Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017
τι δε (μασ) λεει ο σαμαρασ

ΤΙ ΔΕ (ΜΑΣ) ΛΕΕΙ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ

του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Δεν χρειάζεται να γίνεις πρόεδρος κόμματος για να διαπιστώσεις ότι “η αγορά και η χώρα οδηγείται σε ασφυξία”. Ούτε ότι η χώρα “χρειάζεται ανάπτυξη”. Όποιον και να ρωτήσεις το ίδιο πάνω κάτω θα πει. Πέραν λοιπόν από αυτονόητες και αυταπόδεικτες διαπιστώσεις, χρήσιμο θα ήταν ένας πρόεδρος κόμματος να εξηγήσει ΠΩΣ θα υπάρξει ανάπτυξη, ώστε να μην οδηγηθεί η αγορά και η χώρα σε ασφυξία.

Προφανώς όμως, ο Αντώνης Σαμαράς αντιλαμβάνεται την χρησιμότητα του, όχι ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά μόνο ως μελλοντικός πρωθυπουργός. Όταν θα κληθεί να εφαρμόσει το “ρεαλιστικό” αναπτυξιακό του σχέδιο του. Αυτό που σήμερα ισχυρίζεται ότι διαθέτει, αλλά για κάποιους λόγους δεν αποκαλύπτει.

Η …μυστικότητα που περιβάλει την στάση του προέδρου της ΝΔ, είναι εν πολλοίς κατανοητή. Όπως και όλοι ανεξαιρέτως οι “εν αναμονή” πρωθυπουργοί, έτσι κι ο ίδιος προτιμά να αποφεύγει αναφορές που θα τον δεσμεύσουν στο μέλλον. Πλην όμως, ελάχιστοι πλέον Έλληνες πολίτες τρέφουν ψευδαισθήσεις πως αν ο Αντώνης Σαμαράς κυβερνούσε τη χώρα δεν θα εφάρμοζε την πολιτική που οι δανειστές υπέδειξαν στον Γιώργο Παπανδρέου να εφαρμόσει. Και ακόμα λιγότεροι πως αν τελικά αναλάβει την εξουσία, δεν θα συνεχίσει την πολιτική που ακολουθεί σήμερα η κυβέρνηση. Σκοπίμως λοιπόν, ο Γιώργος Παπανδρέου έσπευσε, μια μόλις μέρα μετά τη συνάντησή τους στο Μέγαρο Μαξίμου, να αναδείξει αυτή την πτυχή, εκμεταλλευόμενος τη στάση του Αντώνη Σαμαρά στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Κάπως έτσι όμως ο Αντώνης Σαμαράς αφήνει ανεκμετάλλευτη μια μεγάλη ευκαιρία. Και να λειτουργήσει “αντιμνημονιακά”, συγκεκριμενοποιώντας τις αλλαγές του μνημονίου που ζητά. Και να προχωρήσει ένα βήμα μπροστά από τη “σοσιαλιστική” κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, καταγγέλλοντας την ελλειπή πρόοδο των μεταρρυθμίσεων. Η διστακτικότητα του να ταχθεί ανοικτά υπέρ της δραστικής μείωσης του Δημοσίου και του ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων, δίνει την αίσθηση πως ο Αντώνης Σαμαράς επενδύει μόνο στην φθορά του Γιώργου Παπανδρέου για να ανέλθει στην εξουσία.

Έτσι, αφαιρεί από την παράταξη του την προοπτική δημιουργίας μιας σοβαρής Κεντροδεξιάς που θα συγκέντρωνε γύρω της όλες εκείνες τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου που καταπιέζονται από το υπερτροφικό, σπάταλο και αναποτελεσματικό κράτος, που αποκλείονται από μερίδια επαγγελματικής πίτας, τα οποία καταναλώνουν κατ” αποκλειστικότητα κλειστές επαγγελματικές κάστες, που απογοητεύονται από τη διατήρηση της στασιμότητας, της αναξιοκρατίας και της διαφθοράς που επικρατεί σε όλο το φάσμα του δημόσιου βίου.

Με τον τρόπο όμως αυτό, η ανάπτυξη θα αργήσει να έρθει στη χώρα. Όπως κι η ΝΔ να έρθει στην εξουσία, ως παραλλαγή του ΠΑΣΟΚ.