Η ανακατανομή του εισοδήματος , όταν υπάρχει μεγάλη ανισότητα πλούτου, μπορεί υπό προϋποθέσεις να οδηγήσει σε μεγέθυνση του εισοδήματος. Γνωρίζουμε ότι η μεγέθυνση του κεφαλαίου , σε συνθήκες υποαπασχόλησης των πόρων , επηρεάζεται θετικά από τη ροπή προς την κατανάλωση. Αυτό αποτελεί μια γενική αρχή. Επομένως αν η φορολογική πολιτική διαμορφώνεται με τέτοιο τρόπο που να διευκολύνει τα χαμηλότερα εισοδήματα που παρουσιάζουν υψηλότερη ροπή προς κατανάλωση και να επιβαρύνει αντίστοιχα τα υψηλότερα εισοδήματα τότε είναι δυνατή μια ώθηση στο ΑΕΠ.

Όμως εφαρμοζόμενο στην πράξη απαιτεί να ληφθούν υπόψη οι συγκεκριμένες καταστάσεις επί των οποίων θα εφαρμοστεί. Σύμφωνα με την συσσωρευμένη πείρα υπάρχουν δύο συγκεκριμένα σημεία τα οποία πρέπει οπωσδήποτε να ληφθούν υπόψη (ανεξαρτήτως του ότι μπορούν να υπάρχουν και άλλα σημεία σε ιδιαίτερες συνθήκες που πρέπει να ληφθούν υπόψη):

Α) Χρειάζεται , «στις υφιστάμενες συνθήκες , η αποταμίευση από ιδρύματα και από χρεολυτικά κεφάλαια είναι υπερεπαρκής και, επομένως , μέτρα αναδιανομής των εισοδημάτων κατά τρόπο που πιθανώς να αυξάνει τη ροπή προς κατανάλωση μπορεί να αποδειχτούν ευνοϊκά για τη μεγέθυνση του κεφαλαίου» [1].

[quote text_size=»small»]

Με άλλα λόγια χρειάζεται να υπάρχει αποταμιευτικό χρήμα σε υψηλό επίπεδο, δηλαδή χρήμα που δεν χρησιμοποιείται στην παραγωγή (ούτε στις συναλλαγές , ούτε στις επενδύσεις).

[/quote]

Στις συνθήκες που κυριαρχούν σήμερα στην ελληνική οικονομία υπάρχει τρομακτική έλλειψη αποταμίευσης και ρευστότητας , τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στα νοικοκυριά, που είναι σχεδόν σίγουρο ότι η επιχειρούμενη αναδιανομή δεν μπορεί να οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Η επιχειρούμενη αναδιανομή σε συνθήκες κατάρρευσης του ΑΕΠ, θα αναδιανείμει μόνο ένα φθίνον εισόδημα με απογοητευτικά αποτελέσματα.

Β) «Υποθέτοντας ότι το κράτος χρησιμοποιεί τα έσοδα των φόρων αυτών στις συνήθεις δαπάνες του, ώστε φόροι εισοδήματος και κατανάλωσης να ελαττώνονται ή να αποφεύγονται αντίστοιχα, τότε, φυσικά, είναι αλήθεια ότι μια δημοσιονομική πολιτική υπερβολικών φόρων κληρονομιάς έχει αποτέλεσμα την αύξηση της ροπής προς κατανάλωση της κοινωνίας» [2].

[quote text_size=»small»]

Στη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στην ελληνική οικονομία οι φόροι εισοδήματος και κατανάλωσης δεν μειώνονται αλλά αντιθέτως αυξάνονται παρότι βρίσκονται σε απαράδεκτο υψηλό επίπεδο.

[/quote]

Συνεπώς το απλό συμπέρασμα είναι ότι η περαιτέρω φορολογική απορρόφηση μάλλον θα δυσκολέψει την παραγωγή νέου πλούτου (μεγέθυνση ΑΕΠ) παρά το αντίθετο.

Γ) Στη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στην ελληνική οικονομία δεν προβλέπεται να υπάρξει θετική επίδραση στα (κατώτερα)εισοδήματα (μισθοί και συντάξεις) με υψηλότερη ροπή προς κατανάλωση ,από την αναδιανομή του εισοδήματος (μέσω αύξησης του φόρου περιουσίας). Μάλλον μειώσεις θα επιβληθούν.

Δ) Τέλος :«Υπάρχουν πολύτιμες ανθρώπινες δραστηριότητες , οι οποίες απαιτούν το κίνητρο του κέρδους και το περιβάλλον της ιδιωτικής κατοχής του πλούτου για πλήρη άνθιση. Επιπλέον, επικίνδυνες ανθρώπινες ροπές μπορούν να διοχετεύουν σε συγκριτικά αβλαβή κανάλια λόγω της ύπαρξης ευκαιριών κέρδους και πλούτου, οι οποίες, αν δεν ικανοποιηθούν, με τον τρόπο αυτόν, ίσως βρουν διέξοδο στη σκληρότητα, στην ανελέητη επιδίωξη προσωπικής ισχύος και εξουσίας και σε άλλες μορφές ιδιοτέλειας» [3]. Εκτός των άλλων θα μπορούσαμε να αναφέρουμε : την αύξηση της φοροδιαφυγής και επίσης τη βλαπτική μείωση των κινήτρων για ανάληψη κινδύνων .

—————————————————————————————–

[1] J.M.Keynes, Γενική Θεωρία της Απασχόλησης, του Τόκου και του Χρήματος. Παπαζήση 2001, σ.389-390.

[2] Οπ. παρ. σ. 390.

[3] Οπ. παρ. σ. 390.

Το άρθρο δημοσιεύεται στο www.kostasmelas.gr

Previous articleTIME MEMORIES
Next articleΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΚΩΣΤΑΣ ΜΕΛΑΣ
Ο Κώστας Ι. Μελάς είναι διδάκτορας (Ph.D) του τμήματος Αστικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου με ειδίκευση στα Διεθνή Νομισματικά. Τίτλος της Διδακτορικής Διατριβής: "Συναλλαγματικές Εξελίξεις στην Ελλάδα 1974-1985". Κάτοχος Μεταπτυχιακού Τίτλου (M.Sc.) του Ινστιτούτου Περιφερειακής Ανάπτυξης του ιδίου Πανεπιστημίου με ειδίκευση στο Διεθνές και Διαπεριφερειακό Εμπόριο. Τίτλος της Μεταπτυχιακής Διατριβής: "Θεωρίες Διεθνούς και Διαπεριφερειακού Εμπορίου". Πτυχιούχος της Σχολής Οικονομίας και Εμπορίου του Πανεπιστημίου Φλωρεντίας (Ιταλίας), με ειδίκευση στην Αγροτική Οικονομική Ανάπτυξη. Τίτλος Πτυχιακής Διατριβής: "Vicende e condizioni dell’ agricoltura greca". Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο από το 1990. Έχει διδάξει στο Τμήμα Πολιτικών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου τα μαθήματα "Μακροοικονομία" και "Διεθνείς Οικονομικές Σχέσεις" (1990-1993). Επίσης έχει διδάξει στο Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιά τα μαθήματα "Νομισματική Θεωρία και Πολιτική", "Θεωρία Οικονομικής Πολιτικής", "Παγκοσμιοποίηση και Διεθνής Ανταγωνισμός" και "Ειδικά Θέματα Μακροοικονομίας" (1997-2009). Επίσης διδάσκει στο Μεταπτυχιακό του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου τα μαθήματα "Παγκοσμιοποίηση της Οικονομίας" και "Διεθνής Χρηματοοικονομική" (2001-σήμερα). Εργάσθηκε ως Σύμβουλος Διοίκησης της Εμπορικής Τραπέζης. Την περίοδο 1996-2005 διετέλεσε Διευθυντής του Επιμορφωτικού Τραπεζικού Ινστιτούτου της ίδιας τράπεζας, διδάσκοντας παράλληλα τα μαθήματα: "Διεθνής Τραπεζική", "Τραπεζική Χρηματοοικονομική Διοικητική" και "Διεθνείς Οικονομικές Σχέσεις". Έχει διδάξει επίσης στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του University at Urbana, Derivates και Bank Management. Είναι Πρόεδρος του Ομίλου Πολιτικού και Οικονομικού Προβληματισμού. Έχει δημοσιεύσει μεγάλο αριθμό ερευνητικών εργασιών και άρθρων σε επιστημονικά περιοδικά και σε πρακτικά συνεδρίων, ενώ έχει επιμεληθεί μεγάλο αριθμό βιβλίων.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.