Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας.
Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά.
Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc.
Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
το σπιτι τησ ευρωπαϊκησ ιστοριασ

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Έχουμε κατ’ επανάληψη τονίσει ότι μία οικονομική και νομισματική Ευρώπη, αν και απαραίτητη, δεν αρκεί για να προχωρήσει ιστορικά η ευρωπαϊκή ενοποίηση. Ο πολιτισμός έχει τον λόγο του σε μια τέτοια ιστορία. Και ίσως το βάρος του να είναι πολύ σημαντικότερο απ’ όσο φαντάζεται κανείς. Από την άποψη αυτή, ο πολιτιστικός πλούτος της Ευρώπης μάλλον δεν έχει όμοιόν του στον πλανήτη μας.

ΕΛΕΙΠΕ ΤΟ ΣΠΊΤΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΉΣ ΙΣΤΟΡΊΑΣ

Από την Αθήνα στην Ρώμη και από εκεί στον Κάρολο τον Μέγα, στον Διαφωτισμό, στον Καντ και στον Χέγκελ, με αποκορύφωμα την βιομηχανική επανάσταση, η Ευρώπη έχει πλέον βαθύτατους δεσμούς με την ιστορία του ανθρώπου και την πορεία της στον χρόνο. Ιδού λοιπόν γιατί ένα Σπίτι της Ευρωπαϊκής Ιστορίας ήταν κάτι που έλειπε. Είναι όμως σημαντικό στην παρούσα συγκυρία ότι το κενό αυτό καλύπτεται.

Από τις απαρχές της Ευρώπης έως τις επαναστατικές εξελίξεις του 19ου αιώνα και από την ανάδυση των νέων εθνών-κρατών μέχρι την σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα, το Σπίτι της Ευρωπαϊκής Ιστορίας (House of European History) επιθυμεί να ταξιδέψει τους επισκέπτες του σε όλα τα γεγονότα-ορόσημα που αποτέλεσαν τον καταλύτη διαμόρφωσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Να τούς παρακινήσει να επαναχαράξουν συλλογικά την ευρωπαϊκή τους ταυτότητα.

Περιλαμβάνοντας μόνιμες και περιοδικές εκθέσεις, συλλογές ιστορικών αντικειμένων και εγγράφων που αντανακλούν τις ποικίλες εκφάνσεις της νεότερης ευρωπαϊκής ιστορίας, εκπαιδευτικά προγράμματα, πολιτιστικές εκδηλώσεις, καθώς και ευρύ φάσμα πληροφοριών μέσω Διαδικτύου, το Μουσείο στοχεύει στην κατανόηση και αποσαφήνιση των παραμέτρων διαμόρφωσης και σφυρηλάτησης της κοινής ευρωπαϊκής μνήμης, αλλά ευρύτερα και τον τρόπο επιρροής της στο μέλλον των πολιτών της Γηραιάς Ηπείρου.

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

Η καινοτομία του έργου έγκειται στην προσπάθεια να ενθαρρύνει τον διάλογο για την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για τον λόγο αυτόν, τα εκθέματά του διατίθενται σε τουλάχιστον 24 γλώσσες. Προσδίδεται δηλαδή ιδιαίτερη έμφαση στην πολυγλωσσία –η οποία νοείται ως έκφραση της πολιτιστικής ποικιλομορφίας στην Ευρώπη.

Ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου (ΕΚ), Αντόνιο Ταγιάνι αναφέρει: «το Σπίτι της Ευρωπαϊκής Ιστορίας έχει να κάνει με όλα εκείνα που έχουμε κοινά, τα γεγονότα που έχουμε ζήσει μαζί. Αυτό δεν είναι μόνον το σπίτι της ευρωπαϊκής ιστορίας, είναι το σπίτι της ευρωπαϊκής ταυτότητας, της ευρωπαϊκής μνήμης».

Υπογραμμίζεται ότι ο εν λόγω πολιτιστικός φορέας δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του ΕΚ. Η υλοποίησή του υποστηρίζεται από πλήθος ευρωπαϊκών οργάνων. Στεγάζεται στο εξωραϊσμένο και ανακαινισμένο κτίριο Eastman στο καταπράσινο Parc Leopold των Βρυξελλών. Υποδέχεται τους επισκέπτες του 7 ημέρες την εβδομάδα με δωρεάν είσοδο.

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Αθανάσιου Παπανδρόπουλου στο new deal