Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος θεωρεί ότι η Φαιοκόκκινη Συμμαχία (φασισμός, ναζισμός, κομμουνισμός) που απέτυχαν να επιβληθούν στην Δημοκρατία και το Ισλάμ επιδιώκουν μια ρεβάνς. Το θέμα όμως είναι πως ό,τι απειλεί τις φιλελεύθερες δημοκρατίες τις κάνει πιο δυνατές.


«Το οικονομικό έγκλημα αντιπροσωπεύει, με βάση εκτιμήσεις που έχουμε κάνει και οι οποίες στηρίζονται σε πραγματικά δεδομένα, περί τα 2,5 τρισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο. Δεν αποκλείεται όμως το πραγματικό ποσό να είναι και διπλάσιο. Αυτό όμως που σήμερα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, έγκειται στη σύνδεση του οργανωμένου εγκλήματος με πολιτικές και κυβερνητικές εξουσίες. Και άρα η νομιμοποίηση του σε κάποιες περιπτώσεις».

Αυτά μας λέει ανώτατο ιταλικής καταγωγής στέλεχος της Ιντερπόλ. Βρίσκεται στην έδρα της διεθνούς οργάνωσης στη Λυών της Γαλλίας και χειρίζεται έναν πολύ ευαίσθητο φάκελο. Είναι της πολιτικής επιρροής του οργανωμένου εγκλήματος. Του ρόλου του στην δημιουργία και διάδοση fake news και των αρθρώσεων του στις φιλελεύθερες αναπτυγμένες κοινωνίες.

Οι σχετικές έρευνες πάνω στα θέματα αυτά, είναι ανατριχιαστικές. Για αυτό οι δημοκρατικές πολιτικές εξουσίες τις αντιμετωπίζουν με αρκετή καχυποψία αν όχι με κάποιον φόβο. Γιατί όμως;

Μια εξήγηση που μας δίνει ο Γάλλος κοινωνιολόγος και συγγραφέας, Ζαν-Κριστόφ Ρουφέν, είναι ότι οι φιλελεύθερες δημοκρατίες έχουν ανάγκη από εχθρούς. Γιατί αυτοί οι τελευταίοι τις επιτρέπουν να διαιωνίζονται. «Οι φιλελεύθερες δημοκρατίες ενισχύονται από όλους αυτούς που τις εχθρεύονται. Κάθε τι που τις απειλεί, στην ουσία ενισχύει την ύπαρξή τους. Με πιο απλά λόγια, για τον φιλελευθερισμό, η απειλή τού προσφέρει δύναμη. Κάνει απόλυτη την κυριαρχία του. Είναι έτσι απαραίτητη στην επιβίωσή του», μας τονίζει ο συνομιλητής μας. Και σε αυτά που λέει όντως υπάρχει μια λογική.

Έως ένα βαθμό δε, δέχομαι ότι όντως το να παίζει η φιλελεύθερη δημοκρατία με τη φωτιά, είναι μια άσκηση που την κρατά σε εγρήγορση. Παρότι ενδεχομένως να την κάνει πιο δυνατή. Πρέπει να υπάρχουν όρια. Όρια και σε αυτό το σύστημα όπως συμβαίνει με κάθε συστημική οντότητα.

Τα όρια αντοχής και ανοχής για την Δημοκρατία

Όμως, μέχρι που δηλαδή μπορεί να πάει ο εχθρός ενός συστήματος εν γνώσει του τελευταίου; Και σε ποιο σημείο χωρίς τον κίνδυνο κατάργησης των αρχών του; Τελικά, ποια είναι τα όρια ανοχής και αντοχής της δημοκρατίας;

Προφανώς, το ίδιο ερώτημα έχουν και οι εχθροί της. Για αυτό και δοκιμάζουν τις αντοχές της. Όσο διαρκούν όμως οι δοκιμές αυτές και στο μέτρο που εντείνονται, τόσο περισσότερο φθείρεται και το σύστημα. Και πιθανότατα αυτός να είναι ο τελικός στόχος των εχθρών του. Η πτώση του δια της φθοράς του.

Τον τελευταίο καιρό, σε παγκόσμιο επίπεδο, με αφορμή την πανδημία, την περίεργη δολοφονία του Φλόυντ στις ΗΠΑ και την απειλή της ανεργίας, καθημερινά, γινόμαστε μάρτυρες εκδηλώσεων ανορθολογισμού. Εκδηλώσεις οι οποίες είναι ξεκάθαρο ότι έχουν κατευθυνόμενο χαρακτήρα και συγκεκριμένους στόχους. Προκαλούν φόβο. Διαδίδουν μίσος. Καλλιεργούν αισθήματα ενοχής.

Και τα πρώτα κέντρα διάδοσης του ανορθολογισμού είναι οι ισλαμικές κοινότητες.

Αυτές οι τελευταίες βρίσκονται υπό την καθοδήγηση φανατικών ιμάμηδων και δήθεν φιλοσόφων τύπου Ταρίκ Ραμαντάν. Οι κύριοι αυτοί είτε απροκάλυπτα είτε εκλεπτυσμένα εκβάλλουν μίσος. Επιβάλλουν πνευματική τύφλωση. Και εκλύουν ψυχολογικό δηλητήριο. Το διαβρωτικό έργο των ισλαμικών τζαμιών και κοινοτήτων είναι απίθανο. Και οι πραγματικές του επιπτώσεις δεν έχουν ακόμα φανεί. Εξάλλου δεν υπάρχει και καμμιά βιασύνη. Όσο πιο μακρά είναι η διάχυση του δηλητηρίου, τόσο το καλύτερο για τις κοινωνίες που το δέχονται. Τόσο πιο γερή γίνεται η διείσδυση του ισλαμικού οργανωμένου εγκλήματος σε τοπικές ευάλωτες κοινωνίες.

Ρεβάνς θέλουν Ισλάμ και Φαιοκόκκινη Συμμαχία

Το θετικό στην ιστορία αυτή, είναι ότι η τύφλωση θα οδηγήσει και σε θανατηφόρες εσωτερικές ρήξεις στο Ισλάμ. Ο εκδημοκρατισμός του οποίου είναι μάλλον θέμα χιλιετίας.

Μια άλλη καλή πηγή ανορθολογισμού είναι επίσης η περίφημη «φαιοκόκκινη συμμαχία». Πρόκειται για τους απογοητευμένους του φασισμού – εθνικοσοσιαλισμού και κομμουνισμού. Οι συγκεκριμένες “ιδεολογίες”, στη διάρκεια του 20ου αιώνα, στο επίπεδο της πρακτικής, υπέστησαν συντριβή.

Κάποιοι λοιπόν έχουν μια ρεβάνς να πάρουν. Όχι πλέον δια δήθεν επαναστάσεων, αλλά δια της διάβρωσης των φιλελεύθερων δημοκρατιών.

Με τη βοήθεια έτσι, κάποιων πολύ περίεργων «κοινωνικών ταμείων» με έδρα το Λουξεμβούργο, την Ολλανδία και τη νήσο Μαν, στη θάλασσα της Ιρλανδίας, εξίσου περίεργες οργανώσεις, μη κυβερνητικές συνήθως, διακινούν θέσεις και απόψεις, στόχοι των οποίων είναι η κατάλυση της ορθολογικής τάξης: Τόσο της οικονομικής όσο και της πολιτικο-κοινωνικής.

Για να το πούμε με διαφορετικά λόγια, οι εχθροί της ελευθερίας και της δημοκρατίας έχουν διττό στόχο. Πρώτον την εξουδετέρωση της γνώσης και δεύτερον την κυριαρχία της βλακείας. Αυτός είναι ένας σημαντικός τρόπος στο να αποθαρρύνονται οι άνθρωποι να δοκιμάζουν το καινούργιο. Να αξιοποιούν μεταβαλλόμενες ιδέες. Να ανοίγουν νέους δρόμους στον πειραματισμό. Να συμφιλιώνονται με τις μεταβολές.

Και αυτές τις συνθήκες, σε παγκόσμιο επίπεδο πλέον, υπάρχει και λειτουργεί μια «Μαύρη Διεθνής» του ανορθολογισμού. Οργάνωση με γερές προσβάσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, σε πολιτικούς και κοινωνικούς σχηματισμούς και κατά κύριο λόγο στα πανεπιστήμια.

«Εμένα ένα πράγμα με κάνει να γελάω. Ο άνθρωπος που είναι γεμάτος ανοησία και άδειος από σωστές ασχολίες», είχε πει ο Δημόκριτος απαντώντας σε σχετική ερώτηση του Ιπποκράτη. Η εκπόρνευση της γνώσης, είναι ο νέος ολοκληρωτισμός, θα λέγαμε εμείς.

Προηγούμενο άρθροΗ παραγωγή ξεκινά από την Γη!
Επόμενο άρθροΕίναι συμβατό το Ισλάμ με τη Δημοκρατία;
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.