Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
στα …σκουπιδια το μελλον τησ χωρασ

ΣΤΑ …ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Στα …σκουπίδια βρήκε η κυβέρνηση το κλειδί για να ανοίξει την πίσω πόρτα των ιδιωτικοποιήσεων που μεταξύ άλλων ζητά η Τρόικα. Επικοινωνιακά έχει λόγους να το κάνει.

Ένα κράτος που δεν μπορεί να μαζέψει τα σκουπίδια του δεν είναι μόνο ανίκανο να εγγυηθεί τη δημόσια υγεία, αλλά ανάξιο να εφαρμόσει πολύπλοκα δημοσιονομικά προγράμματα. Στο όνομα λοιπόν της διαφύλαξης της διεθνούς αξιοπιστίας του προς τους δανειστές του, αλλά και της προστασίας της δημόσιας υγείας, το κράτος «νομιμοποιείται» να προχωρήσει σε άμεσες και δραστικές λύσεις. Ακόμα και κατάργηση του θεσμικού πλαισίου και πλήρους ιδιωτικοποίησης της διαδικασίας αποκομιδής των σκουπιδιών την οποία ήδη προανήγγειλε υπό τη μορφή τελεσιγράφου ο υπουργός Εσωτερικών.Τέτοιου είδους ανατροπή «νομιμοποιείται» σε συνθήκες κρίσης, όταν ένα κράτος υπό πτώχευση που αγωνίζεται να πληρώσει μισθούς και συντάξεις και ταυτόχρονα να εκπληρώσει τις δανειακές του υποχρεώσεις, αναζητά χρήματα και τρόπους να μειώσει τις λειτουργικές του δαπάνες. Εν προκειμένω, οι ιδιώτες μαζεύουν τα σκουπίδια στο 1/3 του κόστους που το κάνουν οι δήμοι…

Κάπως έτσι, η «μάχη» κυβέρνησης και συνδικάτων επιχειρείται να δοθεί στο πεδίο των σκουπιδιών. Οι απεργοί και καταληψίες θα πρέπει να νικηθούν για να δοθεί ένα αποφασιστικό μήνυμα, πως «οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται»… Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες διαφορές.

Κατ’ αρχήν δεν πρόκειται για μάχη κυβέρνηση-συνδικάτων. Με άλλους λόγους ΔΕΝ μιλάμε για συνδικαλιστικό αγώνα – αγώνα μιας συντεχνίας που διεκδικεί τα δίκαια αιτήματα της στο πλαίσιο ενός συντεταγμένου πολιτικού πλαισίου, όπου η συνδικαλιστική δράση προϋποθέτει ομαλές συνταγματικές συνθήκες οι οποίες και προσδιορίζουν τη μορφή και τα όρια της διεκδίκησης. Μιλάμε, μάλλον, για πολιτικό αγώνα που δίνουν από κοινού συνδικάτα, αγανακτισμένοι, άνεργοι, η πλειονότητα των κοινωνικών τάξεων, απέναντι σε ένα πλαίσιο πολιτικής που επιβάλλεται έξωθεν – παραβιάζοντας, σε αρκετές περιπτώσεις, βασικές συνταγματικές πρόνοιες.

Κατά δεύτερο, η εφαρμογή των νόμων δυσχεραίνει όταν, η συνταγματικότητα των νομοθετικών πράξεων της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, αμφισβητείται, και τα Μνημόνια συνιστούν ενδείξεις συνταγματικής εκτροπής. Πόσο μάλλον όταν η κοινοβουλευτική πλειοψηφία βρίσκεται σε αναντιστοιχία με το εκλογικό σώμα (εξ ου κι οι συνεχείς παραιτήσεις και αποχωρήσεις βουλευτών της), γεγονός που δεν επιβεβαιώνει απλώς την κρίση αντιπροσώπευσης, αλλά θέτει σε αμφισβήτηση και τη πολιτική νομιμοποίηση των αποφάσεων της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Άρα, η υπεράσπιση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων…

Συνεπώς, η μάχη των …σκουπιδιών δεν συνιστά μια απλή σύγκρουση της κυβέρνησης με εργαζομένους στην καθαριότητα των δήμων, όπως εμφανίζεται. Αν δεν λειτουργήσει ως καταλύτης πολιτικών εξελίξεων (εκλογές), κινδυνεύει, αναλόγως των κυβερνητικών χειρισμών, να μεταλλαχθεί σε προάγγελο ευρύτερης κοινωνικής εξέγερσης…