Ο Θανάσης Παπανδρόπουλος υποστηρίζει ότι ο Αλέξης Τσίπρας, ως άλλος Λουδοβίκος επενδύει στη λάσπη, το μίσος και το χάος για να κάνει το βίο αβίωτο στην επόμενη κυβέρνηση. Βλέπει ότι χάνει και προσπαθεί να μην κερδίσει κανείς. Αγνοεί όμως ότι στο τέλος ο Λουδοβίκος, εκτός τού ό,τι έχασε τα αυγά και τα πασχάλια, έχασε και το κεφάλι του.


Έχει πρόβλημα, και σοβαρό ως φαίνεται, ο Αλέξης Τσίπρας. Βλέπει να γίνεται καπνός η περίφημη ευρωπαϊκή καρριέρα του. Όλοι πλέον τον βλέπουν με μπόλικες δόσεις καχυποψίας. Ακόμα και ο μεγάλος θαυμαστής του, ο Γάλλος Επίτροπος Πιερ Μοσκοβισί. Είναι φανερό σε όλους ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν έχει καμμία δυνατότητα να προσφέρει κάτι θετικό στην πτωτική πορεία της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Σίγουρα δε, δεν είναι ο άνθρωπος που θα έδινε νέα πνοή στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.

Τον τελευταίο καιρό τα φώτα της διεθνούς δημοσιότητας απομακρύνονται από τον Αλέξη Τσίπρα. Παράλληλα όμως έρχονται στην επιφάνεια αρκετές αρνητικές πτυχές της διακυβέρνησής του, αλλά και της προσωπικότητάς του. Εφημερίδες με κύρος και επιρροή δίνουν έμφαση σε δυο διαστάσεις. Η πρώτη εμφανίζει τον Έλληνα πρωθυπουργό μετά το πρώτο εξάμηνο κωμωδίας – τραγωδίας τού 2015 να υπογράφει όλα όσα τού υπέβαλαν οι εταίροι-δανειστές μας. Από την άλλη, η δεύτερη να μην κάνει τίποτα το ουσιαστικό από πλευράς διαρθρωτικών και θεσμικών μεταρρυθμίσεων, στην υπερχρεωμένη και αντιπαραγωγική Ελλάδα. Έτσι, παρά το τέλος έτσι του τρίτου μνημονίου, η Ελλάδα παραμένει μία επισφαλής χώρα. Μια χώρα η οποία παράλληλα στερείται οικονομικού δυναμισμού.

Με όπλα το μίσος, το χάος, την λάσπη

Με δεδομένη την δημογραφική της κάμψη και την φυγή πολύτιμου ανθρώπινου δυναμικού σε άλλες χώρες, η Ελλάδα τα προσεχή χρόνια θα έχει αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Άρα και δυσκολίες εξυπηρέτησης του μεγάλου δημόσιου χρέους της.

Στο πλαίσιο αυτών των εξελίξεων, είναι εμφανής αδυναμία της σημερινής κυβέρνησης να λάβει σοβαρά διαρθρωτικά μέτρα. Να εφαρμόσει αποτελεσματικές πολιτικές που θα μπορούσαν να φέρουν ανάπτυξη και απασχόληση. Κατά συνέπεια, στο μέτρο που οδεύουμε προς την λήξη της θητείας της, τα μόνα «όπλα» που διαθέτει είναι η παραγωγή λάσπης, μίσους και φανατισμού, σε συνδυασμό με παροχές-ψίχουλα και κούφιες υποσχέσεις.

Στο επίπεδο αυτό, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας έχει ένα σοβαρό στρατηγικό πρόβλημα. Είναι αμφίβολο αν με την τακτική του μίσους θα καταφέρει να προσελκύσει ένα μέρος του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ και της αντιμητσοτακικής ΝΔ, που είναι και ο βασικός στόχος του.

Ο πρωθυπουργός, κακά τα ψέμματα, μετά την καλοκαιρινή τραγωδία στο Μάτι βαθειά μέσα του γνωρίζει ότι οι προσεχείς εκλογές χάνονται. Και ας τού λένε το αντίθετο άμεσοι συνεργάτες του. Προβληματίζεται επίσης και με την πτώση του διεθνούς κύρους του, παρά τις φιλοδυτικές του θέσεις. Πρέπει συνεπώς να κρατήσει πρώτο ρόλο στο εσωτερικό μέτωπο και στον νέο διπολισμό που ήδη είναι ορατός. Η επιλογή αυτή είναι διέξοδος αλλά και προτεραιότητα, στην παρούσα φάση.

Ο Λουδοβίκος έχασε το κεφάλι του

Είναι, όμως, και το μόνο μέσον που μπορεί να αποτρέψει την πλήρη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ μετά από μία εκλογική ήττα. Αφού λοιπόν δεν θα κερδίσει αυτός την επόμενη αναμέτρηση, στόχος του Τσίπρα είναι να μην την κερδίσει κανείς. Είναι συνεπώς απαραίτητη η ναρκοθέτηση της συνέχειας μετά την δική του ήττα. Ώστε ο βίος της προσεχούς κυβέρνησης να είναι αβίωτος. Θα προκληθούν έτσι νέες εκλογές και σύντομα επιστροφή στην εξουσία – όπου θα υπάρχουν ακόμη «δικά μας παιδιά».

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Τσίπρας, ως νέος Λουδοβίκος, θα παίξει το χαρτί του χάους. Για να μπορέσει να αποδείξει ότι μετά από αυτόν έρχεται ο κατακλυσμός. Ας μην ξεχνά, όμως, ότι στην βάση αυτής της λογικής ένας Λουδοβίκος δεν έχασε μόνον τα αυγά και τα καλάθια, αλλά και το κεφάλι του.

Previous articleΤο χρέος του Τσίπρα είναι το μεγαλύτερο
Next articleΦεμινισμός: αναζητείται ο ανθρωπισμός
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.