Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
στοιχειωδεσ ζητημα δημοκρατιασ

ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΕΣ ΖΗΤΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Αν σε δημοσκόπηση ετίθετο το ερώτημα, “Προτιμάτε Ευρωπαίο Επίτροπο να διαχειρίζεται τα δημόσια οικονομικά ή Έλληνα υπουργό Οικονομικών” δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι θετικές γνώμες θα ήταν υπέρ του δεύτερου.

Συνεπώς, δεν είναι μόνο οι Ευρωπαίοι που δεν εμπιστεύονται τους Έλληνες πολιτικούς, είναι, ίσως κι οι ίδιοι οι Έλληνες που τους εκλέγουν.

Τους εκλέγουν όμως! Εδώ είναι η διαφορά. Αν κάποιος δεν κάνει τη δουλειά σωστά δεν επανεκλέγεται. Και αυτό ισχύει για τους περισσότερους που πέρασαν απ” τη θέση του υπουργού των Οικονομικών τα τελευταία χρόνια. Ήταν προφανώς επειδή ο λαός έκρινε πως δεν έκαναν σωστά τη δουλειά. Και μάλλον αυτό συνέβη, διότι και η πραγματικότητα το επιβεβαιώνει και είναι δύσκολο οι πολίτες να επαναλαμβάνουν το ίδιο λάθος, τόσες πολλές φορές. Η πολιτική αποπομπή λοιπόν είναι ζήτημα δημοκρατίας.

Το θέμα βέβαια είναι πως το “λάθος” επαναλαμβάνεται. Δηλαδή παρά την “τιμωρία” των πολιτών, οι πολιτικοί δεν συνετίζονται. Η αντικαταστάτες επαναλαμβάνουν τα “λάθη” των προκατόχων τους. Προφανώς, η “τιμωρία” δεν αρκεί. Χρειάζεται κάτι περισσότερο που έχει αναλυθεί πλειστάκις… Όμως κι αυτό, ακριβώς, το επίπεδο και ο τρόπος “τιμωρίας” όσων δεν διαχειρίζονται με επάρκεια και διαφάνεια τα δημόσια οικονομικά, είναι ζήτημα δημοκρατίας. Οι πολίτες επιλέγουν κι εκλέγουν εκείνους που θεωρούν ικανούς να συμβάλλουν στην αλλαγή και τη διόρθωση όλων εκείνων που εμποδίζουν την πρόοδο της χώρας.

Η περίπτωση του διορισμού Επιτρόπου διαφέρει σαφώς. Παραβιάζει κάθε έννοια δημοκρατίας, σε μια Ευρώπη που θέλει να είναι δημοκρατική. Στερεί από τους πολίτες ακόμα κι αυτή την μικρή δυνατότητα που έχουν να αντικαθιστούν τους πολιτικούς που δεν τους αρέσουν ή κρίνουν πως δεν τίμησαν και τήρησαν την εντολή που τους δόθηκε. Και μόνο εκ του λόγου αυτού η γερμανική πρόταση περί εγκατάστασης Ευρωπαίου Επιτρόπου είναι απορριπτέα και εκτός συζήτησης.

Δυστυχώς όμως ένα θέμα άνευ συζήτησης, συζητείται. Και κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα όλη τη …συζήτηση για την έξοδο της Ευρώπης, πια, απ” την κρίση χρέους. Διότι αν είναι η Γερμανία της Άνγκελα Μέρκελ που έχει βάλει σκοπό να συνετίσει τους “αναξιόπιστους” Έλληνες και δια του σωφρονισμού της Ελλάδας να στείλει μήνυμα σωφρονισμού και των υπολοίπων Ευρωπαίων εταίρων, τότε πλέον δε (θα) συζητάμε για την Ευρώπη της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά για μια Ευρώπη που (θα) ανοίγει τις ντουλάπες με τους σκελετούς για να ξεπηδήσουν οι εφιαλτικές μνήμες που την οδήγησαν σε αιματοκύλισμα δυο φορές, με τον ίδιο γνωστό υπαίτιο…