Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος με αφορμή τα κίτρινα γιλέκα στη Γαλλία αποκαλύπτει μια ευρωπαϊκή ακροδεξιά συμμαχεία που δρα για τη διάλυση της Ευρώπης. Πίσω της κρύβεται η Ρωσία και οι ΗΠΑ των Πούτιν και Τραμπ που θέλουν την Ευρώπη νάνο.


Τα στοιχεία οι γαλλικές αρχές δεν τα δίνουν στην δημοσιότητα. Τα αναλύουν πρώτα πολύ προσεκτικά. Οι αριθμοί που έχουν μπροστά τους είναι ξεκάθαροι. Στις τελευταίες προεδρικές εκλογές οι Γάλλοι που σήμερα φοράνε «κίτρινα γιλέκα» σε ποσοστό 43% ψήφισαν την Μαρίν Λεπέν, 10% τον Φρανσουά Φιγιόν, 11% τον Ζακ-Λυκ Μπλανσόν, 9% τον σοσιαλιστή Μανουέλ Αλόν, 5% τον σημερινό πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν και 16% διάφορους άλλους υποψηφίους.

Από τα παραπάνω ποσοστά, προκύπτει ξεκάθαρα ότι κατά τους δέκα συμμετέχοντες στο κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» είναι εκτός των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων στη Γαλλία αν και έχει σαφέστατα ακροδεξιό προσανατολισμό. Αυτός όμως πολύ εύκολα μπορεί να γίνει και ακροαριστερός, αν διαβάσουμε και ακούσουμε προσεκτικά τι λένε οι περισσότεροι φορούν τα κίτρινα γιλέκα.

Είναι εντυπωσιακό ακόμη το γεγονός ότι κανένας αντιπρόσωπος του αυτοαποκαλούμενου «κινήματος των πολιτών» δεν καταδικάζει τα έκτροπα, τις λεηλασίες και τις καταστροφές ξένης περιουσίας, που έγιναν στο όνομά του. Ούτε βέβαια σχολιάστηκε η υπόθεση των συλληφθέντων κουκουλοφόρων, οι μισοί από τους οποίους έχουν βαρύ ποινικό μητρώο και κάποιοι συνδέονται άμεσα με τον τζιχαντισμό και την ισλαμική τρομοκρατία.

Ρωσικός δάκτυλος πίσω από τα κίτρινα γιλέκα

Ακόμα, οι γαλλικές υπηρεσίες, αποκάλυψαν ότι στο «ξεσήκωμα του κινήματος πολιτών» υπάρχει και ρωσικός δάκτυλος. Είναι δε γνωστό, από την άποψη αυτή ότι το Κρεμλίνο και οι δορυφόροι του στη Δυτική Ευρώπη, χρηματοδοτούν ακροδεξιές και αντιευρωπαϊκές οργανώσεις. Στη δε Γαλλία διατηρούν άριστες φιλικές σχέσεις με την Μαριν Λεπέν και το κόμμα της, τον «Εθνικό Συναγερμό». Την ίδια περίοδο τόσο στη Γαλλία όσο και στο Βέλγιο, το γαλλόφωνο όμως, έντονη δραστηριότητα αναπτύσσουν ανταγωνιστικά προς τη σοσιαλδημοκρατία αριστερά κόμματα. Αυτά και φιλοδοξούν να ενισχύσουν την παρουσία τους από τον προσεχή Ιούνιο στο νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Τακτική των κομμάτων αυτών είναι η καταγγελία, η κατασυκοφάντηση και η καλλιέργεια του μίσους, αλλά περί προτάσεων ουδείς λόγος.

Κατά συνέπεια, η πολιτική παρουσία της μη σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς είναι περιορισμένη στην Ευρώπη. Πλην όμως έχει ισχυρή ιδεολογική επιρροή, η οποία εν μέρει οφείλεται και στο γεγονός ότι περίπου την ίδια γλώσσα ομιλεί και η άκρα δεξιά. Στη Γαλλία για παράδειγμα, δύσκολα ο απλός πολίτης μπορεί να ξεχωρίσει ποια διαφορά υπάρχει μεταξύ ακροαριστεράς και ακροδεξιάς στη ρητορική τους για το θέμα της παγκοσμιοποίησης.

Ευρωπαϊκή ακροδεξιά συμμαχία

Το ίδιο βέβαια ισχύει και για το ερώτημα της παραμονής ή όχι μιας χώρας στην ευρωζώνη. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να τονίσουμε ότι η ευρωπαϊκή ακροδεξιά συμμαχία, έχει πάψει πλέον να είναι τυχάρπαστη και καιροσκοπική. Σήμερα τα ακροδεξιά μορφώματα λειτουργούν ως μια δικτύωση εντός της ΕΕ αλλά και πέρα από αυτήν. Η δικτύωση συγκροτήθηκε καιρό πριν από τις ευρωεκλογές του 2014. Αποκρυσταλλώθηκε θεσμικά με τη δημιουργία μιας πολιτικής ομάδας, της Ευρώπης των Εθνών και της Ελευθερίας. Σε αυτήν μετέχουν 40 ευρωβουλευτές από εννέα χώρες της ΕΕ. Για έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό εκλογέων που ψηφίζει κόμματα της Άκρας Δεξιάς, το γεγονός ότι αυτά δείχνουν να διαθέτουν πολιτική και διαπραγματευτική ισχύ. Και έχουν λόγω στις ευρύτερες εξελίξεις δίνει συνέχεια και εδραιώνει μια τέτοια απόφαση ψήφου.

Επίσης, η κυρία Βασιλική Γεωργιάδου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Νομικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο επισημαίνει. «Ένα από τα αδύνατα σημεία του λαϊκιστικού ριζοσπαστικού χώρου ήταν η έλλειψη συνεκτικού πολιτικού αφηγήματος και προγραμματικής πρότασης. Τα κόμματα αυτού του χώρου ψηφίζονταν αρνητικά, για λόγους εκτόνωσης της δυσαρέσκειας του εκλογικού σώματος προς τις κατεστημένες δυνάμεις και το πολιτικό σύστημα. Ο ρόλος τους ως συλλέκτη της πολιτικής διαμαρτυρίας ως ένα σημείο εξακολουθεί να υφίσταται. Το γεγονός ωστόσο ότι η Άκρα Δεξιά σε όλο το εύρος της έχει διαμορφώσει μια δική της πολιτική πλατφόρμα. Η οποία διασυνδέει τις εναντιωματικές της πεποιθήσεις (το ότι δηλαδή είναι κατά των μεταναστών, της ΕΕ, του Ισλάμ, του κοινοβουλευτισμού, της παγκοσμιοποίησης, κλπ) με αντίστοιχες αντιλήψεις σημαντικής μερίδας εκλογέων. Την καθιστά μια επιλογή που αποκτά συνέχεια, στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων, οι οποίοι σταδιακά παγιώνουν μια τέτοια προτίμηση.»

Ο Τραμπ δουλεύει για τη διάλυση της Ευρώπης

Σημαντική επικοινωνιακή βοήθεια δέχεται σήμερα η ευρωπαϊκή άκρα δεξιά και από τον πρώην σύμβουλο του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Ο οποίος μέσω της οργανώσεως TheMovement χρηματοδοτεί πρωτοβουλίες «διάλυσης της Ευρώπης». Στόχος του είναι να δει την Ευρωπαϊκή Ένωση να βυθίζεται, λέει ένας εκπρόσωπος του  Στηβ Μπάνον. Και στην ουσία, φέρνει στο προσκήνιο ένα τεράστιο σήμερα πρόβλημα της Ευρώπης. Είναι η κόπωσή της μετά από 61 χρόνια πορείας προς την…ευμάρεια και την ολοκλήρωση. Κάποιοι όμως, ως φαίνεται, θέλουν την Ευρώπη «νάνο», γιατί αυτό είναι και το μέγεθος του μυαλού τους.

Previous articleΜειοψηφικά ηφαίστεια
Next articleΚίτρινα γιλέκα φέρνουν το κοινωνικό συμβόλαιο
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.