Επί μακρόν η σταθερότητα του πολιτικού συστήματος στηρίζονταν στα δυο αστικά κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία. Αυτός κυρίως ήταν ο λόγος που αρκετοί υπέρμαχοι του δικομματισμού εναντιώνονταν στην ιδέα μιας συνένωσης τους για τη δημιουργία ενός κυβερνητικού συνασπισμού που θα υλοποιούσε ένα μεγάλο μεταρρυθμιστικό έργο αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος.

Όσοι γνωρίζουν από πολιτική και κατανοούν στοιχειωδώς τους νόμους της φυσικής, αντιλαμβάνονται εύκολα πως ένα σώμα στηρίζεται και βαδίζει με δυο πόδια κι όχι με ένα – όσο δυνατό κι αν είναι αυτό…

Πριν από ένα σχεδόν χρόνο που άρχισε ουσιαστικά η διαδικασία διάλυσης του ΠΑΣΟΚ ελάχιστοι – πόσο μάλλον η ΝΔ που ζούσε το όνειρο της ανακατάληψης της εξουσίας – αντιλήφθηκαν τη βαθιά ρωγμή που δημιουργούνταν στο πολιτικό σύστημα. Κι ως εκ τούτου δεν έγινε τίποτα για να αντιμετωπιστεί. Αντιθέτως! Όλες οι κινήσεις των βασικών πρωταγωνιστών επέτειναν το πρόβλημα κι επιτάχυναν τις διαδικασίες αποδόμησης.

Κάπως έτσι, στην Ελλάδα, το πείραμα Παπαδήμου, σε αντίθεση με αυτό του Μόντι στην Ιταλία, απέτυχε. Τα αστικά κόμματα δεν είχαν την διορατικότητα να αντιληφθούν τη χρησιμότητα του “μαξιλαριού” που θα απορροφούσε τους πολιτικούς και κοινωνικούς κραδασμούς που αναπόφευκτα θα δημιουργούσε η κρίση. Δεν κατανόησαν την ανάγκη μιας “μεταβατικής τεχνοκρατικής κυβέρνησης” που θα τα προστάτευε έως ότου ολοκλήρωναν τις δικές τους αναγκαίες εσωκομματικές μεταρρυθμίσεις, ώστε έτοιμα, ανανεωμένα και …εξαγνισμένα να συνέχιζαν να υπηρετούν την αστική δημοκρατία.

Οι ηγεσίες τους επηρεασμένες από την αλαζονεία της πολιτικής αυθεντίας και τη δίψα της εξουσίας, αφέθηκαν να εκτεθούν σε πρωτόγνωρους κινδύνους που δεν γνώριζαν καν πως μπορούν να αντιμετωπίσουν. Η αδυναμία τους γίνεται ολοένα και πιο εμφανής, όχι να διαχειριστούν, αλλά και να κατανοήσουν τις πολύπλοκες παραμέτρους της κατάστασης. Προσπαθούν, υποτίθεται, πολιτικά, να επιλύσουν ένα κατά βάση χρηματοπιστωτικό πρόβλημα που ελάχιστοι κατανοούν. Μοιάζουν σαν το ηρωικό πολωνικό ιππικό που εφορμούσε στα γερμανικά πάντσερ το Β” Παγκόσμιο Πόλεμο με προεξοφλημένο το αποτέλεσμα.

Είναι χαρακτηριστικός και πρωτοφανής ο τρόπος που τα αστικά κόμματα αποδεκατίζονται. Η ψηφοφορία της περασμένης Τετάρτης ήταν άλλη μια απόδειξη. Μετά τα όσα συνέβησαν, ουδείς μπορεί να πιστέψει πια πως το ΠΑΣΟΚ έχει σοβαρά περιθώρια να ανακάμψει. Μέσα σε μόλις τρία χρόνια απειλείται με πλήρη εξαφάνιση. Το ίδιο κινδυνεύει να συμβεί και στη ΝΔ. Πλην όμως η δική της πτώση θα σημάνει την απόλυτη αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος, καθώς σε αντίθεση με την κεντροαριστερά όπου το κενό που αφήνει το ΠΑΣΟΚ σπεύδει να καλύψει ο ΣΥΡΙΖΑ, στο χώρο της κεντροδεξιάς υπάρχει μόνο η Χρυσή Αυγή…

Previous articleΟΙ «ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΕΝΕΣ» ΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ (ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΗΣ) ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Next articleΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΜΜΑ…
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal. Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, έχοντας ιδρύσει την Apertus Alveo Communications...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.