Υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα, τόσα χρόνια, για την απαράδεκτη, ανάλγητη, προσβλητική της ανθρώπινης αξιοπρέπειας στάση του ελληνικού κράτους έναντι των ατόμων με αναπηρία.

Παραδείγματα προκλητικής, απάνθρωπης αδιαφορίας όσον αφορά την εκπαίδευση παιδιών με αναπηρία, ή την υποστήριξη των ίδιων και των οικογενειών τους.

Από κοντά και ένα τεράστιο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

Δεν είναι μόνο, δηλαδή, ο εκάστοτε «ηγεμόνας». Είναι και ο … υπήκοος που επιδεικνύει αυτή τη χυδαία συμπεριφορά. Ελληνικό κράτος και κοινωνία μαζί, ενεργητικά ή παθητικά στήνουμε χρόνο με το χρόνο μικρούς και μεγάλους Καιάδες, για όλους εκείνους οι οποίοι (ανεξαρτήτως αιτίας) δεν έχουν κάποια από τα «αυτονόητα» για μας τους υπόλοιπους, τους θεωρούμενους «αρτιμελείς»…

Δεν φροντίζει το κράτος (κυβερνήσεις, δημόσιοι – κρατικοί λειτουργοί) να υπάρχουν, επί παραδείγματι, σχολεία πλήρως εξοπλισμένα με υποδομές και εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό για παιδιά με αναπηρίες. Και μην ακούσω ότι βρισκόμαστε σε εποχές μεγάλης κρίσης. Είδαμε τα χάλια μας και τότε που η Ελλάδα «ανθούσε»…

Από κοντά, όμως, και ο «λεβέντης» απέναντι, ο της διπλανής πόρτας. Επειδή βιάζεται, αφήνει την αυτοκινητάρα ή τη μηχανή του πάνω στις ειδικές ράμπες για τους αναπήρους… Και φυσικά, όλα αυτά τα χρόνια, ουδέν «κίνημα αγανακτησμένων» με την κωλοκατάσταση δημιουργήθηκε. Μόνοι τους γονείς και συγγενείς, και από κοντά κάποιοι με φιλότιμο, Ανθρωποι με το «Α» κεφαλαίο, έκαναν ό,τι μπορούσαν για αξιοπρεπή διαβίωση των παιδιών που δεν μπορούν…

Κι ερχόμαστε στο Σήμερα… Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011…

Η κυβέρνηση δημοσιοποιεί στη Βουλή τον κατάλογο με τα 151 ΝΠΙΔ που αποφάσισε να εντάξει στο πρόγραμμα εφαρμογής του νόμου για την εργασιακή εφεδρεία. Με άλλα λόγια? Η λίστα περιλαμβάνει εκείνους τους φορείς που θα εξαναγκαστούν σε απομείωση του προσωπικού τους. Σε ποσοστό 10% σε πρώτη φάση, άμεσα, και μετά ακόμη περισσότερο.

Μεταξύ των 151 αυτών φορέων, υπάρχουν όχι ένας, όχι δύο, αλλά 29 (!!!!!!) που εμφανίζονται να ασχολούνται με παιδιά που έχουν αναπηρίες! Ειδικοί παιδικοί σταθμοί, Σύλλογοι, Εργαστήρια, Ειδικά θεραπευτικά κέντρα!…
Τί απουσιάζει από την νέα αυτή κυβερνητική πρωτοβουλία, για την οποία «λεπτομέρειες» δεν μεταδίδονται από τα ΜΜΕ?

ΠΡΩΤΟΝ: Η αιτιολόγηση της απόφασης. Το σκεπτικό, δηλαδή, καθώς και η τεκμηρίωση: Αν ήταν Φορείς-βιτρίνες για λαμόγια, θα έπρεπε να καταγραφεί το πόσο κοστίζουν στο κράτος και να κλείσουν αμέσως.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Η καταγραφή των επιπτώσεων. Δεν υπάρχει αναφορά στο πόσα παιδιά και πόσες οικογένειες θα πληγούν από τη μείωση του προσωπικού.

ΤΡΙΤΟΝ: Οι υπογραφές των εισηγούμενων αυτούς τους συγκεκριμένους φορείς και εκείνων που τους ενέκριναν. Ποιός δημόσιος λειτουργός σκέφτηκε να συμπεριλάβει 29 φορείς για παιδιά με ειδικές ανάγκες στη λίστα των περικοπών. Και ποιός είπε το τελικό οκέι!

ΤΕΤΑΡΤΟΝ: Η δημοσιοποίηση του «προϋπολογισμού» εξοικονόμησης χρημάτων. Δεν μας λένε, με την εφαρμογή του μέτρου σε αυτούς τους 29 φορείς, πόσα χρήματα θα «γλυτώσει» το ελληνικό κράτος.

Αντί επιλόγου: Ειδικά το τέταρτο σημείο έχει σημασία. Και για την καλύτερη αξιολόγησή του, ας συνυπολογιστεί και το εξής: Στην ίδια «μοίρα» με τους 29 μπαίνει μέσω της χθεσινής λίστας και το Μέγαρο Μουσικής. Και εκεί, με άλλα λόγια, θα εφαρμοστεί το μέτρο της μείωσης προσωπικού. Μόνο που για το Μέγαρο Μουσικής, ήδη καταβάλλει το ελληνικό κράτος, δηλαδή όλοι μας μέσω της φορολογίας, τουλάχιστον 95 ΕΚΑΤ. ευρώ. Τόσο είναι το δάνειο που δεν πληρώνει το Μέγαρο και για την αποπληρωμή του οποίου είχε μπει εγγυητής το ελληνικό δημόσιο…

Previous articleΜΙΑ ΑΨΟΓΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Next articleΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ
Ο Γιώργος είναι δημοσιογράφος. Ήταν λίγο πριν από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 όταν είδα για πρώτη φορά το φως αυτού του κόσμου στην Αθήνα. Από τότε είχα άλλοτε την τύχη, άλλοτε την … ατυχία, αλλά και κάποιες φορές την τιμή να συναντηθώ με πολλούς ανθρώπους. Με προσωπικότητες γνωστές και άγνωστες στο ευρύ κοινό, που καθεμιά της άφησε το δικό της αποτύπωμα στη ζωή μου. Η πορεία μου στο χρόνο συνεχίζεται, «συλλέγοντας» διαρκώς τέτοια Αποτυπώματα. Αναμφισβήτητα, κορυφαία εμπειρία που σημαδεύει βαθύτατα τούτη την πορεία, υπήρξε η «συνάντησή» μου με την λαμπερή Κυρία που ακούει στο όνομα Δημοσιογραφία! Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’80 όταν, υλοποιώντας ένα έντονο εφηβικό όνειρο, επέλεξα να τη σπουδάσω στο εξαιρετικό από κάθε άποψη «Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας». Έκτοτε, η συχνά δύσκολη ή και επώδυνη όμως σε κάθε περίπτωση μεθυστικά υπέροχη διαδρομή στο χώρο, με βρήκε κυρίως στην έντυπη Δημοσιογραφία, αρχικά ως εκπαιδευόμενο – βοηθό αθλητικού συντάκτη στην «ΑΥΓΗ». Μετά και αφού μεσολάβησε μία σύντομη εργασιακή παρένθεση στον ιδιωτικό τομέα και σε μία Τράπεζα, άνοιξε για τα καλά η μεγάλη περιπέτεια: Στον «Δημοκρατικό ΛΟΓΟ», ακολούθως στη «ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ», σε συνδρομητικά περιοδικά, την εβδομαδιαία εφημερίδα «Έξυπνο ΧΡΗΜΑ», στο περιοδικό «Army Magazine», και τα τελευταία σχεδόν 15 χρόνια συνεχώς στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ». Εδώ και τρία χρόνια καλύπτω το Κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ, ομολογώντας με την ευκαιρία ότι το πιο ενδιαφέρον και συναρπαστικό απ’ όλα είναι το Διπλωματικό. Η προφανής (μάλλον μη συνειδητή, πλην όμως εμφανής…) προτίμησή μου στα έντυπα Μέσα, δεν αποτέλεσε αιτία άρνησης εμπειριών στα ηλεκτρονικά αδερφάκια τους, όταν ευκαιρίες παρουσιάστηκαν. Με πολιτικό ρεπορτάζ ή εκπομπές ειδησεογραφικές, στο χώρο της TV ήταν στα «άγουρα» χρόνια της ελληνικής τηλεόρασης, στο «Κανάλι 29», και ραδιοφωνικά στο παλαιό «Ράδιο Αθήνα», και αργότερα στον «Πλάνετ». Μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών / ΕΣΗΕΑ, (άρα) και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων / I.F.J.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.