Ο Μιχάλης Μητσόπουλος θεωρεί αντιαναπτυξιακό βαρίδι για την βιομηχανία το ενεργειακό κόστος. Χρειάζεται να μειωθεί ώστε ο συνταξιούχος του Δημοσίου να μην είναι ο ιδανικός για την θεία από το Σικάγο…


Η Ελλάδα, μετά από μια περίοδο ταχείας αλλά κρατικά κατευθυνόμενης εκβιομηχάνισης την περίοδο 1950-1960, έπαψε να είναι η «Ψωροκώσταινα» της Ευρώπης. Εντάχθηκε στην ομάδα των ανεπτυγμένων κρατών. Η δυναμική που έδωσε η εκβιομηχάνιση στη χώρα την στήριξε για δεκαετίες. Ακόμα και αφότου της γύρισε την πλάτη.

Γαμπρός συνταξιούχος του Δημοσίου

Όμως, καθώς η λεπτή ισορροπία κρατικών κινήτρων και αντικινήτρων έδινε τη θέση της σε έναν μονόλογο αντικινήτρων σε όλα τα επίπεδα, χωροταξία, αδειοδότηση, αγορές δικτύων, φόροι, εργασιακά και όροι χρηματοδότησης, μεταξύ άλλων, ο παραγωγικός ιστός, το θεμέλιο της ευημερίας, που είχε αρχίσει μόλις να ανθίζει σιγά σιγά αραίωνε. Η Ελλάδα που πριν λίγο ακόμα ανέπτυσσε βιομηχανία με πλούσια παραγωγικά οικοσυστήματα πλέον έφθινε. Και η «θεία από το Σικάγο» αναζητούσε ως γαμπρό πρόωρο συνταξιούχο του δημοσίου.

Οι εξαγωγές έγιναν εισαγωγές. Η οικονομία έτεινε προς μια μονοκαλλιέργεια υπηρεσιών. Αυτή όμως προσφέρει ελάχιστες επιλογές στους νέους που ενδιαφέρονται να γίνουν μηχανικοί, χημικοί, ηλεκτρολόγοι ή βιολόγοι. 

Έκτοτε, αυτοί μεταναστεύουν μαζικά στην εσπερία. Αυτό αποτελεί μια μόνο πτυχή του γεγονότος. Από τη στιγμή που σταμάτησε και αναστράφηκε η πορεία εκβιομηχάνισης, ανακόπηκε συνολικά η πρόοδος της χώρας και της κοινωνίας. Εξαίρεση οι περίοδοι πρόσκαιρης ευφορίας και δημιουργίας χρέους…

Στο δίκτυ των αντικινήτρων

Σήμερα, μετά από μεταρρυθμίσεις που επιβλήθηκαν στα έτη των μνημονίων. Αλλά και μεταρρυθμίσεις που υλοποιούν διαδοχικές κυβερνήσεις, έχοντας πλέον πειστεί για τη χρησιμότητα τους, έχουμε μια ελπίδα να απομακρύνουμε το πυκνό δίχτυ αντικινήτρων. Αυτό που για δεκαετίες με αδυσώπητο σαδισμό συνέθλιβε σχεδόν κάθε δημιουργικό εγχείρημα στη χώρα.

Σημαντικές προβλέψεις πρόσφατων Νόμων αλλά και επικείμενων νομοσχεδίων ελπίζεται να σηματοδοτήσουν τη στιγμή που οι δημιουργοί της χώρας θα καταφέρουν επιτέλους να αποτινάξουν τα χίλια δεσμά που τους καθήλωναν για δεκαετίας.

Να μειωθεί το ενεργειακό κόστος

Για να ολοκληρωθεί όμως η έξοδος της «Ελλάδας που παράγει» από τον 9ο κύκλο της κολάσεως του Δάντη, στον οποίο είχε αφρόνως ριχθεί, πρέπει να εκλογικευτεί και το κόστος ενέργειας για βιομηχανική χρήση. Δεν είναι τυχαίο ότι μελετητές του Χάρβαρντ και του ΜΙΤ εντοπίζουν ως ευκαιρίες εμπλουτισμού του παραγωγικού ιστού της χώρας δραστηριότητες που ανήκουν σε κλάδους εντάσεως ενέργειας, από την κλωστοϋφαντουργία έως τη μεταλλουργία.

Έχει συνεπώς ενδιαφέρον ότι τα  προγράμματα προσαρμογής, που θεωρητικά θα οδηγούσαν τη χώρα σε ανάπτυξη μέσω αύξησης των εξαγωγών, συνέπεσαν χρονικά με μια «ιδεοληπτική» παραπέρα αύξηση των μη ανακτήσιμων χρεώσεων  στην ενέργεια που καταναλώνει η βιομηχανία. Και, ως επακόλουθο, την επιτάχυνση της φθοράς σημαντικών για το παραγωγικό οικοσύστημα κλάδων της μεταποίησης.

Αυτές οι φορο-υπερβολές μάλιστα ελάχιστα ωφέλησαν το δημόσιο ταμείο. Οι υψηλοί συντελεστές σε μηδενική δραστηριότητα οδηγούν και σε μηδενικά έσοδα…

Σήμερα, έχοντας στη διάθεση μας τα διδάγματα των προηγούμενων δεκαετιών, ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε τη μείωση του ΕΦΚ στην ενέργεια που καταναλώνει η βιομηχανία. Την εκλογίκευση των λοιπών δυσανάλογων επιβαρύνσεων. Και την εκ νέου εφαρμογή του μέτρου της «διακοψιμότητας».  Γνωρίζουμε πλέον ότι μια τέτοια κίνηση αποτελεί ουσιαστική επένδυση. Επένδυση που τελικά θα ωφελήσει το δημόσιο ταμείο και την κοινωνία. Επένδυση που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος μιας στρατηγικής, που θα οδηγήσει τη χώρα σε μια νέα περίοδο βιώσιμης και στέρεης ανάπτυξης.

Προηγούμενο άρθροΑλλαγές, αλλιώς αδιέξοδο
Επόμενο άρθροΚρατισμός: …χρέος του ο πόλεμος;
ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Μιχάλης Μητσόπουλος είναι οικονομολόγος, εργάζεται στο ΣΕΒ από το 2007 και έχει διατελέσει αντιπρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών και Χρηματοοικονομικών υποθέσεων (ECFIN) της BusinessEurope από το 2011 έως το 2015. Έχει εργαστεί στον χρηματοπιστωτικό κλάδο ως αναλυτής και έχει διατελέσει σύμβουλος του Υφυπουργού στη Γενική Γραμματεία Εμπορίου. Έχει διδάξει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο Πειραιάς. Έχει κάνει ανακοινώσεις σε διεθνή συνέδρια και έχει δημοσιεύσει σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά για ζητήματα όπως της οικονομικής ανάπτυξης, οικονομικών της δικαιοσύνης και της Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Έχει συγγράψει βιβλία στα Ελληνικά και τα Αγγλικά, εκ οποίων το πλέον πρόσφατο με τον Θ. Πελαγίδη Who is to Blame for Greece? Palgravemcmillan. Είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Βοστώνης με εξειδίκευση σε ζητήματα μικροοικονομίας, οικονομετρίας και οικονομικής ανάπτυξης καθώς και απόφοιτος του τμήματος Οικονομικών Επιστήμης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.