Το ότι ο Σύριζα εμφανίζει στην τελευταία δημοσκόπηση ανεβασμένο ποσοστό εκλογικής προτίμησης, είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Αν συνδυαστεί δε και με την αντίστοιχη πτώση του ποσοστού του ΠΑΣΟΚ και την άνοδο της Χρυσής Αυγής, τα ευρήματα της δημοσκόπησης αποκτούν μεγάλο ειδικό βάρος.

Ο ΑΛΈΞΗΣ ΤΣΊΠΡΑΣ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Κατά πρώτον, είναι αξιοσημείωτη η δημοσκοπική αντίσταση του Σύριζα. Όλα δείχνουν ότι, παρά τα σκληρά φορολογικά μέτρα και κάποιες «αντιπαθείς» θεσμικές μεταρρυθμίσεις, πολιτικά αντέχει. Ουσιαστικά καθιερώνεται ως βασικός πόλος της πολιτικής ζωής της χώρας. Αυτό σημαίνει ότι στον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι για αρκετά χρόνια κεντρικό πρόσωπο. Είτε αυτό αρέσει είτε όχι.

Επίσης, στο μέτρο που τα επόμενα χρόνια τα δύο μεγάλα κόμματα δύσκολα θα σχηματίζουν αυτοδύναμες κυβερνήσεις, η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στην πολιτική ζωή της χώρας θα είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Αυτή είναι η αδρή πραγματικότητα και όποιος θέλει ας την καταλάβει.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΩΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΣΘΕΝΗΣ ΕΥΝΟΕΙ ΤΟ ΧΑΪΔΕΜΈΝΟ ΠΑΙΔΊ

Στο πλαίσιο της πραγματικότητας αυτής, ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει ότι για να παραμείνει στην εξουσία, αλλά και να μπορεί να την διεκδικεί, θα πρέπει να προσαρμοστεί στο «δυτικό κεκτημένο». Θα πρέπει, δηλαδή, να «παίζει» με τους κανόνες που ισχύουν στις φιλελεύθερες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.

Σήμερα έχει και έναν πρόσθετο λόγο να το κάνει αυτό. Με αφορμή τον σταθερό εξισλαμισμό της Τουρκίας, τον αυταρχισμό του Ταγίπ Ερντογάν και τις άτυπες συμμαχίες του με Ιράν και Ρωσία, η Τουρκία έχει εμπλακεί στον συριακό πόλεμο όχι από θέση ισχύος αλλά αδυναμίας.

Θέλοντας να αποφύγει την δημιουργία αυτόνομου κουρδικού κράτους, η Άγκυρα είναι πλέον μέρος του συριακού προβλήματος και άρα παίζει αναγκαστικά τα παιχνίδια Ρωσίας και Ιράν.

Το γεγονός αυτό είναι ιδιαιτέρως σοβαρό και για έναν πρόσθετο λόγο. Φέρνει πιο κοντά την Ελλάδα με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, υπό την υψηλή εποπτεία των ΗΠΑ και της ΕΕ. Και αφήνει την Τουρκία έξω από την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην Κυπριακή ΑΟΖ. Είναι έτσι πολύ πιθανόν η Άγκυρα να δημιουργήσει κάποιας μορφής εμπλοκή στην περιοχή μας, ελπίζοντας σε μία «ένοπλη διαπραγμάτευση» που θα έχει καλύτερα αποτελέσματα γι’ αυτήν.

ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Για το ενδεχόμενο αυτό η κυβέρνηση προετοιμάζεται μεν, αλλά αν συμβεί από μόνη της δεν θα τα βγάλει πέρα. Είναι έτσι απαραίτητο να δώσει στους εταίρους και συμμάχους δείγματα «γεωπολιτικής γραφής». Έτσι ευελπιστεί και σε μία θετική εξέλιξη για το χρέος.

Αν ο Αλέξης Τσίπρας πετύχει μία ευνοϊκή ρύθμιση με γεωπολιτικά κριτήρια, τότε θα ισχυριστεί ότι καλύπτεται με το παραπάνω η «ζημιά Βαρουφάκη». Kαι πως μία άλλη εποχή ανοίγει για την Ελλάδα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η φιλοδυτική πορεία είναι μονόδρομος για την κυβέρνηση. Το πρόβλημά της έγκειται στο ότι προσπαθεί ιδεολογικά στο εσωτερικό να την υπερκεράσει με πρόχειρα μελετημένες κινήσεις. Από τις οποίες, όμως, ο διχασμός που προκύπτει κάθε άλλο παρά καλός οδηγός είναι.

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Αθανάσιου Παπανδρόπουλου στο new deal

Previous articleΟ ΣΕΒ ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ
Next articleΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.

1 COMMENT

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.