Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
στα προθυρα του κοινωνικου κανιβαλισμου

ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΥ

Το “πρώτο αίμα” θα χυθεί από οικογενειάρχη! Από ένα πολίτη υπεράνω υποψίας που κάνει ό,τι μπορεί για να εξασφαλίσει τα απαραίτητα στην οικογένεια του, που πληρώνει φόρους και σέβεται τους νόμους. Η περίπτωση του απολυμένου εργαζόμενου στην Κομοτηνή είναι η χαρακτηριστική περίπτωση που επιβεβαιώνει όσους υποστηρίζουν πως η ελληνική κοινωνία βράζει και αρκεί ένα αναπάντεχο γεγονός για να προκληθεί ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη. Μάλιστα μόλις προχθές, η στήλη επισήμαινε ότι η ψήφιση του νέου Μνημονίου που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει ανατροπές στα εργασιακά, ανοίγει ουσιαστικά την πόρτα στο φρενοκομείο.

Ο νέος νόμος δεν αφήνει μόνο τον εργαζόμενο ανυπεράσπιστο στη βούληση του εργοδότη, αλλά και τον εργοδότη, έναντι του “σκληρού” και “αδίστακτου” ανταγωνιστή του που θα επιβάλει μείωση του μισθολογικού κόστους. Επιτρέποντας την μονομερή μείωση του μισθού των εργαζομένων από τον εργοδότη, καταργώντας ουσιαστικά τη διαιτησία, το κράτος σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου, αφήνει το πεδίο ελεύθερο σε μια “διαπραγμάτευση” που γίνεται σε πλαίσιο στυγνού εκβιασμού και υπό την πίεση της επιβίωσης επιχείρησης και εργαζομένου. Ο εργοδότης αποκτά το δικαίωμα του “αποφασίζω και διατάσσω”, ενώ “νομιμοποιείται” να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού, στερώντας από τον εργαζόμενο ακόμα και το δικαίωμα στην επιλογής της απόλυσης – το ύψος της οποίας ρύθμιζε με σαφήνεια η μέχρι πρότινος ισχύουσα συλλογική σύμβαση εργασίας. Πρόκειται για ρυθμίσεις που δυναμιτίζουν τις ήδη εύθραυστες σχέσεις εργαζομένων – εργοδοτών και μπορούν να οδηγήσουν σε φαινόμενα αυτοδικίας όπως στην περίπτωση του απολυμένου στην Κομοτηνή.

Δυστυχώς, η Τρόικα που επέβαλε αυτούς τους κανόνες και η ελληνική κυβέρνηση που εξαναγκάστηκε να τους υιοθετήσει δε σκέφτηκε ή δεν ενδιαφέρεται να σκεφτεί πως η “ανταγωνιστικότητα” της ελληνικής οικονομίας δεν επιτυγχάνεται με την σύνθλιψη των μισθών των εργαζομένων, ούτε με τη μετατροπή τους σε δουλοπάροικους, αλλά με παροχή κινήτρων και ουσιαστική ενίσχυση των υγιών επιχειρήσεων που αυτή τη στιγμή, στο πλαίσιο της γενικότερης ύφεσης, αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα ρευστότητας. Επιτυγχάνεται με την κατάργηση των γραφειοκρατικών εμποδίων εναντίον της επιχειρηματικότητας, με μια δίκαιη φορολόγηση των επιχειρήσεων και πολλά άλλα ακόμα που είναι γνωστά και έχουν αναλυθεί διεξοδικά, αλλά για ένα ανεξήγητο λόγο, Τρόικα και κυβέρνηση αρνούνται να υιοθετήσουν.

Με τη στάση τους καλλιεργούν συνθήκες κοινωνικού κανιβαλισμού στην ελληνική κοινωνία και επιταχύνουν τη στιγμή που θα συμβεί το απρόσμενο. Τη στιγμή που το όπλο στο χέρι ενός απλού πολίτη θα οπλίσει και θα αυτοδικήσει εναντίον εργοδότη, δικαστικού κλητήρα, ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου θεωρήσει πως απειλεί με αφανισμό τον ίδιο και την οικογένεια του…