουλος το θεωρεί μη θεμιτό – υπάρχει μόνον ένας τρόπος για να κριθεί. Οι εκλογές! Εκεί, σαφώς ο κ. Παπαδήμος και ο οποιοσδήποτε Έλλην πολίτης μπορεί να εκτεθεί στη λαϊκή ετυμηγορία και να κρίνουν οι πολίτες αν διαθέτει “ικανότητες και γνώση …για να βγάλει τη χώρα έξω απ” τους κινδύνους τους οποίους διατρέχει”, αν “…διαθέτει τα προσόντα, το κύρος και τις γνωριμίες στο εξωτερικό…” για να το πράξει.

Προφανώς, ο κ. Στεφανόπουλος έχει το προνόμιο να εκφράσει πρώτος την προτίμησή του για το πρόσωπο που θα ηγηθεί της εθνικής προσπάθειας. Αλλά για την τήρηση της δημοκρατικής τάξης θα πρέπει να δοθεί άμεσα και στους πολίτες η ευχέρεια να πράξουν το ίδιο…