Μετά τις εκλογές στις ΗΠΑ και την επανεκλογή του Μπαράκ Ομπάμα ακολούθησαν οι επευφημίες για τη “δημοκρατικότητα” των ΗΠΑ – μιας κατά τα άλλα βαθύτατα συντηρητικής και αρκούντος αυταρχικής χώρας.

Η επανεκλογή Ομπάμπα ήταν μια ευκαιρία της αμερικανικής διανόησης να διαλαλήσει στους ανά την υφήλιο followers της, το παγκόσμιο μήνυμα ελπίδας που εκπέμπει ο Δημοκρατικός πρόεδρος, επειδή στο Μέιν και στο Μέριλαντ οι πολίτες (μέσα από ανοικτές και δημοκρατικές, ομολογουμένως, διαδικασίες δημοψηφισμάτων) υπερψήφισαν την αναγνώριση των ομοφυλόφιλων ζευγαριών από το κράτος και επειδή στην Ουάσινγκτον και το Κολοράντο τάχθηκαν υπέρ της νομιμοποίησης της μαριχουάνας, εκτός από ιατρικούς και για λόγους ευχαρίστησης.

Καλώς τους κι ας άργησαν! Αν αυτά είναι ενδείξεις προοδευτικότητας, τότε τι θα πρέπει να πουν άλλα, όντως πολύ προηγμένα σε θέματα σεβασμού ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ευρωπαϊκά κράτη. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν αποδείξεις πως ούτε σε αυτή την προεκλογική περίοδο δεν αναδείχθηκαν πολύ σημαντικότερα θέματα, όπως η αυστηροποίηση των νόμων για την οπλοκατοχή, την κατάργηση της θανατικής ποινής ή τις αμβλώσεις.

Ωστόσο, ουδείς μπορεί να αρνηθεί το δικαίωμα στους Αμερικανούς διανοούμενους να καυχιόνται για αυτές τις μικρές νίκες (στην Ιντιάνα και το Μιζούρι, μάλιστα, νικήθηκαν οι πολέμιοι της άμβλωσης), όταν υπάρχει ένα βουνό στερεοτύπων που μένουν ακόμα να καταπολεμηθούν.

Το βασικότερο εξ αυτών που αφορά όμως τον Πλανήτη στο σύνολο του είναι το περιβαλλοντικό. Ο τυφώνας Sandy μπορεί να βοήθησε την επανεκλογή Ομπάμα, όμως τέτοιου είδους φαινόμενα που βιώνουν τακτικά οι πολίτες των ΗΠΑ δεν στάθηκαν ικανά να προκαλέσουν το ενδιαφέρον του δημόσιου διαλόγου. Αμφότεροι οι υποψήφιοι τα εξαφάνισαν από τις προεκλογικές τους καμπάνιες σε μια ένδειξη πεισματικής άρνησης των βιομηχανιών και των πολυεθνικών του πετρελαίου να επιτρέψουν την ανάδειξη τους.

Έτσι, σε πείσμα των Αμερικανών διανοουμένων, η αντιμετώπιση του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής παραμένει μια οφειλή της δυτικής υπερδύναμης στον Πλανήτη και κυρίως στους Ευρωπαίους που παραμένουν ίσως οι μόνοι που έχουν αντιληφθεί την κρισιμότητα του προβλήματος και σπεύδουν με κάθε τρόπο να το αντιμετωπίσουν.

Το ενθαρρυντικό ωστόσο είναι (και δικαιολογεί τον ενθουσιασμό των προοδευτικών δυνάμεων της Αμερικής) πως η επανεκλογή Ομπάμα αφήνει κάποια περιθώρια αισιοδοξίας – σε αντιδιαστολή με τυχόν εκλογή του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου Μιτ Ρόμνεϊ, η οποία θα άλλαζε δραματικά τη γεωμετρία του σημερινού κόσμου.

Στο πλαίσιο αυτό οι Ευρωπαίοι και όχι μόνον μπορούν να επιχαίρουν ότι στο πρόσωπο του Μπαράκ Ομπάμα, τουλάχιστον, μπορούν να διακρίνουν ένα μετριοπαθή και συνεννοήσιμο ηγέτη…

Previous articleΓΟΝΙΜΗ ΧΩΡΑ ΑΓΟΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Next articleLIFE DEATH AND DEFICITS
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal. Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, έχοντας ιδρύσει την Apertus Alveo Communications...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.